ਏਤਨ੍ ਨ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਇਦਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਕ੍ਰੂਰੇ ਸਮਾਦੇष੍ਟੁਂ ਨ ਵਾਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਕੰਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਆਗਿਆ ਨਾ ਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਾਨੁਰ੍ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਿਂ ਨਾਮ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਵ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਲਂ ਯਮ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਯਮ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯਾ ਯਾਨ੍ਤੀ ਗਣਿਕਾ ਗਣਕਿਂਕਰੈਃ ਗੀਯਮਾਨਾ ਦਿਵਂ ਸਦ੍ਯੋ ਗੌਤਮੀਤੋਯਮ੍ ਆਪ੍ਲੁਤਾ
ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗਣਿਕਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਗੀਤ ਸੁਣਦੀ ਹੋਈ, ਗੌਤਮੀ 'ਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ?
ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ ਤੀਵ੍ਰਂ ਕृਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍ ਨੈਵਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਨਿਜਂ ਪੁਰਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਾਨੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਦਿਵਮ੍ ਯਮੋ ऽਪਿ ਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਨਿਜਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਾਨੁ (ਸੂਰਜ) ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਯਮ ਵੀ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਭੂਤਹਾਪਿ ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਮਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਾਣਕਮ੍
ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਯਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਃ ਇਤਿ ਯਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪਠੇਦ੍ ਵਾਪਿ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ,
ਆਪਦਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਆਯੁਰ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਲ੍ਯਾਸਂਗਮਂ ਚੇਹ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਵਨਮ੍ ਸ਼ृਣੁ ਸਮ੍ਯਙ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਯਥਾ
ਹੁਣ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਜੋ ਹੋਇਆ।
ਕੌਤੁਕੇਨਾਤਿਮਹਤਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ ਸृष੍ਟਾ ਕਨ੍ਯਾ ਬਹੁਵਿਧਾ ਰੂਪਵਤ੍ਯੋ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਅਤੇ ਗੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਤਾਸਾਮ੍ ਏਕਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਾਂ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਤਾਂ ਬਾਲਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੀ ਬਣਾਈ; ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ,
ਕੋ ਵਾਸ੍ਯਾਃ ਪੋषਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤ ਇਤਿ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਨ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਨ ਮੁਨੀਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਮੇਰੇ ਮਨ 'ਚ ਆਇਆ: ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੁਨੀ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾਃ ਪੋषਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਇਤਿ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਨ੍ਵਭੂਤ੍ ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਮੇਰੇ ਮਨ 'ਚ ਆਇਆ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਜੋ ਗੁਣਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਪ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਯੁਕ੍ਤਾਯ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵੇਦਿਨੇ ਗੌਤਮਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਮ੍ ਅਦਦਾਂ ਪੋषਣਾਯ ਤਾਮ੍
ਸਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਗੌਤਮ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਲਯਸ੍ਵ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਾਵਦ੍ ਆਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਯੌਵਨਮ੍ ਯੌਵਨਸ੍ਥਾਂ ਪੁਨਃ ਸਾਧ੍ਵੀਮ੍ ਆਨਯੇਥਾ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਮੁਨੀਅਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ। ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਨੇਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮਾਯ ਪ੍ਰਾਦਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍ ਤਾਮ੍ ਆਦਾਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਪਸਾ ਹਤਕਲ੍ਮषਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਤਪ ਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਮੁਨੀਅਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਪੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਮ੍ ਆਨਯਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਾਲ ਕੇ ਤੇ ਸਜਾ ਕੇ, ਮੁਨੀਅਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਲ-ਮਿਲ ਦੇ, ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾਗ੍ਨਿਵਰੁਣਾਦਯਃ ਮਮ ਦੇਯਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਸ੍ ਤੇ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਹੋਰ—ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਿ ਲੱਗੇ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।'
ਤਥੈਵ ਮੁਨਯਃ ਸਾਧ੍ਯਾ ਦਾਨਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਥ ਸਂਗਤਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਨੀ, ਸਾਧਿਆ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਕੁੜੀ ਲਈ ਆ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਹਾਂਸ਼੍ ਚਾਭੂਤ੍ ਤਦਾ ਗ੍ਰਹਃ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯਂ ਧੈਰ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਗੌਤਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਗੰਭੀਰਤਾ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮੈਵਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸੁਧੀਃ ਦੇਯੇਯਂ ਗੌਤਮਾਯੈਵ ਨਾਨ੍ਯਯੋਗ੍ਯਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਇਹ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਚੰਗੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਸਿਰਫ਼ ਗੌਤਮ ਲਈ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਐ ਏਵ ਤੁ ਤਾਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਤਥਾਪ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਮਤਿਰ੍ ਧੈਰ੍ਯਂ ਮਥਿਤਂ ਬਾਲਯਾਨਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੁੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਧੀਰਜ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਅਹਲ੍ਯੇਤਿ ਸੁਰੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਚ ऋषਿਭਿਸ੍ ਤਦਾ ਦੇਵਾਨ੍ ऋषੀਂਸ੍ ਤਦਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਉਚ੍ਚਕੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ, ਮੈਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਹਲਿਆ ਰੱਖਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਸਾ ਦੀਯਤੇ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ ਯਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਕृਤ੍ਵੋਪਤਿष੍ਠਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਕੁੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ ਆਵੇ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯੇਰਿਤਮ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਹਲਿਆ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਗਤੇषੁ ਸੁਰਸਂਘੇषੁ ਗੌਤਮੋ ऽਪਿ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਰ੍ਥਮ੍ ਇਮਂ ਤਥਾ
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਗੌਤਮ, ਮੁਨੀਅਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਨੇ ਵੀ ਅਹਲਿਆ ਲਈ ਕੁਝ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸੁਰਭਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਧੁਕ੍ ਅਰ੍ਧਪ੍ਰਸੂਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਰਬ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਅਰਧ ਜਣੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਇਯਮ੍ ਉਰ੍ਵੀਤਿ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਚ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੀ ਉਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਾ ਵੀ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਏਕਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਮੁਨੀਅਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ।
ਨੈਵਾਭਵਦ੍ ਭੁਵੋ ਗਨ੍ਤੁਃ ਸਂਜਾਤਂ ਦ੍ਵਿਤਯਂ ਮਮ ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਥਾਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।