ਭਾਰੇਣ ਗੁਰੁਣਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪੀਡਿਤਾਹਂ ਵਿਨਾ ਵਧਮ੍ ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਆਯਾਤਾ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਮ
'ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਮੈਂ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਨਾਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਣ ਆਈ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੀਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਕਾਰਣਂ ਯਦਿ ਨਾਮ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਦਾਨੀਂ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਮਯਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿ ਪਤਿਰ੍ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮੇਦਿਨਿ
'ਜੇ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ।'
ਅਥ ਪृਥ੍ਵੀ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਾਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ ਯਮ ਆਦਿਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਰ੍ਹਿ ਯਥਾ ਸਂਹਰਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਯਮ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਏ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਾ ਆਦਿष੍ਟਾਃ ਸਿਦ੍ਧਕਿਂਨਰਾਃ ਯਮਸ੍ਯਾਨਯਨੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਮੇਰੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਸਤ੍ਵਰਂ ਯਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਪੁਰਮ੍ ਨੈਵਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਯਮਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਹ ਕਿਂਨਰੈਃ ਤਥਾਗਤ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਵੇਗਾਦ੍ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਨਿਵੇਦਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਏ, ਪਰ ਸਿੱਧ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਉਥੇ ਯਮ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਦੱਸੀ।
ਯਮੋ ਯਮਪੁਰੇ ਨਾਥ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਨਾਵਲੋਕਿਤਃ ਮਹਤਾਪਿ ਸੁਯਤ੍ਨੇਨ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਯਮ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਲੱਭਿਆ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ ਤੇषਾਂ ਪृष੍ਟਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਵੈ ਤਦਾ ਸਵਿਤਾ ਸ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਯਮਃ ਕੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਥ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਯਮ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਸ਼ਕ੍ਰ ਗੋਦਾਵਰੀਤੀਰੇ ਕृਤਾਨ੍ਤੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ऽਧੁਨਾ ਚਰਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ ਤੀਵ੍ਰਂ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਨੁ ਕਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਮੌਤ ਆਪ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਭਾਨੋਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਙ੍ਕਾਮ੍ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਭਾਨੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਕष੍ਟਂ ਮਹਾਕष੍ਟਂ ਨष੍ਟਾ ਮੇ ਸੁਰਨਾਥਤਾ ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਂ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਮੋ ਵੈ ਦੁष੍ਟਚੇष੍ਟਿਤਃ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਮਤ੍ਪਦਂ ਨੂਨਂ ਦੇਵਾ ਇਤਿ ਮਤਿਰ੍ ਮਮ
ਹਾਏ, ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ! ਮੇਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਗਈ। ਜੇ ਯਮ ਗੋਦਾਵਰੀ ਤੇ ਤਪ ਕਰੇ, ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਮੇਰਾ ਸਥਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹੀ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਆਹੂਤਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਕਾ ਭਵਤੀषੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਤਪਸਿ ਦ੍ਵਿषਃ ਤਪਃਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਇਤਿ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਉਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਇਸ ਵੈਰੀ ਦੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੇ ਤਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।
ਇਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੋਚੇ ਕਾਪਿ ਮਹਾਮੁਨੇ ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕੋਪੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ; ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਨਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਯਾਮਸ੍ ਤਰ੍ਹਿ ਵਯਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸਜ੍ਜਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ ਆਯਾਨ੍ਤੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ਘਾਤਯਾਮੋ ਵਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਤਪਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਾਮੁਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਚੱਲੀਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ ਦਿਓ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਆ ਜਾਣ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਸਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੇਨਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਹ ਇਤੀਨ੍ਦ੍ਰਹृਦਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹਰਿਣਾ ਲੋਕਧਾਰਿਣਾ
ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰਿ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ—
ਪ੍ਰੇषਿਤਂ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ਚਕ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਯਮਸ੍ਯ ਹਿ ਚਕ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰਾਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਯਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਭੇਜਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਚਕਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਚਕਰਤੀਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮੇਨਕਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੇਤਿ ਵਚਸ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੱਕ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਕਾਲਾਵਲੋਕਨੇ ਨਾਲਂ ਕਾਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ ਮਰਣਂ ਚ ਵਰਂ ਦੇਵ ਭਵਤੋ ਨ ਯਮਾਤ੍ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਾਲ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾਂ ਯਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਰੂਪਯੌਵਨਮਤ੍ਤੇਯਂ ਗਣਿਕਾਯਾਚਨਂ ਪ੍ਰਭੋ ਪ੍ਰੇषਣਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੈषਾ ਸ੍ਵਾਮਿਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਗਣਿਕਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੈ, ਮੰਗਣ ਦੀ ਆਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਨੂੰ ਭੇਜੋ; ਇਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਲਕियत ਸਮਝਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਆਦਿਦੇਸ਼ਾਬਲਾਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਗਣਿਕਾਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ—ਉਸ ਪਤਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਗਣਿਕਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਗਣਿਕੇ ਗਚ੍ਛ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਗਤਾ ਭੂਯੋ ਵਲ੍ਲਭਾ ਮੇ ਯਥਾ ਸ਼ਚੀ
ਹੇ ਗਣਿਕਾ, ਜਾ ਕੇ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਕਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਫਲ ਹੋ ਕੇ ਆਵੇਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ ਅਤਿ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਗਣਿਕਾ ਦਿਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਯਮਸਾਂਨਿਧ੍ਯਮ੍ ਆਯਾਤਾ ਚਾਰੁਰੂਪਿਣੀ
ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਣਿਕਾ ਤੁਰੰਤ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਉੱਡੀ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਯਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਯਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਸਲੀਲਂ ਲਲਿਤਂ ਬਾਲਾ ਜਗੌ ਹਿਨ੍ਦੋਲਕਙ੍ਕਲਮ੍
ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕੁੜੀ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਹਿੰਦੋਲਾ ਰਾਗ ਗਾਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਚਾਲ ਕਾਲਸ੍ਯ ਮਨੋ ਲੋਲਂ ਚਲਾਚਲਮ੍ ਅਥੋਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਯਮੋ ਨੇਤ੍ਰੇ ਕਾਮਪਾਵਕਪੂਰਿਤੇ
ਫਿਰ ਕਾਲ ਦਾ ਮਨ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਯਮ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਭਰ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਾਪਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼੍ਰੇਯਃਸ਼ਤ੍ਰੌ ਮਹਾਮੁਨੇ ਤਤੋ ਵਿਲੀਯ ਸਾ ਸਦ੍ਯਃ ਸਰਿਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੈਰੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਉੱਤਮਤਾ ਲਈ ਆਈ ਸੀ, ਯਮ ਨੇ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਇਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਗਣਿਕਾਗਣਕਿਂਕਰੈਃ ਗੀਯਮਾਨਾ ਗਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਗਣਿਕਾ ਜਦੋਂ ਗੀਤ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਗਣਿਕਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਂ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲਸ੍ ਤਰਲਲੋਚਨਃ ਅਥਾਦਿਤ੍ਯੇਨ ਚਾਗਤ੍ਯ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਯਮਸ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਗਣਿਕਾ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਰਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕਾਲਾ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ 'ਚ ਪੈ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਆਇਆ, ਯਮ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਕੁਰੁ ਪੁਤ੍ਰ ਨਿਜਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਪਸ਼੍ਯ ਵਾਤਂ ਸਦਾ ਵਾਨ੍ਤਂ ਸृਜਨ੍ਤਂ ਵੇਧਸਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਂ ਮਾਂ ਵਹਨ੍ਤੀਂ ਵਸੁਧਾਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾ; ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਗਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਲਈ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਝੱਲਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਮੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।