ਧਾਵਨ੍ਤੀਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਰੂਪਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪਰ੍ਯਧਾਵਦ੍ ਯਤੋ ਯਾਤਿ ਉषਾ ਭਾਨੁਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤਤਃ
ਜਦ ਉਹ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਘੋੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਭੱਜੀ, ਉਹ ਆਪ ਘੋੜਾ ਬਣ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ਼ਾ ਜਾਂਦੀ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ, ਭਾਨੂ।
ਸ੍ਮਰਗ੍ਰਹਵਸ਼ੇ ਜਾਤਃ ਕੋ ਦੁਸ਼੍ਚੇष੍ਟਂ ਨ ਚੇष੍ਟਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਨਦੀਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾ ਵਨਾਨ੍ਯ੍ ਉਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਪਿਆਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਕੌਣ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਉਹ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦਰਿਆ, ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ।
ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਚਾਥ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖਾਵ੍ ਉਭੌ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਚ੍ ਚ ਗੌਤਮੀਮ੍
ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ; ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧੀ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ।
ਤ੍ਰਾਤਾਰਃ ਸਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਜਨਸ੍ਥਾਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ऋषੀਣਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸਾਸ਼੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਗੌਤਮੀਂ ਤਥਾ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ, ਘੋੜੀ ਸਮੇਤ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਤਥਾ ਚਾਸ਼੍ਵੋ ਭਾਨੁਸ੍ ਤਦ੍ਰੂਪਵਾਂਸ੍ ਤਤਃ ਅਸ਼੍ਵਂ ਨਿਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਜਨਸ੍ਥਾ ਮੁਨਿਦਾਰਕਾਃ ਤਤਃ ਕੋਪਾਦ੍ ऋषੀਂਸ੍ ਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਪੋषਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਘੋੜਾ, ਭਾਨੂ ਆਪ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆ ਗਿਆ; ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਵਾਰਯਥ ਮਾਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਟਾ ਯੂਯਂ ਭਵਿष੍ਯਥ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਬਣ ਜਾਓਗੇ।
ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਤੁ ਮੁਨਯੋ ਮੇਨਿਰੇ ऽਸ਼੍ਵਮ੍ ਉषਾਪਤਿਮ੍ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਭਾਨੁਂ ਤਂ ਮੁਨਯੋ ਮੁਦਾ
ਪਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮੁਨਿਗਣੈਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਂ ਭਾਨੁਰ੍ ਅਥਾਗਮਤ੍ ਵਡਵਾਯਾ ਮੁਖੇ ਲਗ੍ਨਂ ਮੁਖਂ ਚਾਸ਼੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਭਾਨੂ ਘੋੜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਘੋੜੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀ ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮੁਖਾਦ੍ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰੁਵੇ ਤਯੋਰ੍ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਸਮਜਾਯਤਾਮ੍
ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਵੀਰਯ ਛੱਡਿਆ; ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵੀਰਯ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਜਨਮ ਲਏ।
ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਨ੍ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਥਾ ਨਦ੍ਯੋ ਗਾਵਸ੍ ਤਥੌषਧ੍ਯੋ ਦੇਵਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗਣਾਸ੍ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀ, ਨਦੀਆਂ, ਗਾਂ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਾਰੇ ਆ ਗਏ।
ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ ਚ ਰਥਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਰੁਣੋ ਭਾਨੁਸਾਰਥਿਃ ਯਮੋ ਮਨੁਸ਼੍ ਚ ਵਰੁਣਃ ਸ਼ਨਿਰ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ ਤਥਾ
ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਥ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਰੁਣ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਥੀ ਹੈ, ਯਮ, ਮਨੁ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਨੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ।
ਯਮੁਨਾ ਚ ਨਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਤਾਪੀ ਚੈਵ ਮਹਾਨਦੀ ਤਤ੍ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਦ੍ਯਸ੍ ਤਾ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ ਮੁਨੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਪੀ ਨਦੀ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਉਥੇ ਆਈਆਂ, ਹੇ ਮুনি, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਾ ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ ਤਥਾ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਭਾਨੁਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸਸੁਰ ਵੀ ਆਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨਸਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਉषਾਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤ੍ਵष੍ਟਃ ਕੁਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਰੂਢਂ ਚ ਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਛਿਨ੍ਧਿ ਤੇਜਾਂਸ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ ਯਾਵਤ੍ ਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਵਚ੍ ਛਿਨ੍ਧਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਯੰਤਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਕੱਟ ਦੇ, ਜਿੰਨੀ ਕੱਟਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸੋਮਨਾਥਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ ਤੇਜਸਾਂ ਛੇਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਤੁ ਤਤੋ ਵਿਦੁਃ
‘ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।’ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਸੋਮਨਾਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਵੰਡ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਚ ਸਂਗਤਾ ਯਤ੍ਰ ਗੌਤਮ੍ਯਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣੀ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮਿਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਅਸ਼ਵਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਵਟਾਸ਼੍ਰਮਃ ਤਾਪੀ ਚ ਯਮੁਨਾ ਚੈਵ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਆਗਤੇ
ਉਹ ਭਾਨੁਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜਵਟਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ। ਤਾਪੀ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈਆਂ।
ਅਰੁਣਾਵਰੁਣਾਨਦ੍ਯੋਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸਂਗਮਃ ਸ਼ੁਭਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਆਗਤਾਨਾਂ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਅਰੁਣਾ, ਵਰੁਣਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਨਵ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਉਥੇ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਵਾਨ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਪਠਨਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ ਅਪਿ ਨਾਰਦ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਵਾਨ੍ ਸ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ, ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਰੁਡਂ ਨਾਮ ਯਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਗਾਰੁੜਾ ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਮਣਿਨਾਗ ਇਤਿ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਚ੍ ਛੇषਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਭਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮਣਿਨਾਗ ਸੀ; ਗਾਰੁੜਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਮਹਾਨਾਗਂ ਵਰਂ ਵਰਯ ਪਨ੍ਨਗ
ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਨਾਗ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਵਰ ਮੰਗੋ, ਹੇ ਪੰਨਗ।’
ਨਾਗਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਭੋ ਮਹ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਗਰੁਡਾਭਯਮ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਚ ਤਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਗਰੁਡਾਦ੍ ਅਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਨਾਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਗਾਰੁੜਾ ਤੋਂ ਡਰ ਮੁਕਾ ਦੇ।’ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਗਾਰੁੜਾ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।’
ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਨਾਗੋ ਗਰੁਡਾਦ੍ ਅਰੁਣਾਨੁਜਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯੀ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਸਮੀਪਤਃ
ਨਾਗ, ਹੁਣ ਗਾਰੁੜਾ ਤੋਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਅਰੁਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਚਰਤਿ ਨਾਗੋ ऽਸੌ ਸੁਖਸ਼ੀਤਲੇ ਗਰੁਡੋ ऽਪਿ ਚ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਪਿ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ
ਉਹ ਨਾਗ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਸੁਖ ਤੇ ਠੰਡ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਗਾਰੁੜਾ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਰਨ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਭਯੇਨ ਤੁ ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਾਗਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਗਾਰੁੜਾ ਨੇ ਨਾਗ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਨਾਗ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਗਾਰੁਡੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਗਰੁਡੋ ਨਾਗਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਨਨ੍ਦੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਸ਼ਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਗਾਰੁੜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤਮ ਨਾਗ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਨੰਦੀ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਨੂਨਂ ਨਾਗੋ ਨ ਚਾਯਾਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਬਦ੍ਧ ਏਵ ਵਾ ਗਰੁਡੇਨ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਜੀਵਨ੍ ਨਾਗੋ ਨ ਸਂਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸੱਭ ਕੁਝ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਪ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ; ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਜੇ ਸੱਪ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਦੇ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਨਨ੍ਦਿਨੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਨੰਦੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ।