ਨੇਯਂ ਮਾਤਾ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ऽਹਮ੍ ਈਦृਸ਼ਃ ਅਪਤ੍ਯੇषੁ ਵਿਰੁਦ੍ਧੇषੁ ਜਨਨੀ ਨੈਵ ਕੁਪ੍ਯਤੇ
'ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਲੈਣ।'
ਯਦ੍ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਥਵਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍ ਨੈਵ ਕੁਪ੍ਯਤਿ ਸਾ ਮਾਤਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨੇਯਂ ਮਮਾਮ੍ਬਿਕਾ
'ਜੇ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਸਲ ਮਾਂ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ।'
ਯਦ੍ ਅਪਤ੍ਯਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਅਸਾਧੁ ਯਥਾ ਤਥਾ ਮਾਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਾਤੇਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ 'ਮਾਂ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਵ ਮਾਂ ਤਾਤ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਵਕ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਕਾਲਸਦृਸ਼ਾ ਵਾਚਾ ਨੇਯਂ ਮਦਮ੍ਬਿਕਾ
ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਤੱਕਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਤਃ ਇਯਂ ਛਾਯਾ ਨਾਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਉषਾ ਮਾਤਾ ਤੁ ਸਾਨ੍ਯਤਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਛਾਇਆ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਉਸ਼ਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ।'
ਮਮ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਨ੍ਤੀ ਦੇਸ਼ੇ ऽਨ੍ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਪੋਰਤਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਚ ਕੁਰੌ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀ ਵਡਵਾਰੂਪਧਾਰਿਣੀ
ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੀ, ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧੀ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਾ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮੇਸ਼ੋ ਦਿਵਾਕਰਃ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਾਨ੍ਤਾ ਅਸ਼੍ਵਰੂਪਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਹੈ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਘੋੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਆਪ ਵੀ ਘੋੜਾ ਬਣ ਕੇ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਡਵਾਰੂਪਾਂ ਪਰ੍ਯਧਾਵਦ੍ ਧਯਾਕृਤਿਃ ਕਾਮਾਤੁਰਂ ਹਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈ ਹੇषਿਤਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ; ਕਾਮ-ਭੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ—
ਉषਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਪੇਤਾ ਪਤਿਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾ ਹਯਧਰ੍षਣਸਂਭੀਤਾ ਕੋ ਨ੍ਵ੍ ਅਯਂ ਚੇਤ੍ਯ੍ ਅਜਾਨਤੀ
ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਆਉਣ ਤੋਂ ਡਰ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ।
ਅਪਲਾਯਤ੍ ਪਤੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੀ ਤ੍ਵਰਾ ਕੋ ਨੁ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ਕੋ ऽਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਦ੍ ऋषਯੋ ਵਾਥਵਾ ਸੁਰਾਃ
ਜਦ ਪਤੀ ਨੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜੀ, ਸੋਚਦੀ, 'ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾਏਗਾ—ਸ਼ਾਇਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ?'
ਧਾਵਨ੍ਤੀਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਰੂਪਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪਰ੍ਯਧਾਵਦ੍ ਯਤੋ ਯਾਤਿ ਉषਾ ਭਾਨੁਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤਤਃ
ਜਦ ਉਹ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਘੋੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਭੱਜੀ, ਉਹ ਆਪ ਘੋੜਾ ਬਣ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ਼ਾ ਜਾਂਦੀ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ, ਭਾਨੂ।
ਸ੍ਮਰਗ੍ਰਹਵਸ਼ੇ ਜਾਤਃ ਕੋ ਦੁਸ਼੍ਚੇष੍ਟਂ ਨ ਚੇष੍ਟਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਨਦੀਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾ ਵਨਾਨ੍ਯ੍ ਉਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਪਿਆਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਕੌਣ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਉਹ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦਰਿਆ, ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ।
ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਚਾਥ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖਾਵ੍ ਉਭੌ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਚ੍ ਚ ਗੌਤਮੀਮ੍
ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ; ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧੀ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ।
ਤ੍ਰਾਤਾਰਃ ਸਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਜਨਸ੍ਥਾਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ऋषੀਣਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸਾਸ਼੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਗੌਤਮੀਂ ਤਥਾ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ, ਘੋੜੀ ਸਮੇਤ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਤਥਾ ਚਾਸ਼੍ਵੋ ਭਾਨੁਸ੍ ਤਦ੍ਰੂਪਵਾਂਸ੍ ਤਤਃ ਅਸ਼੍ਵਂ ਨਿਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਜਨਸ੍ਥਾ ਮੁਨਿਦਾਰਕਾਃ ਤਤਃ ਕੋਪਾਦ੍ ऋषੀਂਸ੍ ਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਪੋषਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਘੋੜਾ, ਭਾਨੂ ਆਪ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆ ਗਿਆ; ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਵਾਰਯਥ ਮਾਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਟਾ ਯੂਯਂ ਭਵਿष੍ਯਥ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਬਣ ਜਾਓਗੇ।
ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਤੁ ਮੁਨਯੋ ਮੇਨਿਰੇ ऽਸ਼੍ਵਮ੍ ਉषਾਪਤਿਮ੍ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਭਾਨੁਂ ਤਂ ਮੁਨਯੋ ਮੁਦਾ
ਪਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮੁਨਿਗਣੈਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਂ ਭਾਨੁਰ੍ ਅਥਾਗਮਤ੍ ਵਡਵਾਯਾ ਮੁਖੇ ਲਗ੍ਨਂ ਮੁਖਂ ਚਾਸ਼੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਭਾਨੂ ਘੋੜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਘੋੜੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀ ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮੁਖਾਦ੍ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰੁਵੇ ਤਯੋਰ੍ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਸਮਜਾਯਤਾਮ੍
ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਵੀਰਯ ਛੱਡਿਆ; ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵੀਰਯ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਜਨਮ ਲਏ।
ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਨ੍ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਥਾ ਨਦ੍ਯੋ ਗਾਵਸ੍ ਤਥੌषਧ੍ਯੋ ਦੇਵਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗਣਾਸ੍ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀ, ਨਦੀਆਂ, ਗਾਂ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਾਰੇ ਆ ਗਏ।
ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ ਚ ਰਥਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਰੁਣੋ ਭਾਨੁਸਾਰਥਿਃ ਯਮੋ ਮਨੁਸ਼੍ ਚ ਵਰੁਣਃ ਸ਼ਨਿਰ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ ਤਥਾ
ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਥ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਰੁਣ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਥੀ ਹੈ, ਯਮ, ਮਨੁ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਨੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ।
ਯਮੁਨਾ ਚ ਨਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਤਾਪੀ ਚੈਵ ਮਹਾਨਦੀ ਤਤ੍ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਦ੍ਯਸ੍ ਤਾ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ ਮੁਨੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਪੀ ਨਦੀ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਉਥੇ ਆਈਆਂ, ਹੇ ਮুনি, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਾ ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ ਤਥਾ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਭਾਨੁਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸਸੁਰ ਵੀ ਆਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨਸਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਉषਾਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤ੍ਵष੍ਟਃ ਕੁਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਰੂਢਂ ਚ ਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਛਿਨ੍ਧਿ ਤੇਜਾਂਸ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ ਯਾਵਤ੍ ਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਵਚ੍ ਛਿਨ੍ਧਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਯੰਤਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਕੱਟ ਦੇ, ਜਿੰਨੀ ਕੱਟਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸੋਮਨਾਥਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ ਤੇਜਸਾਂ ਛੇਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਤੁ ਤਤੋ ਵਿਦੁਃ
‘ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।’ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਸੋਮਨਾਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਵੰਡ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਚ ਸਂਗਤਾ ਯਤ੍ਰ ਗੌਤਮ੍ਯਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣੀ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮਿਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਅਸ਼ਵਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਵਟਾਸ਼੍ਰਮਃ ਤਾਪੀ ਚ ਯਮੁਨਾ ਚੈਵ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਆਗਤੇ
ਉਹ ਭਾਨੁਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜਵਟਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ। ਤਾਪੀ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈਆਂ।
ਅਰੁਣਾਵਰੁਣਾਨਦ੍ਯੋਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸਂਗਮਃ ਸ਼ੁਭਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਆਗਤਾਨਾਂ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਅਰੁਣਾ, ਵਰੁਣਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਨਵ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਉਥੇ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਵਾਨ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਪਠਨਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ ਅਪਿ ਨਾਰਦ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਵਾਨ੍ ਸ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ, ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।