ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਨਾਗੋ ਬਦ੍ਧਸ੍ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ੍ਤੁਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਸੱਪ ਗਰੁੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ।
ਬਦ੍ਧਂ ਨਾਗਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਆਨਯ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਭੋਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦੀ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਿਯਃ ਪਤਿਮ੍
ਕਾਸ਼ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਖੁਦ ਲਿਆ ਆ। ਮਾਲਕ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਲੋਕਪਰਾਯਣਮ੍ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਗਰੁਡਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁਨੇਹਾ ਖੁਦ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਨਾਰਾਇਣ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ ਨਨ੍ਦਿਨੇ ਦੇਹਿ ਪਨ੍ਨਗਮ੍ ਕਮ੍ਪਮਾਨਸ੍ ਤਦ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਵਿਹਂਗਮਃ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕੋਪਾਤ੍ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਨਨ੍ਦਿਨੋ ऽਨ੍ਤਿਕੇ
ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸੱਪ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੇ। ਪੰਛੀ ਕੰਬਦਿਆਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ 'ਨਹੀਂ' ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨੰਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਤਮਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭृਤ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵਃ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਭਵਾਨ੍ ਨੈਵ ਮਯਾਨੀਤਂ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਆ ਆਇਆ, ਉਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ, ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਨਯਨਂ ਨਾਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਮਯੋਪਪਾਦਿਤਂ ਨਾਗਂ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਦਾਸ੍ਯਸਿ ਨਨ੍ਦਿਨੇ
ਦੇਖੋ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਨੰਦੀ ਲਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ। ਜੋ ਸੱਪ ਮੈਂ ਲਿਆ ਆਇਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵਹਾਮਿ ਸਦਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਮਮ ਦੇਯਂ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮਯੋਪਪਾਦਿਤਂ ਨਾਗਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਦੇਹੀਤਿ ਨੋਚਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਸਵਾਮੀ; ਜੋ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਸੱਪ ਮੈਂ ਲਿਆ ਆਇਆ, ਉਹ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਸਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂਣਾਂ ਨੇਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਕਾਰਿਣਾਮ੍ ਸਨ੍ਤੋ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭृਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਮਦੁਪਾਤ੍ਤਹਰੋ ਭਵਾਨ੍
ਚੰਗੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਚਲਣ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਨੌਕਰਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਆ ਆਇਆ, ਉਹ ਖੋ ਲੈ ਲੋ।
ਦੈਤ੍ਯਾਞ੍ ਜਯਸਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮਦ੍ਬਲੇਨੈਵ ਕੇਸ਼ਵ ਅਹਂ ਮਹਾਬਲੀਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਮੁਧੈਵ ਸ਼੍ਲਾਘਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਤੁਸੀਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਜਿੱਤਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਗਰੁਡਸ੍ਯੇਤਿ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਵਿਹਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਨਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਲੋਕਪਾਲਕੈਃ
ਗਰੁੜ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਹੱਸਿਆ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਇਦਮ੍ ਆਹ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਮਾਂ ਸਮੁਹ੍ਯ ਕृਸ਼ੋ ਭਵਾਨ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਬਲਾਦ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ ਜੇष੍ਯੇ ऽਹਂ ਖਗਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈਂ।' ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਕੋਪੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਇਦਮ੍ ਵਹਾਙ੍ਗੁਲਿਂ ਕਰਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕਨਿष੍ਠਾਂ ਨਨ੍ਦਿਨੋ ऽਨ੍ਤਿਕੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਗੁੱਸਾ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨੰਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਲਦੀ ਰੱਖੋ।'
ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਤਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨ੍ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਮਾਂ ਵਹਸੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਹਂਗਮ
ਫਿਰ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਹੇ ਪੰਛੀ।'
ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਯਾਂ ਚ ਤਤੋ ऽਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਰਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ਼੍ ਚ ਚਰਣਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਚ੍ ਚੂਰ੍ਣਿਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਦੀਨੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਲਜ੍ਜਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਸਿਰ ਪੇਟ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪੇਟ ਪੈਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੁਖੀ, ਪੀੜਤ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭृਤ੍ਯਂ ਮਾਮ੍ ਅਪਰਾਧਿਨਮ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਧਰ੍ਤਾ ਧਾਰ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ
ਬਚਾ ਲਓ, ਬਚਾ ਲਓ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ! ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨੌਕਰ ਤੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸਹਾਰਾ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਅਪਰਾਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵਃ ਕृਤਾਪਰਾਧੇ ऽਪਿ ਜਨੇ ਮਹਤੀ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਕृਪਾ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਦ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਵਦਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਏਵ ਕਰੁਣਾਕਰਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਾਰ੍ਤਂ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ ਮਾਮ੍ ਅਮ੍ਬੁਜਨਿਵਾਸਿਨਿ ਕਮਲੇ ਬਾਲਕਂ ਦੀਨਮ੍ ਆਰ੍ਤਂ ਤਨਯਵਤ੍ਸਲੇ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਕਮਲਾ। ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਬੱਚਾ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਤਤਃ ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤਾ ਦੇਵੀ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੀ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ ਨਾਥ ਸ੍ਵਕਂ ਭृਤ੍ਯਂ ਗਰੁਡਂ ਵਿਪਦਂ ਗਤਮ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਉਵਾਚੇਦਂ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਸ਼ਂਭੁਵਾਹਨਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਗਰੁੜ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਚਾ ਲੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਨਯ ਨਾਗਂ ਸਗਰੁਡਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਅਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਏਵ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਚ ਗਰੁਡੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਆਤ੍ਮੀਯਂ ਚ ਪੁਨਾ ਰੂਪਂ ਗਰੁਡਃ ਸਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਨਾਗ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਲੈ ਜਾ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵृषਭੋ ਨਾਗੇਨ ਗਰੁਡੇਨ ਚ ਸ਼ਨੈਃ ਸ ਸ਼ਂਕਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਸ਼ਂਕਰੋ ऽਪਿ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਛ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਾਹਿ ਗਙ੍ਗਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗੌਤਮੀਂ ਲੋਕਪਾਵਨੀਮ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਤਾਮ੍ ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਵਪੁਃ
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਗੰਗਾ, ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਂਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਤਧਾਥ ਸਹਸ੍ਰਧਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੋਪਤਪ੍ਤਾ ਯੇ ਦੁਰ੍ਦੈਵੋਨ੍ਮੂਲਿਤੋਦ੍ਯਮਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ऽਭੀष੍ਟਦਾ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਖਗ ਗੌਤਮੀ
ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਮਿਲਣਗੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਪੰਛੀ, ਗੌਤਮੀ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਰੁਡੋ ऽਭ੍ਯਗਾਤ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਰੁਡਃ ਸ਼ਿਵਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨਨਾਮ ਸਃ
ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ ਗੰਗਾ ਗਿਆ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਯਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਵਜ੍ਰਦੇਹੋ ਮਹਾਬਲਃ ਵੇਗੀ ਭਵਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਨਰ੍ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਇਯਾਤ੍ ਸੁਧੀਃ
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ, ਮਹਾਨ ਬਲ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਾਰੁਡਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਯਤੋ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਤ੍ਸ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਿਯਾਵਹਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਗਾਰੁੜਾ ਨਾਮਕ ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਰਸਮ ਉਥੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਸਭ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਜਨਨਂ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਪਿ ਪਾਪਨੁਤ੍
ਫਿਰ ਗੋਵਰਧਨ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪੂਣ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵ ਏष ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ ਤੁ ਨਾਰਦ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਰ੍षਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ ਜਾਬਾਲਿਰ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਆਪ ਦੇਖੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਬਾਲੀ ਸੀ।
ਨ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤ੍ਯ੍ ਅਨਡ੍ਵਾਹੌ ਮਧ੍ਯਂ ਯਾਤੇ ऽਪਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ਪ੍ਰਤੋਦੇਨ ਪ੍ਰਤੁਦਤਿ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਪਿ ਚ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਚਾਬੁਕ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤੌ ਗਾਵਾਵ੍ ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਃ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀ ਸੁਰਭਿਰ੍ ਜਗਤਾਂ ਮਾਤਾ ਨਨ੍ਦਿਨੇ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਦੋ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਭਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।