ਦੇਵਤਾਨਾਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਬਲਃ ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਗਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਾਲੁਕਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਲਸ਼ালী ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ, ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਮਧੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ ਨਾਮ ਮਹਾਸੁਰਃ ਸ਼ੇਤੇ ਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਯ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਧੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧੁੰਦੂ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ ਯਦਾ ਤਦਾ ਮਹੀ ਤਤ੍ਰ ਚਲਤਿ ਸ੍ਮ ਨਰਾਧਿਪ
ਮਹਾਰਾਜ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਤੇਨ ਰਜ ਉਦ੍ਧੂਯਤੇ ਮਹਤ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਪਥਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਭੂਮਿਕਮ੍ਪਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਂ ਸਾਙ੍ਗਾਰਂ ਸਧੂਮਮ੍ ਅਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ ਤੇਨ ਤਾਤ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ੍ਵ ਆਸ਼੍ਰਮੇ
ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਤੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਂ ਮਾਰਯ ਮਹਾਕਾਯਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਨਿਹਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਾਰ ਦੇ। ਅੱਜ ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਵਧਾਯੈਕਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਯੁਗੇ ਨृਪ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ ਤਂ ਮਹਾਸੁਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਤੇਜਸ਼੍ ਚਾਖ੍ਯਾਪਯਿष੍ਯਸਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਸ਼ালী ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸੇਂਗਾ।
ਨਹਿ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ ਤੇਜਸਾਲ੍ਪੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੁਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਚਿਰਂ ਯੁਗਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਧੁੰਦੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਯੁਗ ਲੰਘ ਜਾਣ।
ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਸੁਮਹਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ ਸ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ ਉਤ੍ਤਙ੍ਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਂ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਧੁਨ੍ਧੁਨਿਬਰ੍ਹਣੇ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵ ਨੂੰ ਧੁੰਦੂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗਵਨ੍ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋ ऽਹਮ੍ ਅਯਂ ਤੁ ਤਨਯੋ ਮਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਧੁਨ੍ਧੁਮਾਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਧੁੰਦੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗਾ।
ਸ ਤਂ ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਤਨਯਂ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ ਧੁਨ੍ਧੁਮਾਰਣੇ ਜਗਾਮ ਪਰ੍ਵਤਾਯੈਵ ਨृਪਤਿਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧੁੰਦੂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਸ੍ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤੇਨ ਸਹ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਉਤ੍ਤਙ੍ਕਸਹਿਤੋ ਧੁਨ੍ਧੋਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਿਬਰ੍ਹਣੇ
ਪਰ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵ, ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਉਤਤੰਕ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਧੁੰਦੂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਤੇਜਸਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਉਤ੍ਤਙ੍ਕਸ੍ਯ ਨਿਯੋਗਾਦ੍ ਵੈ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਤਤੰਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੇ ਦਿਵਿ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍ ਏष ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਅਵਧ੍ਯੋ ऽਦ੍ਯ ਧੁਨ੍ਧੁਮਾਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਅਜੈਯ ਉਥੋਂ ਚਲਿਆ, ਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ: 'ਅੱਜ ਇਹ ਮਹਾਨ ਧੁੰਦੂਮਾਰ ਅਜੈਯ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ ਚ ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਤਂ ਦੇਵਾਃ ਸਮਵਾਕਿਰਨ੍ ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰਣੇਦੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿਰਸੀਆਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਬੂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਜਯਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ ਤਨਯੈਃ ਸਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਖਾਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਾਲੁਕਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਖੋਦਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਖਨਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਵਾਲੁਕਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਸ੍ ਤਦਾ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ ਆਸਾਦਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਿਸ਼ਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜਦ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਖੋਦਿਆ, ਤਾਂ ਧੁੰਦੂ, ਜੋ ਉਥੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੋਇਆ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਵੈਦਿਕੋ।
ਮੁਖਜੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਕ੍ਰੋਧਾਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਉਦ੍ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਵਾਰਿ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਮਹੋਦਧਿਰ੍ ਇਵੋਦਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾਇਆ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਂਗ।
ਸੌਮਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵਰੋਰ੍ਮਿਕਲਿਲੋ ਮਹਾਨ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਦਗ੍ਧਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਊਨਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚੋਂ, ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਬਚੇ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਆਸਸਾਦ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧੁਨ੍ਧੁਂ ਧੁਨ੍ਧੁਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ, ਧਉਂਧੂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਧਉਂਧੂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਰਿਮਯਂ ਵੇਗਮ੍ ਆਪੀਯ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ ਯੋਗੀ ਯੋਗੇਨ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਸ਼ਮਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਾਰਿਣਾ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਬਲੇਨੋਦਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ ਉਤ੍ਤਙ੍ਕਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਤੰਕਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਙ੍ਕਸ੍ ਤੁ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਸ਼੍ ਚਾਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਉੱਤੰਕਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਜਿੱਤਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਧਰ੍ਮੇ ਰਤਿਂ ਚ ਸਤਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸਂ ਤਥਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਹਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰੁਚੀ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਵਾਸ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮਾਰੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾ ਦृਢਾਸ਼੍ਵੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠ ਉਚ੍ਯਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵਕਪਿਲਾਸ਼੍ਵੌ ਤੁ ਕਨੀਯਾਂਸੌ ਕੁਮਾਰਕੌ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਬਚੇ: ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਾਸ਼ਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਤੇ ਕਪਿਲਾਸ਼ਵ ਦੋ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ।
ਧੌਨ੍ਧੁਮਾਰੇਰ੍ ਦृਢਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਮਜਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ऽਭੂਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਰਤਃ ਸਦਾ
ਧਉਂਧੁਮਾਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਾਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰਿਆਸ਼ਵ ਸੀ; ਹਰਿਆਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਕੁੰਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸਂਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ਅਕृਸ਼ਾਸ਼੍ਵਕृਸ਼ਾਸ਼੍ਵੌ ਤੁ ਸਂਹਤਾਸ਼੍ਵਸੁਤੌ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਨਿਕੁੰਭਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਘਤਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ; ਸੰਘਤਾਸ਼ਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਅਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ, ਦੋਵੇਂ।
ਤਸ੍ਯ ਹੈਮਵਤੀ ਕਨ੍ਯਾ ਸਤਾਂ ਮਤਾ ਦृषਦ੍ਵਤੀ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਜਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਨਾਮ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਸੀ।
ਲੇਭੇ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੌਰੀਂ ਨਾਮ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਨਦੀ ਵੈ ਬਾਹੁਦਾਭਵਤ੍
ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ; ਪਰ, ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਹੁਦਾ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ।