ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ ਚ ਰਥਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਰੁਣੋ ਭਾਨੁਸਾਰਥਿਃ ਯਮੋ ਮਨੁਸ਼੍ ਚ ਵਰੁਣਃ ਸ਼ਨਿਰ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ ਤਥਾ
ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਥ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਰੁਣ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਥੀ ਹੈ, ਯਮ, ਮਨੁ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਨੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ।
ਯਮੁਨਾ ਚ ਨਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਤਾਪੀ ਚੈਵ ਮਹਾਨਦੀ ਤਤ੍ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਦ੍ਯਸ੍ ਤਾ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ ਮੁਨੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਪੀ ਨਦੀ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਉਥੇ ਆਈਆਂ, ਹੇ ਮুনি, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਾ ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ ਤਥਾ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਭਾਨੁਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸਸੁਰ ਵੀ ਆਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨਸਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਉषਾਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤ੍ਵष੍ਟਃ ਕੁਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਰੂਢਂ ਚ ਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਛਿਨ੍ਧਿ ਤੇਜਾਂਸ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ ਯਾਵਤ੍ ਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਵਚ੍ ਛਿਨ੍ਧਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਯੰਤਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਕੱਟ ਦੇ, ਜਿੰਨੀ ਕੱਟਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸੋਮਨਾਥਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ ਤੇਜਸਾਂ ਛੇਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਤੁ ਤਤੋ ਵਿਦੁਃ
‘ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।’ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਸੋਮਨਾਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਵੰਡ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਚ ਸਂਗਤਾ ਯਤ੍ਰ ਗੌਤਮ੍ਯਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣੀ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮਿਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਅਸ਼ਵਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਵਟਾਸ਼੍ਰਮਃ ਤਾਪੀ ਚ ਯਮੁਨਾ ਚੈਵ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਆਗਤੇ
ਉਹ ਭਾਨੁਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜਵਟਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ। ਤਾਪੀ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈਆਂ।
ਅਰੁਣਾਵਰੁਣਾਨਦ੍ਯੋਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸਂਗਮਃ ਸ਼ੁਭਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਆਗਤਾਨਾਂ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਅਰੁਣਾ, ਵਰੁਣਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਨਵ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਉਥੇ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਵਾਨ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਪਠਨਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ ਅਪਿ ਨਾਰਦ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਵਾਨ੍ ਸ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ, ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਰੁਡਂ ਨਾਮ ਯਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਗਾਰੁੜਾ ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਮਣਿਨਾਗ ਇਤਿ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਚ੍ ਛੇषਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਭਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮਣਿਨਾਗ ਸੀ; ਗਾਰੁੜਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਮਹਾਨਾਗਂ ਵਰਂ ਵਰਯ ਪਨ੍ਨਗ
ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਨਾਗ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਵਰ ਮੰਗੋ, ਹੇ ਪੰਨਗ।’
ਨਾਗਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਭੋ ਮਹ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਗਰੁਡਾਭਯਮ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਚ ਤਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਗਰੁਡਾਦ੍ ਅਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਨਾਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਗਾਰੁੜਾ ਤੋਂ ਡਰ ਮੁਕਾ ਦੇ।’ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਗਾਰੁੜਾ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।’
ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਨਾਗੋ ਗਰੁਡਾਦ੍ ਅਰੁਣਾਨੁਜਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯੀ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਸਮੀਪਤਃ
ਨਾਗ, ਹੁਣ ਗਾਰੁੜਾ ਤੋਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਅਰੁਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਚਰਤਿ ਨਾਗੋ ऽਸੌ ਸੁਖਸ਼ੀਤਲੇ ਗਰੁਡੋ ऽਪਿ ਚ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਪਿ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ
ਉਹ ਨਾਗ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਸੁਖ ਤੇ ਠੰਡ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਗਾਰੁੜਾ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਰਨ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਭਯੇਨ ਤੁ ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਾਗਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਗਾਰੁੜਾ ਨੇ ਨਾਗ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਨਾਗ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਗਾਰੁਡੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਗਰੁਡੋ ਨਾਗਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਨਨ੍ਦੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਸ਼ਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਗਾਰੁੜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤਮ ਨਾਗ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਨੰਦੀ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਨੂਨਂ ਨਾਗੋ ਨ ਚਾਯਾਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਬਦ੍ਧ ਏਵ ਵਾ ਗਰੁਡੇਨ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਜੀਵਨ੍ ਨਾਗੋ ਨ ਸਂਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸੱਭ ਕੁਝ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਪ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ; ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਜੇ ਸੱਪ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਦੇ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਨਨ੍ਦਿਨੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਨੰਦੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ।
ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਨਾਗੋ ਬਦ੍ਧਸ੍ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ੍ਤੁਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਸੱਪ ਗਰੁੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ।
ਬਦ੍ਧਂ ਨਾਗਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਆਨਯ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਭੋਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦੀ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਿਯਃ ਪਤਿਮ੍
ਕਾਸ਼ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਖੁਦ ਲਿਆ ਆ। ਮਾਲਕ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਲੋਕਪਰਾਯਣਮ੍ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਗਰੁਡਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁਨੇਹਾ ਖੁਦ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਨਾਰਾਇਣ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ ਨਨ੍ਦਿਨੇ ਦੇਹਿ ਪਨ੍ਨਗਮ੍ ਕਮ੍ਪਮਾਨਸ੍ ਤਦ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਵਿਹਂਗਮਃ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕੋਪਾਤ੍ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਨਨ੍ਦਿਨੋ ऽਨ੍ਤਿਕੇ
ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸੱਪ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੇ। ਪੰਛੀ ਕੰਬਦਿਆਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ 'ਨਹੀਂ' ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨੰਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਤਮਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭृਤ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵਃ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਭਵਾਨ੍ ਨੈਵ ਮਯਾਨੀਤਂ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਆ ਆਇਆ, ਉਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ, ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਨਯਨਂ ਨਾਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਮਯੋਪਪਾਦਿਤਂ ਨਾਗਂ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਦਾਸ੍ਯਸਿ ਨਨ੍ਦਿਨੇ
ਦੇਖੋ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਨੰਦੀ ਲਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ। ਜੋ ਸੱਪ ਮੈਂ ਲਿਆ ਆਇਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵਹਾਮਿ ਸਦਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਮਮ ਦੇਯਂ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮਯੋਪਪਾਦਿਤਂ ਨਾਗਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਦੇਹੀਤਿ ਨੋਚਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਸਵਾਮੀ; ਜੋ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਸੱਪ ਮੈਂ ਲਿਆ ਆਇਆ, ਉਹ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਸਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂਣਾਂ ਨੇਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਕਾਰਿਣਾਮ੍ ਸਨ੍ਤੋ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭृਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਮਦੁਪਾਤ੍ਤਹਰੋ ਭਵਾਨ੍
ਚੰਗੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਚਲਣ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਨੌਕਰਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਆ ਆਇਆ, ਉਹ ਖੋ ਲੈ ਲੋ।
ਦੈਤ੍ਯਾਞ੍ ਜਯਸਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮਦ੍ਬਲੇਨੈਵ ਕੇਸ਼ਵ ਅਹਂ ਮਹਾਬਲੀਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਮੁਧੈਵ ਸ਼੍ਲਾਘਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਤੁਸੀਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਜਿੱਤਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਗਰੁਡਸ੍ਯੇਤਿ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਵਿਹਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਨਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਲੋਕਪਾਲਕੈਃ
ਗਰੁੜ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਹੱਸਿਆ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।