ਆਕृष੍ਟੋ ऽਹਂ ਤਵ ਗੁਣੈ ਰੂਪਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਖਲਤ੍ਪਦਃ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਹਸਨ੍ ਹਸ੍ਤਮ੍ ਆਦਾਯਾਨ੍ਤਃ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਿੱਚ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪੈਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨ ਬੁਬੋਧ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਲ੍ਯਾ ਤਂ ਜਾਰਂ ਮੇਨੇ ਤੁ ਗੌਤਮਮ੍ ਰਮਮਾਣਾ ਯਥਾਸੌਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਗਾਚ੍ ਛਿष੍ਯੈਃ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਮਝੀ ਕਿ ਇਹ ਗੌਤਮ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ, ਜਦ ਗੌਤਮ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਅਹਲ੍ਯਾ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਕ੍ਤਿ ਤੋषਯਨ੍ਤੀ ਚ ਤਂ ਗੁਣੈਃ
ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਆਉਂਦਾ, ਅਹਲਿਆ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ, ਮਿਲਦੀ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਕਰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੀ।
ਤਾਮ੍ ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਮੇਨੇ ਤਨ੍ ਮਹਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਿਤਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ; ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਭ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਲਾਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਗृਹਕਰ੍ਮਿਣਃ ਊਚੁਰ੍ ਮੁਨਿਵਰਂ ਭੀਤਾ ਗੌਤਮਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਦੀ ਹਾਲ ਦੇ ਰੱਖਵੇ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਡਰੇ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਭਗਵਨ੍ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਿਯਯਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਸਿ ਤਥੈਵ ਚ ਬਹਿਰ੍ ਭਵਾਨ੍ ਅਹੋ ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੋ ऽਯਂ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰੋ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਕੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੋਵੇਂ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋ, ਪਰ ਬਾਹਰ ਵੀ ਹੋ। ਵਾਹ, ਇਹ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ! ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕੋ ਨੁ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਅਹਲ੍ਯੇ ਭਵਤਿ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ ਇਤ੍ਯ੍ ऋषੇਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਹਲ੍ਯਾ ਜਾਰਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੌਣ ਹੈ ਇੱਥੇ, ਪਿਆਰੀ ਅਹਲਿਆ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?' ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਮੁਨਿਰੂਪੇਣ ਪਾਪਂ ਤ੍ਵਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਤੀ ਸ਼ਯਨਾਦ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਸਤ੍ਵਰਂ ਭਯਾਤ੍
'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ? ਤੂੰ ਪਾਪ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ!' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਸੌਣ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਠੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਪਾਪਕृਚ੍ ਛਕ੍ਰੋ ਬਿਡਾਲੋ ऽਭੂਨ੍ ਮੁਨੇਰ੍ ਭਯਾਤ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਚ ਵਿਕृਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੂषਿਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਇੰਦਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਬਿੱਲੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਦਲ ਗਈ, ਹੁਣ ਮਲਿਨ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ।
ਉਵਾਚ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕੋਪਾਤ੍ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਸਾਹਸਂ ਕृਤਮ੍ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਾਪਿ ਨੋਵਾਚ ਲਜ੍ਜਿਤਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਬੇਸਮਝੀ ਕੀਤੀ?' ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਰਹੀ।
ਅਨ੍ਵੇषਯਂਸ੍ ਤੁ ਤਂ ਜਾਰਂ ਬਿਡਾਲਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਮੁਨਿਃ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਇਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਸ੍ਮੀਕੁਰ੍ਯਾਂ ਮृषਾਵਦਨ੍
ਉਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬਿੱਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਝੂਠ ਬੋਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।'
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੈਵਮ੍ ਆਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਪੁਰਾਂ ਭੇਤ੍ਤਾ ਤਪੋਧਨ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਃ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।'
ਮਮੇਦਂ ਪਾਪਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਂ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਮਯਾਨਘ ਮਹਦ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਮੁਨੇ
'ਇਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਨਿੰਦਿਆ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।'
ਸ੍ਮਰਸਾਯਕਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਾਃ ਕਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਯਿ ਮਹਾਪਾਪੇ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ
'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ? ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ।'
ਸਨ੍ਤਃ ਕृਤਾਪਰਾਧੇ ऽਪਿ ਨ ਰੌਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਜਾਤੁ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹਰਿਮ੍ ਆਹ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਭੁੱਲ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਕਦੇ ਰੁੱਖਾ ਵਰਤਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਗਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸਹਸ੍ਰਭਗਵਾਨ੍ ਭਵ ਤਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਮੁਨਿਃ ਕੋਪਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਨਦੀ ਭਵ
'ਭਗਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਤੈਨੂੰ ਸਹਸ੍ਰਭਗਾ ਬਣਾਏ।' ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਸੁੱਕੀ ਨਦੀ ਬਣ ਜਾ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਕਥਯਨ੍ਤੀ ਤਦਾਕृਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਹਾਲਤ ਦੱਸਦੀ ਹੋਈ।
ਮਨਸਾਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਪੁਰੁषਂ ਪਾਪਿष੍ਠਾਃ ਕਾਮਯਨ੍ਤਿ ਯਾਃ ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਰਕਾਂਸ੍ ਤਾਸਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪਿ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ
ਜੋ ਮੰਦ ਔਰਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਰ ਆਦਮੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜ ਵੀ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਨ੍ਨ੍ ਅਵਧਾਰਯ ਮਦ੍ਵਚਃ ਤਵ ਰੂਪੇਣ ਚਾਗਤ੍ਯ ਮਾਮ੍ ਅਗਾਤ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਮੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝੋ: ਇਹ ਗਵਾਹ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ।
ਤਥੇਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਅਹਲ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀ ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਪਿ ਮੁਨਿਰ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਵੀ ਸਹਿਮਤ ਹੋਈ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਸਂਗਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਸਰਿਦੀਸ਼ਯਾ ਨਦੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਾ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਿਯਕृਨ੍ ਮਮ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗੀ, ਤੂੰ ਨਦੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ, ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪਾ ਲਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ऋषੇਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਤਯਾ ਤੁ ਸਂਗਤਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਅਹਲ੍ਯਾ ਗੌਤਮਪ੍ਰਿਯਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੌਤਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਅਹਲਿਆ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ।
ਪੁਨਸ੍ ਤਦ੍ ਰੂਪਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਯਨ੍ ਮਯਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਾ ਤਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਸੁਰਰਾਟ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਗੌਤਮਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਉਹੀ ਰੂਪ ਹੋ ਗਈ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਗृਹਮ੍ ਆਗਤਮ੍ ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਪਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਗੌਤਮਃ
ਮੁਨੀਸ਼ਰੋਮਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਗੌਤਮੀਂ ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰੁ ਪੁਰਂਦਰ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਧੂਤਪਾਪਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਗੌਤਮੀ ਕੋਲ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਨ੍ਹਾ ਲੈ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ। ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਧੋ ਜਾਵਣਗੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੁੜ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਉਭਯਂ ਵਿਸ੍ਮਯਕਰਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨਾਰਦ ਅਹਲ੍ਯਾਯਾਃ ਪੁਨਰ੍ਭਾਵਂ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵੇਖੇ ਹਨ: ਅਹਲਿਆ ਦਾ ਮੁੜ ਰੂਪ ਹੋਣਾ ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਸਂਗਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਜਿੱਥੇ ਅਹਲਿਆ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਇੰਦਰ-ਤੀਰਥ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਜਨਸਥਾਨ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਯਾਦ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਨ੍ਵਯੇ ਜਾਤੋ ਰਾਜਾਭੂਜ੍ ਜਨਕਃ ਪੁਰਾ ਸੋ ऽਪਾਂਪਤੇਸ੍ ਤੁ ਤਨੁਜਾਮ੍ ਉਪਯੇਮੇ ਗੁਣਾਰ੍ਣਵਾਮ੍
ਵੈਵਸਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਗੁਣਵਾਨ ਧੀ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਜਨਕਾਂ ਜਨਕੋ ਨृਪਃ ਅਨੁਰੂਪਗੁਣਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਗੁਣਾਰ੍ਣਵਾ
ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮੂਲ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਗੁਣਾਰਣਵਾ, ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਜੋੜ ਦੀ ਸੀ।