ਤਾਸਾਮ੍ ਏਕਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਾਂ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਤਾਂ ਬਾਲਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੀ ਬਣਾਈ; ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ,
ਕੋ ਵਾਸ੍ਯਾਃ ਪੋषਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤ ਇਤਿ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਨ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਨ ਮੁਨੀਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਮੇਰੇ ਮਨ 'ਚ ਆਇਆ: ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੁਨੀ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾਃ ਪੋषਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਇਤਿ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਨ੍ਵਭੂਤ੍ ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਮੇਰੇ ਮਨ 'ਚ ਆਇਆ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਜੋ ਗੁਣਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਪ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਯੁਕ੍ਤਾਯ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵੇਦਿਨੇ ਗੌਤਮਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਮ੍ ਅਦਦਾਂ ਪੋषਣਾਯ ਤਾਮ੍
ਸਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਗੌਤਮ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਲਯਸ੍ਵ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਾਵਦ੍ ਆਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਯੌਵਨਮ੍ ਯੌਵਨਸ੍ਥਾਂ ਪੁਨਃ ਸਾਧ੍ਵੀਮ੍ ਆਨਯੇਥਾ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਮੁਨੀਅਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ। ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਨੇਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮਾਯ ਪ੍ਰਾਦਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍ ਤਾਮ੍ ਆਦਾਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਪਸਾ ਹਤਕਲ੍ਮषਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਤਪ ਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਮੁਨੀਅਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਪੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਮ੍ ਆਨਯਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਾਲ ਕੇ ਤੇ ਸਜਾ ਕੇ, ਮੁਨੀਅਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਲ-ਮਿਲ ਦੇ, ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾਗ੍ਨਿਵਰੁਣਾਦਯਃ ਮਮ ਦੇਯਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਸ੍ ਤੇ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਹੋਰ—ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਿ ਲੱਗੇ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।'
ਤਥੈਵ ਮੁਨਯਃ ਸਾਧ੍ਯਾ ਦਾਨਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਥ ਸਂਗਤਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਨੀ, ਸਾਧਿਆ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਕੁੜੀ ਲਈ ਆ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਹਾਂਸ਼੍ ਚਾਭੂਤ੍ ਤਦਾ ਗ੍ਰਹਃ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯਂ ਧੈਰ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਗੌਤਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਗੰਭੀਰਤਾ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮੈਵਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸੁਧੀਃ ਦੇਯੇਯਂ ਗੌਤਮਾਯੈਵ ਨਾਨ੍ਯਯੋਗ੍ਯਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਇਹ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਚੰਗੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਸਿਰਫ਼ ਗੌਤਮ ਲਈ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਐ ਏਵ ਤੁ ਤਾਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਤਥਾਪ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਮਤਿਰ੍ ਧੈਰ੍ਯਂ ਮਥਿਤਂ ਬਾਲਯਾਨਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੁੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਧੀਰਜ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਅਹਲ੍ਯੇਤਿ ਸੁਰੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਚ ऋषਿਭਿਸ੍ ਤਦਾ ਦੇਵਾਨ੍ ऋषੀਂਸ੍ ਤਦਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਉਚ੍ਚਕੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ, ਮੈਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਹਲਿਆ ਰੱਖਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਸਾ ਦੀਯਤੇ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ ਯਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਕृਤ੍ਵੋਪਤਿष੍ਠਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਕੁੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ ਆਵੇ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯੇਰਿਤਮ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਹਲਿਆ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਗਤੇषੁ ਸੁਰਸਂਘੇषੁ ਗੌਤਮੋ ऽਪਿ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਰ੍ਥਮ੍ ਇਮਂ ਤਥਾ
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਗੌਤਮ, ਮੁਨੀਅਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਨੇ ਵੀ ਅਹਲਿਆ ਲਈ ਕੁਝ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸੁਰਭਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਧੁਕ੍ ਅਰ੍ਧਪ੍ਰਸੂਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਰਬ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਅਰਧ ਜਣੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਇਯਮ੍ ਉਰ੍ਵੀਤਿ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਚ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੀ ਉਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਾ ਵੀ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਏਕਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਮੁਨੀਅਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ।
ਨੈਵਾਭਵਦ੍ ਭੁਵੋ ਗਨ੍ਤੁਃ ਸਂਜਾਤਂ ਦ੍ਵਿਤਯਂ ਮਮ ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਥਾਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗੌਤਮੋ ਮਾਂ ਮਹਾਮਤਿਃ ਕਮਲਾਸਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਗੌਤਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਕਮਲ-ਆਸਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਯੇਯਂ ਵਸੁਧਾਖਿਲਾ ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਜਾਨੀਤੇ ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਮਯਾ ਤੁ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਮ੍ ਤਵੈਵ ਦੀਯਤੇ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਇਦਂ ਕृਤਮ੍
ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਗੌਤਮ ਜੀ, ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਧਰ੍ਮਂ ਜਾਨੀਹਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਨਿਗਮੈਰ੍ ਅਪਿ ਅਰ੍ਧਪ੍ਰਸੂਤਾ ਸੁਰਭਿਃ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀ ਮਹੀ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣੋ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਸੁਰਭੀ, ਅੱਧੀ ਜਨਮੀ, ਇਹ ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਹੈ।
ਕृਤਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਾ ਕृਤਾ ਭਵੇਤ੍ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਤਦ੍ ਏਵ ਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੋ ਚੁਕੀ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮੁਨੇ ਗੌਤਮ ਸੁਵ੍ਰਤ ਤੁष੍ਟੋ ऽਹਂ ਤਵ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਤਪਸਾ ਤਥਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗੌਤਮ ਜੀ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀਰਜ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਦਤ੍ਤੇਯਮ੍ ऋषਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਨ੍ਯਾ ਲੋਕਵਰਾ ਮਯਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਗੌਤਮਾਯ ਅਹਲ੍ਯਾਮ੍ ਅਦਦਾਂ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਅਹਲਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਜਾਤੇ ਵਿਵਾਹੇ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਕृਤ੍ਵੇਲਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਅਥਾਗਤ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਏ ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੇਖੀ।
ਤਂ ਗੌਤਮਮ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਂ ਚ ਦਾਂਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਤੇ ਚਾਗਤ੍ਯਾਥ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ ਚਾਭਵਨ੍ ਸੁਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੌਤਮ ਤੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਵਿਵਾਹੇ ਤੁ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵਂ ਯਯੁਃ ਸਮਤ੍ਸਰਃ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਤਾਮ੍ ਈਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਵਿਆਹ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।