ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਗੌਤਮਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਪ੍ਰਾਦਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਅਹਲ੍ਯਾਯਾਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰੇਮੇ ਤਤ੍ਰ ਸ ਗੌਤਮਃ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਉਥੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੌਤਮ ਅਹਲਿਆ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ; ਤੇ ਗੌਤਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ—
ਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਤਂ ਚ ਮੁਨਿਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇषੇਣ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਆਗਾਚ੍ ਛਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਵਨਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਭਵਂ ਤਥਾ ਪਾਪੀਯਸੀਂ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਹਲ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਬਣਾਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਪਰਂ ਦੇਸ਼ਂ ਕਾਲਂ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ ऋषੇਰ੍ ਭਯਮ੍ ਨ ਬੁਬੋਧ ਤਦਾ ਵਤ੍ਸ ਕਾਮਾਕृष੍ਟਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਇੰਦਰ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਨਾ ਥਾਂ, ਨਾ ਸਮਾਂ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਡਰ, ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝਿਆ, ਪੁੱਤ।
ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਪਰਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਰਰਾਜ੍ਯੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ ਸਂਤਪ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਮੇ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ: 'ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?'
ਏਵਂ ਵਸਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੋ ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ; ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ—
ਸਹਿਤੋ ਗੌਤਮਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰ੍ ਨਿਰ੍ਗਤਸ਼੍ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਦ੍ ਬਹਿਃ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਗੌਤਮੀਂ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਗੌਤਮ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਿਆ; ਆਸ਼ਰਮ, ਗੌਤਮੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨਾਜ ਵੇਖਣ ਲਈ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਗਤੋ ਮੁਨਿਵਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ ਇਦਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਨਃਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੰਦਰ, ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਤੇ ਨਿਰੀਖਿਆ; 'ਇਹ ਮੌਕਾ ਹੈ,' ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਗੱਲ ਕਰ ਲਈ।
ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੇਪ੍ਸੁਃ ਸ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਮ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੌਤਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਆਕृष੍ਟੋ ऽਹਂ ਤਵ ਗੁਣੈ ਰੂਪਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਖਲਤ੍ਪਦਃ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਹਸਨ੍ ਹਸ੍ਤਮ੍ ਆਦਾਯਾਨ੍ਤਃ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਿੱਚ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪੈਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨ ਬੁਬੋਧ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਲ੍ਯਾ ਤਂ ਜਾਰਂ ਮੇਨੇ ਤੁ ਗੌਤਮਮ੍ ਰਮਮਾਣਾ ਯਥਾਸੌਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਗਾਚ੍ ਛਿष੍ਯੈਃ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਮਝੀ ਕਿ ਇਹ ਗੌਤਮ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ, ਜਦ ਗੌਤਮ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਅਹਲ੍ਯਾ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਕ੍ਤਿ ਤੋषਯਨ੍ਤੀ ਚ ਤਂ ਗੁਣੈਃ
ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਆਉਂਦਾ, ਅਹਲਿਆ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ, ਮਿਲਦੀ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਕਰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੀ।
ਤਾਮ੍ ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਮੇਨੇ ਤਨ੍ ਮਹਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਿਤਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ; ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਭ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਲਾਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਗृਹਕਰ੍ਮਿਣਃ ਊਚੁਰ੍ ਮੁਨਿਵਰਂ ਭੀਤਾ ਗੌਤਮਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਦੀ ਹਾਲ ਦੇ ਰੱਖਵੇ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਡਰੇ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਭਗਵਨ੍ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਿਯਯਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਸਿ ਤਥੈਵ ਚ ਬਹਿਰ੍ ਭਵਾਨ੍ ਅਹੋ ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੋ ऽਯਂ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰੋ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਕੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੋਵੇਂ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋ, ਪਰ ਬਾਹਰ ਵੀ ਹੋ। ਵਾਹ, ਇਹ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ! ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕੋ ਨੁ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਅਹਲ੍ਯੇ ਭਵਤਿ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ ਇਤ੍ਯ੍ ऋषੇਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਹਲ੍ਯਾ ਜਾਰਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੌਣ ਹੈ ਇੱਥੇ, ਪਿਆਰੀ ਅਹਲਿਆ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?' ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਮੁਨਿਰੂਪੇਣ ਪਾਪਂ ਤ੍ਵਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਤੀ ਸ਼ਯਨਾਦ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਸਤ੍ਵਰਂ ਭਯਾਤ੍
'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ? ਤੂੰ ਪਾਪ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ!' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਸੌਣ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਠੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਪਾਪਕृਚ੍ ਛਕ੍ਰੋ ਬਿਡਾਲੋ ऽਭੂਨ੍ ਮੁਨੇਰ੍ ਭਯਾਤ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਚ ਵਿਕृਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੂषਿਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਇੰਦਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਬਿੱਲੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਦਲ ਗਈ, ਹੁਣ ਮਲਿਨ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ।
ਉਵਾਚ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕੋਪਾਤ੍ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਸਾਹਸਂ ਕृਤਮ੍ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਾਪਿ ਨੋਵਾਚ ਲਜ੍ਜਿਤਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਬੇਸਮਝੀ ਕੀਤੀ?' ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਰਹੀ।
ਅਨ੍ਵੇषਯਂਸ੍ ਤੁ ਤਂ ਜਾਰਂ ਬਿਡਾਲਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਮੁਨਿਃ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਇਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਸ੍ਮੀਕੁਰ੍ਯਾਂ ਮृषਾਵਦਨ੍
ਉਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬਿੱਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਝੂਠ ਬੋਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।'
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੈਵਮ੍ ਆਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਪੁਰਾਂ ਭੇਤ੍ਤਾ ਤਪੋਧਨ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਃ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।'
ਮਮੇਦਂ ਪਾਪਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਂ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਮਯਾਨਘ ਮਹਦ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਮੁਨੇ
'ਇਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਨਿੰਦਿਆ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।'
ਸ੍ਮਰਸਾਯਕਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਾਃ ਕਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਯਿ ਮਹਾਪਾਪੇ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ
'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ? ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ।'
ਸਨ੍ਤਃ ਕृਤਾਪਰਾਧੇ ऽਪਿ ਨ ਰੌਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਜਾਤੁ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹਰਿਮ੍ ਆਹ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਭੁੱਲ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਕਦੇ ਰੁੱਖਾ ਵਰਤਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਗਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸਹਸ੍ਰਭਗਵਾਨ੍ ਭਵ ਤਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਮੁਨਿਃ ਕੋਪਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਨਦੀ ਭਵ
'ਭਗਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਤੈਨੂੰ ਸਹਸ੍ਰਭਗਾ ਬਣਾਏ।' ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਸੁੱਕੀ ਨਦੀ ਬਣ ਜਾ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਕਥਯਨ੍ਤੀ ਤਦਾਕृਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਹਾਲਤ ਦੱਸਦੀ ਹੋਈ।
ਮਨਸਾਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਪੁਰੁषਂ ਪਾਪਿष੍ਠਾਃ ਕਾਮਯਨ੍ਤਿ ਯਾਃ ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਰਕਾਂਸ੍ ਤਾਸਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪਿ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ
ਜੋ ਮੰਦ ਔਰਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਰ ਆਦਮੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜ ਵੀ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਨ੍ਨ੍ ਅਵਧਾਰਯ ਮਦ੍ਵਚਃ ਤਵ ਰੂਪੇਣ ਚਾਗਤ੍ਯ ਮਾਮ੍ ਅਗਾਤ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਮੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝੋ: ਇਹ ਗਵਾਹ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ।
ਤਥੇਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਅਹਲ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀ ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਪਿ ਮੁਨਿਰ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਵੀ ਸਹਿਮਤ ਹੋਈ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।