ਅਹੋ ਕष੍ਟਂ ਮਹਾਕष੍ਟਂ ਨष੍ਟਾ ਮੇ ਸੁਰਨਾਥਤਾ ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਂ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਮੋ ਵੈ ਦੁष੍ਟਚੇष੍ਟਿਤਃ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਮਤ੍ਪਦਂ ਨੂਨਂ ਦੇਵਾ ਇਤਿ ਮਤਿਰ੍ ਮਮ
ਹਾਏ, ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ! ਮੇਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਗਈ। ਜੇ ਯਮ ਗੋਦਾਵਰੀ ਤੇ ਤਪ ਕਰੇ, ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਮੇਰਾ ਸਥਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹੀ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਆਹੂਤਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਕਾ ਭਵਤੀषੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਤਪਸਿ ਦ੍ਵਿषਃ ਤਪਃਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਇਤਿ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਉਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਇਸ ਵੈਰੀ ਦੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੇ ਤਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।
ਇਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੋਚੇ ਕਾਪਿ ਮਹਾਮੁਨੇ ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕੋਪੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ; ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਨਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਯਾਮਸ੍ ਤਰ੍ਹਿ ਵਯਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸਜ੍ਜਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ ਆਯਾਨ੍ਤੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ਘਾਤਯਾਮੋ ਵਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਤਪਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਾਮੁਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਚੱਲੀਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ ਦਿਓ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਆ ਜਾਣ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਸਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੇਨਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਹ ਇਤੀਨ੍ਦ੍ਰਹृਦਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹਰਿਣਾ ਲੋਕਧਾਰਿਣਾ
ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰਿ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ—
ਪ੍ਰੇषਿਤਂ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ਚਕ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਯਮਸ੍ਯ ਹਿ ਚਕ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰਾਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਯਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਭੇਜਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਚਕਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਚਕਰਤੀਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮੇਨਕਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੇਤਿ ਵਚਸ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੱਕ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਕਾਲਾਵਲੋਕਨੇ ਨਾਲਂ ਕਾਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ ਮਰਣਂ ਚ ਵਰਂ ਦੇਵ ਭਵਤੋ ਨ ਯਮਾਤ੍ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਾਲ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾਂ ਯਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਰੂਪਯੌਵਨਮਤ੍ਤੇਯਂ ਗਣਿਕਾਯਾਚਨਂ ਪ੍ਰਭੋ ਪ੍ਰੇषਣਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੈषਾ ਸ੍ਵਾਮਿਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਗਣਿਕਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੈ, ਮੰਗਣ ਦੀ ਆਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਨੂੰ ਭੇਜੋ; ਇਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਲਕियत ਸਮਝਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਆਦਿਦੇਸ਼ਾਬਲਾਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਗਣਿਕਾਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ—ਉਸ ਪਤਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਗਣਿਕਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਗਣਿਕੇ ਗਚ੍ਛ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਗਤਾ ਭੂਯੋ ਵਲ੍ਲਭਾ ਮੇ ਯਥਾ ਸ਼ਚੀ
ਹੇ ਗਣਿਕਾ, ਜਾ ਕੇ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਕਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਫਲ ਹੋ ਕੇ ਆਵੇਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ ਅਤਿ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਗਣਿਕਾ ਦਿਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਯਮਸਾਂਨਿਧ੍ਯਮ੍ ਆਯਾਤਾ ਚਾਰੁਰੂਪਿਣੀ
ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਣਿਕਾ ਤੁਰੰਤ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਉੱਡੀ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਯਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਯਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਸਲੀਲਂ ਲਲਿਤਂ ਬਾਲਾ ਜਗੌ ਹਿਨ੍ਦੋਲਕਙ੍ਕਲਮ੍
ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕੁੜੀ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਹਿੰਦੋਲਾ ਰਾਗ ਗਾਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਚਾਲ ਕਾਲਸ੍ਯ ਮਨੋ ਲੋਲਂ ਚਲਾਚਲਮ੍ ਅਥੋਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਯਮੋ ਨੇਤ੍ਰੇ ਕਾਮਪਾਵਕਪੂਰਿਤੇ
ਫਿਰ ਕਾਲ ਦਾ ਮਨ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਯਮ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਭਰ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਾਪਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼੍ਰੇਯਃਸ਼ਤ੍ਰੌ ਮਹਾਮੁਨੇ ਤਤੋ ਵਿਲੀਯ ਸਾ ਸਦ੍ਯਃ ਸਰਿਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੈਰੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਉੱਤਮਤਾ ਲਈ ਆਈ ਸੀ, ਯਮ ਨੇ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਇਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਗਣਿਕਾਗਣਕਿਂਕਰੈਃ ਗੀਯਮਾਨਾ ਗਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਗਣਿਕਾ ਜਦੋਂ ਗੀਤ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਗਣਿਕਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਂ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲਸ੍ ਤਰਲਲੋਚਨਃ ਅਥਾਦਿਤ੍ਯੇਨ ਚਾਗਤ੍ਯ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਯਮਸ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਗਣਿਕਾ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਰਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕਾਲਾ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ 'ਚ ਪੈ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਆਇਆ, ਯਮ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਕੁਰੁ ਪੁਤ੍ਰ ਨਿਜਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਪਸ਼੍ਯ ਵਾਤਂ ਸਦਾ ਵਾਨ੍ਤਂ ਸृਜਨ੍ਤਂ ਵੇਧਸਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਂ ਮਾਂ ਵਹਨ੍ਤੀਂ ਵਸੁਧਾਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾ; ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਗਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਲਈ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਝੱਲਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਮੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਨ੍ ਨ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਇਦਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਕ੍ਰੂਰੇ ਸਮਾਦੇष੍ਟੁਂ ਨ ਵਾਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਕੰਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਆਗਿਆ ਨਾ ਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਾਨੁਰ੍ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਿਂ ਨਾਮ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਵ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਲਂ ਯਮ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਯਮ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯਾ ਯਾਨ੍ਤੀ ਗਣਿਕਾ ਗਣਕਿਂਕਰੈਃ ਗੀਯਮਾਨਾ ਦਿਵਂ ਸਦ੍ਯੋ ਗੌਤਮੀਤੋਯਮ੍ ਆਪ੍ਲੁਤਾ
ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗਣਿਕਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਗੀਤ ਸੁਣਦੀ ਹੋਈ, ਗੌਤਮੀ 'ਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ?
ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ ਤੀਵ੍ਰਂ ਕृਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍ ਨੈਵਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਨਿਜਂ ਪੁਰਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਾਨੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਦਿਵਮ੍ ਯਮੋ ऽਪਿ ਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਨਿਜਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਾਨੁ (ਸੂਰਜ) ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਯਮ ਵੀ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਭੂਤਹਾਪਿ ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਮਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਾਣਕਮ੍
ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਯਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਃ ਇਤਿ ਯਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪਠੇਦ੍ ਵਾਪਿ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ,
ਆਪਦਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਆਯੁਰ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਲ੍ਯਾਸਂਗਮਂ ਚੇਹ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਵਨਮ੍ ਸ਼ृਣੁ ਸਮ੍ਯਙ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਯਥਾ
ਹੁਣ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਜੋ ਹੋਇਆ।
ਕੌਤੁਕੇਨਾਤਿਮਹਤਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ ਸृष੍ਟਾ ਕਨ੍ਯਾ ਬਹੁਵਿਧਾ ਰੂਪਵਤ੍ਯੋ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਅਤੇ ਗੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ।