ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵृषਭੋ ਨਾਗੇਨ ਗਰੁਡੇਨ ਚ ਸ਼ਨੈਃ ਸ ਸ਼ਂਕਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਸ਼ਂਕਰੋ ऽਪਿ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਛ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਾਹਿ ਗਙ੍ਗਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗੌਤਮੀਂ ਲੋਕਪਾਵਨੀਮ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਤਾਮ੍ ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਵਪੁਃ
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਗੰਗਾ, ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਂਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਤਧਾਥ ਸਹਸ੍ਰਧਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੋਪਤਪ੍ਤਾ ਯੇ ਦੁਰ੍ਦੈਵੋਨ੍ਮੂਲਿਤੋਦ੍ਯਮਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ऽਭੀष੍ਟਦਾ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਖਗ ਗੌਤਮੀ
ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਮਿਲਣਗੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਪੰਛੀ, ਗੌਤਮੀ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਰੁਡੋ ऽਭ੍ਯਗਾਤ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਰੁਡਃ ਸ਼ਿਵਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨਨਾਮ ਸਃ
ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ ਗੰਗਾ ਗਿਆ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਯਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਵਜ੍ਰਦੇਹੋ ਮਹਾਬਲਃ ਵੇਗੀ ਭਵਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਨਰ੍ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਇਯਾਤ੍ ਸੁਧੀਃ
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ, ਮਹਾਨ ਬਲ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਾਰੁਡਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਯਤੋ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਤ੍ਸ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਿਯਾਵਹਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਗਾਰੁੜਾ ਨਾਮਕ ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਰਸਮ ਉਥੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਸਭ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਜਨਨਂ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਪਿ ਪਾਪਨੁਤ੍
ਫਿਰ ਗੋਵਰਧਨ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪੂਣ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵ ਏष ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ ਤੁ ਨਾਰਦ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਰ੍षਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ ਜਾਬਾਲਿਰ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਆਪ ਦੇਖੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਬਾਲੀ ਸੀ।
ਨ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤ੍ਯ੍ ਅਨਡ੍ਵਾਹੌ ਮਧ੍ਯਂ ਯਾਤੇ ऽਪਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ਪ੍ਰਤੋਦੇਨ ਪ੍ਰਤੁਦਤਿ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਪਿ ਚ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਚਾਬੁਕ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤੌ ਗਾਵਾਵ੍ ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਃ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀ ਸੁਰਭਿਰ੍ ਜਗਤਾਂ ਮਾਤਾ ਨਨ੍ਦਿਨੇ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਦੋ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਭਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭਵੇ ਤਨ੍ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ ਚ ਵृषਭਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਂ ਸਿਧ੍ਯਤੁ ਤੇ ਵਚਃ
ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵੱਛ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।'
ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਾਸਹਿਤੋ ਨਨ੍ਦੀ ਗੋਜਾਤਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਹਰਤ੍ ਨष੍ਟੇषੁ ਗੋषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵਰਾ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਲਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਗਾਵਾਂ ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ।
ਮਾਮ੍ ਅਵੋਚਨ੍ ਸੁਰਗਣਾ ਵਿਨਾ ਗੋਭਿਰ੍ ਨ ਜੀਵ੍ਯਤੇ ਤਾਨ੍ ਅਵੋਚਂ ਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ ਸ਼ਂਕਰਂ ਯਾਤ ਯਾਚਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਗਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ।' ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕਰੋ।'
ਤਥੈਵੇਸ਼ਂ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਈਸ਼ੋ ऽਪਿ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ ਆਹ ਜਾਨਾਤਿ ਵृषਭੋ ਮਮ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਇਸ਼ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਨੰਦੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।'
ਤੇ ਵृषਂ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਅਮਰਾ ਦੇਹਿ ਗਾ ਉਪਕਾਰਿਣਃ ਵृषੋ ऽਪਿ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ ਆਹ ਗੋਸਵਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੰਨ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।' ਬਲਦ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਗੋਸਵ ਯਜਨ ਕਰਵਾਓ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਗਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮਾਨੁषਾਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਯਜ੍ਞੋ ਗੋਸਵੋ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਗੋਸਵ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਗਾਵੋ ਵਵृਧਿਰੇ ਤਤਃ ਗੋਵਰ੍ਧਨਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਾਂ ਵਧ ਗਈਆਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਗੋਵਰਧਨ ਉਹ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦਾਨਾਦਿਨਾ ਯਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਫਲਂ ਤਤ੍ ਤੁ ਨ ਵਿਦ੍ਮਹੇ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਾਪਭਯਾਪਹਮ੍ ਨਾਮਧੇਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਧृਤਵ੍ਰਤ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹੀ ਨਾਮ ਤਰੁਣੀ ਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਹੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯਨਿਭਃ ਸਨਾਜ੍ਜਾਤ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਧृਤਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾਕਰ੍षਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਾਲੇਰਿਤੋ ਮੁਨੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਨਾਜਜਾਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਮੁਨਿ ਜੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੇ ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾ ਬਾਲਵਿਧਵਾ ਬਾਲਪੁਤ੍ਰਾ ਸੁਰੂਪਿਣੀ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਗਾਲਵਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਧਵਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਗਾਲਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਥ ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ ਪਾਪਮੋਹਿਤਾ ਸਾ ਬਭ੍ਰਾਮ ਬਹੂਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਪੁਂਸ੍ਕਾਮਾ ਕਾਮਚਾਰਿਣੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਪ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਗਾਲਵਗृਹੇ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ ਜਾਤੋ ऽਪਿ ਮਾਤृਦੋषੇਣ ਵੇਸ਼੍ਯੇਰਿਤਮਤਿਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਭੂਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗਾਲਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।
ਜਨਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਨਾਨਾਜਾਤਿਸਮਾਵृਤਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਪਣ੍ਯਵੇषੇਣ ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਮਹੀ ਤਥਾ
ਉਹ ਜਨਸਥਾਨ ਨਾਮ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਉਥੇ ਮਹੀ ਵੀ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਸੁਤੋ ऽਪਿ ਬਹੂਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਪਰਿਬਭ੍ਰਾਮ ਕਾਮੁਕਃ ਸੋ ऽਪਿ ਕਾਲਵਸ਼ਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ऽਵਸਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ; ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ ਆਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਸੁਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਮਹੀ ਚਾਪਿ ਧਨਂ ਦਾਤॄਨ੍ ਪੁਰੁषਾਨ੍ ਸਮਪੇਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਮਹੀ ਧਨ ਤੇ ਦਾਨੀ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਮੇਨੇ ਨ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਂ ਸ ਚਾਪਿ ਨ ਤੁ ਮਾਤਰਮ੍ ਤਯੋਃ ਸਮਾਗਮਸ਼੍ ਚਾਸੀਦ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਮਾਤृਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਸੀ; ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਮਾਤਰਿ ਗਚ੍ਛਤਿ ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨੈਵਾਸੀਨ੍ ਮਾਤृਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਕਈ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਪਿਤृਧਰ੍ਮੇਣ ਸਨ੍ਮਤਿਃ ਆਸੀਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਸਦ੍ਵृਤ੍ਤੇਃ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਚਿਤ੍ਰਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਆਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ।