ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮੈਵਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸੁਧੀਃ ਦੇਯੇਯਂ ਗੌਤਮਾਯੈਵ ਨਾਨ੍ਯਯੋਗ੍ਯਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਇਹ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਚੰਗੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਸਿਰਫ਼ ਗੌਤਮ ਲਈ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਐ ਏਵ ਤੁ ਤਾਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਤਥਾਪ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਮਤਿਰ੍ ਧੈਰ੍ਯਂ ਮਥਿਤਂ ਬਾਲਯਾਨਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੁੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਧੀਰਜ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਅਹਲ੍ਯੇਤਿ ਸੁਰੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਚ ऋषਿਭਿਸ੍ ਤਦਾ ਦੇਵਾਨ੍ ऋषੀਂਸ੍ ਤਦਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਉਚ੍ਚਕੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ, ਮੈਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਹਲਿਆ ਰੱਖਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਸਾ ਦੀਯਤੇ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ ਯਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਕृਤ੍ਵੋਪਤਿष੍ਠਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਕੁੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ ਆਵੇ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯੇਰਿਤਮ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਹਲਿਆ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਗਤੇषੁ ਸੁਰਸਂਘੇषੁ ਗੌਤਮੋ ऽਪਿ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਰ੍ਥਮ੍ ਇਮਂ ਤਥਾ
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਗੌਤਮ, ਮੁਨੀਅਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਨੇ ਵੀ ਅਹਲਿਆ ਲਈ ਕੁਝ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸੁਰਭਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਧੁਕ੍ ਅਰ੍ਧਪ੍ਰਸੂਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਰਬ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਅਰਧ ਜਣੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਇਯਮ੍ ਉਰ੍ਵੀਤਿ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਚ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੀ ਉਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਾ ਵੀ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਏਕਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਮੁਨੀਅਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ।
ਨੈਵਾਭਵਦ੍ ਭੁਵੋ ਗਨ੍ਤੁਃ ਸਂਜਾਤਂ ਦ੍ਵਿਤਯਂ ਮਮ ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਥਾਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗੌਤਮੋ ਮਾਂ ਮਹਾਮਤਿਃ ਕਮਲਾਸਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਗੌਤਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਕਮਲ-ਆਸਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਯੇਯਂ ਵਸੁਧਾਖਿਲਾ ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਜਾਨੀਤੇ ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਮਯਾ ਤੁ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਮ੍ ਤਵੈਵ ਦੀਯਤੇ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਇਦਂ ਕृਤਮ੍
ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਗੌਤਮ ਜੀ, ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਧਰ੍ਮਂ ਜਾਨੀਹਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਨਿਗਮੈਰ੍ ਅਪਿ ਅਰ੍ਧਪ੍ਰਸੂਤਾ ਸੁਰਭਿਃ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀ ਮਹੀ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣੋ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਸੁਰਭੀ, ਅੱਧੀ ਜਨਮੀ, ਇਹ ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਹੈ।
ਕृਤਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਾ ਕृਤਾ ਭਵੇਤ੍ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਤਦ੍ ਏਵ ਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੋ ਚੁਕੀ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮੁਨੇ ਗੌਤਮ ਸੁਵ੍ਰਤ ਤੁष੍ਟੋ ऽਹਂ ਤਵ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਤਪਸਾ ਤਥਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗੌਤਮ ਜੀ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀਰਜ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਦਤ੍ਤੇਯਮ੍ ऋषਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਨ੍ਯਾ ਲੋਕਵਰਾ ਮਯਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਗੌਤਮਾਯ ਅਹਲ੍ਯਾਮ੍ ਅਦਦਾਂ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਅਹਲਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਜਾਤੇ ਵਿਵਾਹੇ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਕृਤ੍ਵੇਲਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਅਥਾਗਤ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਏ ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੇਖੀ।
ਤਂ ਗੌਤਮਮ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਂ ਚ ਦਾਂਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਤੇ ਚਾਗਤ੍ਯਾਥ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ ਚਾਭਵਨ੍ ਸੁਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੌਤਮ ਤੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਵਿਵਾਹੇ ਤੁ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵਂ ਯਯੁਃ ਸਮਤ੍ਸਰਃ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਤਾਮ੍ ਈਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਵਿਆਹ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਗੌਤਮਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਪ੍ਰਾਦਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਅਹਲ੍ਯਾਯਾਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰੇਮੇ ਤਤ੍ਰ ਸ ਗੌਤਮਃ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਉਥੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੌਤਮ ਅਹਲਿਆ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ; ਤੇ ਗੌਤਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ—
ਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਤਂ ਚ ਮੁਨਿਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇषੇਣ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਆਗਾਚ੍ ਛਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਵਨਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਭਵਂ ਤਥਾ ਪਾਪੀਯਸੀਂ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਹਲ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਬਣਾਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਪਰਂ ਦੇਸ਼ਂ ਕਾਲਂ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ ऋषੇਰ੍ ਭਯਮ੍ ਨ ਬੁਬੋਧ ਤਦਾ ਵਤ੍ਸ ਕਾਮਾਕृष੍ਟਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਇੰਦਰ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਨਾ ਥਾਂ, ਨਾ ਸਮਾਂ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਡਰ, ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝਿਆ, ਪੁੱਤ।
ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਪਰਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਰਰਾਜ੍ਯੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ ਸਂਤਪ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਮੇ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ: 'ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?'
ਏਵਂ ਵਸਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੋ ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ; ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ—
ਸਹਿਤੋ ਗੌਤਮਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰ੍ ਨਿਰ੍ਗਤਸ਼੍ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਦ੍ ਬਹਿਃ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਗੌਤਮੀਂ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਗੌਤਮ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਿਆ; ਆਸ਼ਰਮ, ਗੌਤਮੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨਾਜ ਵੇਖਣ ਲਈ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਗਤੋ ਮੁਨਿਵਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ ਇਦਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਨਃਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੰਦਰ, ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਤੇ ਨਿਰੀਖਿਆ; 'ਇਹ ਮੌਕਾ ਹੈ,' ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਗੱਲ ਕਰ ਲਈ।
ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੇਪ੍ਸੁਃ ਸ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਮ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੌਤਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।