ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਆਦਿਦੇਸ਼ਾਬਲਾਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਗਣਿਕਾਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ—ਉਸ ਪਤਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਗਣਿਕਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਗਣਿਕੇ ਗਚ੍ਛ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਗਤਾ ਭੂਯੋ ਵਲ੍ਲਭਾ ਮੇ ਯਥਾ ਸ਼ਚੀ
ਹੇ ਗਣਿਕਾ, ਜਾ ਕੇ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਕਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਫਲ ਹੋ ਕੇ ਆਵੇਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ ਅਤਿ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਗਣਿਕਾ ਦਿਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਯਮਸਾਂਨਿਧ੍ਯਮ੍ ਆਯਾਤਾ ਚਾਰੁਰੂਪਿਣੀ
ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਣਿਕਾ ਤੁਰੰਤ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਉੱਡੀ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਯਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਯਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਸਲੀਲਂ ਲਲਿਤਂ ਬਾਲਾ ਜਗੌ ਹਿਨ੍ਦੋਲਕਙ੍ਕਲਮ੍
ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕੁੜੀ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਹਿੰਦੋਲਾ ਰਾਗ ਗਾਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਚਾਲ ਕਾਲਸ੍ਯ ਮਨੋ ਲੋਲਂ ਚਲਾਚਲਮ੍ ਅਥੋਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਯਮੋ ਨੇਤ੍ਰੇ ਕਾਮਪਾਵਕਪੂਰਿਤੇ
ਫਿਰ ਕਾਲ ਦਾ ਮਨ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਯਮ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਭਰ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਾਪਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼੍ਰੇਯਃਸ਼ਤ੍ਰੌ ਮਹਾਮੁਨੇ ਤਤੋ ਵਿਲੀਯ ਸਾ ਸਦ੍ਯਃ ਸਰਿਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੈਰੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਉੱਤਮਤਾ ਲਈ ਆਈ ਸੀ, ਯਮ ਨੇ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਇਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਗਣਿਕਾਗਣਕਿਂਕਰੈਃ ਗੀਯਮਾਨਾ ਗਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਗਣਿਕਾ ਜਦੋਂ ਗੀਤ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਗਣਿਕਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਂ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲਸ੍ ਤਰਲਲੋਚਨਃ ਅਥਾਦਿਤ੍ਯੇਨ ਚਾਗਤ੍ਯ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਯਮਸ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਗਣਿਕਾ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਰਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕਾਲਾ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ 'ਚ ਪੈ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਆਇਆ, ਯਮ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਕੁਰੁ ਪੁਤ੍ਰ ਨਿਜਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਪਸ਼੍ਯ ਵਾਤਂ ਸਦਾ ਵਾਨ੍ਤਂ ਸृਜਨ੍ਤਂ ਵੇਧਸਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਂ ਮਾਂ ਵਹਨ੍ਤੀਂ ਵਸੁਧਾਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾ; ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਗਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਲਈ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਝੱਲਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਮੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਨ੍ ਨ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਇਦਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਕ੍ਰੂਰੇ ਸਮਾਦੇष੍ਟੁਂ ਨ ਵਾਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਕੰਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਆਗਿਆ ਨਾ ਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਾਨੁਰ੍ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਿਂ ਨਾਮ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਵ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਲਂ ਯਮ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਯਮ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯਾ ਯਾਨ੍ਤੀ ਗਣਿਕਾ ਗਣਕਿਂਕਰੈਃ ਗੀਯਮਾਨਾ ਦਿਵਂ ਸਦ੍ਯੋ ਗੌਤਮੀਤੋਯਮ੍ ਆਪ੍ਲੁਤਾ
ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗਣਿਕਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਗੀਤ ਸੁਣਦੀ ਹੋਈ, ਗੌਤਮੀ 'ਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ?
ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ ਤੀਵ੍ਰਂ ਕृਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍ ਨੈਵਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਨਿਜਂ ਪੁਰਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਾਨੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਦਿਵਮ੍ ਯਮੋ ऽਪਿ ਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਨਿਜਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਾਨੁ (ਸੂਰਜ) ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਯਮ ਵੀ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਭੂਤਹਾਪਿ ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਮਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਾਣਕਮ੍
ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਯਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਃ ਇਤਿ ਯਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪਠੇਦ੍ ਵਾਪਿ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ,
ਆਪਦਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਆਯੁਰ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਲ੍ਯਾਸਂਗਮਂ ਚੇਹ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਵਨਮ੍ ਸ਼ृਣੁ ਸਮ੍ਯਙ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਯਥਾ
ਹੁਣ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਜੋ ਹੋਇਆ।
ਕੌਤੁਕੇਨਾਤਿਮਹਤਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ ਸृष੍ਟਾ ਕਨ੍ਯਾ ਬਹੁਵਿਧਾ ਰੂਪਵਤ੍ਯੋ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਅਤੇ ਗੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਤਾਸਾਮ੍ ਏਕਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਾਂ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਤਾਂ ਬਾਲਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੀ ਬਣਾਈ; ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ,
ਕੋ ਵਾਸ੍ਯਾਃ ਪੋषਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤ ਇਤਿ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਨ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਨ ਮੁਨੀਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਮੇਰੇ ਮਨ 'ਚ ਆਇਆ: ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੁਨੀ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾਃ ਪੋषਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਇਤਿ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਨ੍ਵਭੂਤ੍ ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਮੇਰੇ ਮਨ 'ਚ ਆਇਆ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਜੋ ਗੁਣਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਪ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਯੁਕ੍ਤਾਯ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵੇਦਿਨੇ ਗੌਤਮਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਮ੍ ਅਦਦਾਂ ਪੋषਣਾਯ ਤਾਮ੍
ਸਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਗੌਤਮ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਲਯਸ੍ਵ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਾਵਦ੍ ਆਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਯੌਵਨਮ੍ ਯੌਵਨਸ੍ਥਾਂ ਪੁਨਃ ਸਾਧ੍ਵੀਮ੍ ਆਨਯੇਥਾ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਮੁਨੀਅਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ। ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਨੇਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮਾਯ ਪ੍ਰਾਦਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍ ਤਾਮ੍ ਆਦਾਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਪਸਾ ਹਤਕਲ੍ਮषਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਤਪ ਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਮੁਨੀਅਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਪੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਲ੍ਯਾਮ੍ ਆਨਯਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਾਲ ਕੇ ਤੇ ਸਜਾ ਕੇ, ਮੁਨੀਅਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਲ-ਮਿਲ ਦੇ, ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾਗ੍ਨਿਵਰੁਣਾਦਯਃ ਮਮ ਦੇਯਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਸ੍ ਤੇ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਹੋਰ—ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਿ ਲੱਗੇ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।'
ਤਥੈਵ ਮੁਨਯਃ ਸਾਧ੍ਯਾ ਦਾਨਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਥ ਸਂਗਤਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਨੀ, ਸਾਧਿਆ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਕੁੜੀ ਲਈ ਆ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਹਾਂਸ਼੍ ਚਾਭੂਤ੍ ਤਦਾ ਗ੍ਰਹਃ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯਂ ਧੈਰ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਗੌਤਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਗੰਭੀਰਤਾ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।