ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗੌਤਮੋ ਮਾਂ ਮਹਾਮਤਿਃ ਕਮਲਾਸਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਗੌਤਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਕਮਲ-ਆਸਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਯੇਯਂ ਵਸੁਧਾਖਿਲਾ ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਜਾਨੀਤੇ ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਮਯਾ ਤੁ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਮ੍ ਤਵੈਵ ਦੀਯਤੇ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਇਦਂ ਕृਤਮ੍
ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਗੌਤਮ ਜੀ, ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਧਰ੍ਮਂ ਜਾਨੀਹਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਨਿਗਮੈਰ੍ ਅਪਿ ਅਰ੍ਧਪ੍ਰਸੂਤਾ ਸੁਰਭਿਃ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀ ਮਹੀ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣੋ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਸੁਰਭੀ, ਅੱਧੀ ਜਨਮੀ, ਇਹ ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਹੈ।
ਕृਤਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਾ ਕृਤਾ ਭਵੇਤ੍ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਤਦ੍ ਏਵ ਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੋ ਚੁਕੀ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮੁਨੇ ਗੌਤਮ ਸੁਵ੍ਰਤ ਤੁष੍ਟੋ ऽਹਂ ਤਵ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਤਪਸਾ ਤਥਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗੌਤਮ ਜੀ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀਰਜ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਦਤ੍ਤੇਯਮ੍ ऋषਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਨ੍ਯਾ ਲੋਕਵਰਾ ਮਯਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਗੌਤਮਾਯ ਅਹਲ੍ਯਾਮ੍ ਅਦਦਾਂ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਅਹਲਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਜਾਤੇ ਵਿਵਾਹੇ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਕृਤ੍ਵੇਲਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਅਥਾਗਤ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਏ ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੇਖੀ।
ਤਂ ਗੌਤਮਮ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਂ ਚ ਦਾਂਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਤੇ ਚਾਗਤ੍ਯਾਥ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ ਚਾਭਵਨ੍ ਸੁਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੌਤਮ ਤੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਵਿਵਾਹੇ ਤੁ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵਂ ਯਯੁਃ ਸਮਤ੍ਸਰਃ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਤਾਮ੍ ਈਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਵਿਆਹ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਗੌਤਮਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਪ੍ਰਾਦਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਅਹਲ੍ਯਾਯਾਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰੇਮੇ ਤਤ੍ਰ ਸ ਗੌਤਮਃ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਉਥੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੌਤਮ ਅਹਲਿਆ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ; ਤੇ ਗੌਤਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ—
ਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਤਂ ਚ ਮੁਨਿਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇषੇਣ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਆਗਾਚ੍ ਛਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਵਨਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਭਵਂ ਤਥਾ ਪਾਪੀਯਸੀਂ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਹਲ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਬਣਾਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਪਰਂ ਦੇਸ਼ਂ ਕਾਲਂ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ ऋषੇਰ੍ ਭਯਮ੍ ਨ ਬੁਬੋਧ ਤਦਾ ਵਤ੍ਸ ਕਾਮਾਕृष੍ਟਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਇੰਦਰ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਨਾ ਥਾਂ, ਨਾ ਸਮਾਂ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਡਰ, ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝਿਆ, ਪੁੱਤ।
ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਪਰਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਰਰਾਜ੍ਯੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ ਸਂਤਪ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਮੇ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ: 'ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?'
ਏਵਂ ਵਸਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੋ ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ; ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ—
ਸਹਿਤੋ ਗੌਤਮਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰ੍ ਨਿਰ੍ਗਤਸ਼੍ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਦ੍ ਬਹਿਃ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਗੌਤਮੀਂ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਗੌਤਮ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਿਆ; ਆਸ਼ਰਮ, ਗੌਤਮੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨਾਜ ਵੇਖਣ ਲਈ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਗਤੋ ਮੁਨਿਵਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ ਇਦਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਨਃਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੰਦਰ, ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਤੇ ਨਿਰੀਖਿਆ; 'ਇਹ ਮੌਕਾ ਹੈ,' ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਗੱਲ ਕਰ ਲਈ।
ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੇਪ੍ਸੁਃ ਸ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਮ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੌਤਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਆਕृष੍ਟੋ ऽਹਂ ਤਵ ਗੁਣੈ ਰੂਪਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਖਲਤ੍ਪਦਃ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਹਸਨ੍ ਹਸ੍ਤਮ੍ ਆਦਾਯਾਨ੍ਤਃ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਿੱਚ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪੈਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨ ਬੁਬੋਧ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਲ੍ਯਾ ਤਂ ਜਾਰਂ ਮੇਨੇ ਤੁ ਗੌਤਮਮ੍ ਰਮਮਾਣਾ ਯਥਾਸੌਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਗਾਚ੍ ਛਿष੍ਯੈਃ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਮਝੀ ਕਿ ਇਹ ਗੌਤਮ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ, ਜਦ ਗੌਤਮ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਅਹਲ੍ਯਾ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਕ੍ਤਿ ਤੋषਯਨ੍ਤੀ ਚ ਤਂ ਗੁਣੈਃ
ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਆਉਂਦਾ, ਅਹਲਿਆ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ, ਮਿਲਦੀ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਕਰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੀ।
ਤਾਮ੍ ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਮੇਨੇ ਤਨ੍ ਮਹਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਿਤਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ; ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਭ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਲਾਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਗृਹਕਰ੍ਮਿਣਃ ਊਚੁਰ੍ ਮੁਨਿਵਰਂ ਭੀਤਾ ਗੌਤਮਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਦੀ ਹਾਲ ਦੇ ਰੱਖਵੇ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਡਰੇ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਭਗਵਨ੍ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਿਯਯਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਸਿ ਤਥੈਵ ਚ ਬਹਿਰ੍ ਭਵਾਨ੍ ਅਹੋ ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੋ ऽਯਂ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰੋ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਕੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੋਵੇਂ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋ, ਪਰ ਬਾਹਰ ਵੀ ਹੋ। ਵਾਹ, ਇਹ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ! ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕੋ ਨੁ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਅਹਲ੍ਯੇ ਭਵਤਿ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ ਇਤ੍ਯ੍ ऋषੇਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਹਲ੍ਯਾ ਜਾਰਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੌਣ ਹੈ ਇੱਥੇ, ਪਿਆਰੀ ਅਹਲਿਆ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?' ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਮੁਨਿਰੂਪੇਣ ਪਾਪਂ ਤ੍ਵਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਤੀ ਸ਼ਯਨਾਦ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਸਤ੍ਵਰਂ ਭਯਾਤ੍
'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ? ਤੂੰ ਪਾਪ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ!' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਸੌਣ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਠੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਪਾਪਕृਚ੍ ਛਕ੍ਰੋ ਬਿਡਾਲੋ ऽਭੂਨ੍ ਮੁਨੇਰ੍ ਭਯਾਤ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਚ ਵਿਕृਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੂषਿਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਇੰਦਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਬਿੱਲੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਦਲ ਗਈ, ਹੁਣ ਮਲਿਨ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ।
ਉਵਾਚ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕੋਪਾਤ੍ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਸਾਹਸਂ ਕृਤਮ੍ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਾਪਿ ਨੋਵਾਚ ਲਜ੍ਜਿਤਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਬੇਸਮਝੀ ਕੀਤੀ?' ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਰਹੀ।