ਗਾਰੁਡਂ ਨਾਮ ਯਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਗਾਰੁੜਾ ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਮਣਿਨਾਗ ਇਤਿ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਚ੍ ਛੇषਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਭਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮਣਿਨਾਗ ਸੀ; ਗਾਰੁੜਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਮਹਾਨਾਗਂ ਵਰਂ ਵਰਯ ਪਨ੍ਨਗ
ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਨਾਗ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਵਰ ਮੰਗੋ, ਹੇ ਪੰਨਗ।’
ਨਾਗਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਭੋ ਮਹ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਗਰੁਡਾਭਯਮ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਚ ਤਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਗਰੁਡਾਦ੍ ਅਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਨਾਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਗਾਰੁੜਾ ਤੋਂ ਡਰ ਮੁਕਾ ਦੇ।’ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਗਾਰੁੜਾ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।’
ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਨਾਗੋ ਗਰੁਡਾਦ੍ ਅਰੁਣਾਨੁਜਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯੀ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਸਮੀਪਤਃ
ਨਾਗ, ਹੁਣ ਗਾਰੁੜਾ ਤੋਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਅਰੁਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਚਰਤਿ ਨਾਗੋ ऽਸੌ ਸੁਖਸ਼ੀਤਲੇ ਗਰੁਡੋ ऽਪਿ ਚ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਪਿ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ
ਉਹ ਨਾਗ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਸੁਖ ਤੇ ਠੰਡ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਗਾਰੁੜਾ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਰਨ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਭਯੇਨ ਤੁ ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਾਗਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਗਾਰੁੜਾ ਨੇ ਨਾਗ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਨਾਗ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਗਾਰੁਡੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਗਰੁਡੋ ਨਾਗਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਨਨ੍ਦੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਸ਼ਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਗਾਰੁੜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤਮ ਨਾਗ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਨੰਦੀ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਨੂਨਂ ਨਾਗੋ ਨ ਚਾਯਾਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਬਦ੍ਧ ਏਵ ਵਾ ਗਰੁਡੇਨ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਜੀਵਨ੍ ਨਾਗੋ ਨ ਸਂਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸੱਭ ਕੁਝ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਪ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ; ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਜੇ ਸੱਪ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਦੇ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਨਨ੍ਦਿਨੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਨੰਦੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ।
ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਨਾਗੋ ਬਦ੍ਧਸ੍ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ੍ਤੁਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਸੱਪ ਗਰੁੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ।
ਬਦ੍ਧਂ ਨਾਗਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਆਨਯ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਭੋਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦੀ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਿਯਃ ਪਤਿਮ੍
ਕਾਸ਼ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਖੁਦ ਲਿਆ ਆ। ਮਾਲਕ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਲੋਕਪਰਾਯਣਮ੍ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਗਰੁਡਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁਨੇਹਾ ਖੁਦ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਨਾਰਾਇਣ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ ਨਨ੍ਦਿਨੇ ਦੇਹਿ ਪਨ੍ਨਗਮ੍ ਕਮ੍ਪਮਾਨਸ੍ ਤਦ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਵਿਹਂਗਮਃ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕੋਪਾਤ੍ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਨਨ੍ਦਿਨੋ ऽਨ੍ਤਿਕੇ
ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸੱਪ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੇ। ਪੰਛੀ ਕੰਬਦਿਆਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ 'ਨਹੀਂ' ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨੰਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਤਮਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭृਤ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵਃ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਭਵਾਨ੍ ਨੈਵ ਮਯਾਨੀਤਂ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਆ ਆਇਆ, ਉਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ, ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਨਯਨਂ ਨਾਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਮਯੋਪਪਾਦਿਤਂ ਨਾਗਂ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਦਾਸ੍ਯਸਿ ਨਨ੍ਦਿਨੇ
ਦੇਖੋ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਨੰਦੀ ਲਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ। ਜੋ ਸੱਪ ਮੈਂ ਲਿਆ ਆਇਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵਹਾਮਿ ਸਦਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਮਮ ਦੇਯਂ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮਯੋਪਪਾਦਿਤਂ ਨਾਗਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਦੇਹੀਤਿ ਨੋਚਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਸਵਾਮੀ; ਜੋ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਸੱਪ ਮੈਂ ਲਿਆ ਆਇਆ, ਉਹ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਸਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂਣਾਂ ਨੇਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਕਾਰਿਣਾਮ੍ ਸਨ੍ਤੋ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭृਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਮਦੁਪਾਤ੍ਤਹਰੋ ਭਵਾਨ੍
ਚੰਗੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਚਲਣ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਨੌਕਰਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਆ ਆਇਆ, ਉਹ ਖੋ ਲੈ ਲੋ।
ਦੈਤ੍ਯਾਞ੍ ਜਯਸਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮਦ੍ਬਲੇਨੈਵ ਕੇਸ਼ਵ ਅਹਂ ਮਹਾਬਲੀਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਮੁਧੈਵ ਸ਼੍ਲਾਘਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਤੁਸੀਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਜਿੱਤਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਗਰੁਡਸ੍ਯੇਤਿ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਵਿਹਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਨਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਲੋਕਪਾਲਕੈਃ
ਗਰੁੜ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਹੱਸਿਆ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਇਦਮ੍ ਆਹ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਮਾਂ ਸਮੁਹ੍ਯ ਕृਸ਼ੋ ਭਵਾਨ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਬਲਾਦ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ ਜੇष੍ਯੇ ऽਹਂ ਖਗਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈਂ।' ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਕੋਪੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਇਦਮ੍ ਵਹਾਙ੍ਗੁਲਿਂ ਕਰਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕਨਿष੍ਠਾਂ ਨਨ੍ਦਿਨੋ ऽਨ੍ਤਿਕੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਗੁੱਸਾ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨੰਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਲਦੀ ਰੱਖੋ।'
ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਤਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨ੍ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਮਾਂ ਵਹਸੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਹਂਗਮ
ਫਿਰ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਹੇ ਪੰਛੀ।'
ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਯਾਂ ਚ ਤਤੋ ऽਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਰਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ਼੍ ਚ ਚਰਣਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਚ੍ ਚੂਰ੍ਣਿਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਦੀਨੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਲਜ੍ਜਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਸਿਰ ਪੇਟ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪੇਟ ਪੈਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੁਖੀ, ਪੀੜਤ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭृਤ੍ਯਂ ਮਾਮ੍ ਅਪਰਾਧਿਨਮ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਧਰ੍ਤਾ ਧਾਰ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ
ਬਚਾ ਲਓ, ਬਚਾ ਲਓ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ! ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨੌਕਰ ਤੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸਹਾਰਾ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਅਪਰਾਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵਃ ਕृਤਾਪਰਾਧੇ ऽਪਿ ਜਨੇ ਮਹਤੀ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਕृਪਾ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਦ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਵਦਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਏਵ ਕਰੁਣਾਕਰਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਾਰ੍ਤਂ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ ਮਾਮ੍ ਅਮ੍ਬੁਜਨਿਵਾਸਿਨਿ ਕਮਲੇ ਬਾਲਕਂ ਦੀਨਮ੍ ਆਰ੍ਤਂ ਤਨਯਵਤ੍ਸਲੇ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਕਮਲਾ। ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਬੱਚਾ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਤਤਃ ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤਾ ਦੇਵੀ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੀ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ ਨਾਥ ਸ੍ਵਕਂ ਭृਤ੍ਯਂ ਗਰੁਡਂ ਵਿਪਦਂ ਗਤਮ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਉਵਾਚੇਦਂ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਸ਼ਂਭੁਵਾਹਨਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਗਰੁੜ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਚਾ ਲੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਨਯ ਨਾਗਂ ਸਗਰੁਡਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਅਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਏਵ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਚ ਗਰੁਡੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਆਤ੍ਮੀਯਂ ਚ ਪੁਨਾ ਰੂਪਂ ਗਰੁਡਃ ਸਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਨਾਗ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਲੈ ਜਾ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।