ਪੁਰਾ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਨ੍ ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਆਸੀਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਧਰੋ ਨਾਮ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਬਹੁਧਨਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੁਣੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਵਧਰ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਸੀ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਵਯਸਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭਵਦ੍ ऋषੇ ਗੁਣਵਾਨ੍ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨੋ ਵਿਲਾਸੀ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ ਜੋ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ, ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਾਲੇ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਃ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਂਪਤੀ ਦੁਃਖਪੀਡਿਤੌ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ।
ਕੁਰ੍ਵਾਤੇ ਸ੍ਮ ਤਦਾ ਤੇਨ ਸਹੈਵ ਮਰਣੇ ਮਤਿਮ੍ ਹਾ ਪੁਤ੍ਰ ਹਨ੍ਤ ਕਾਲੇਨ ਪਾਪੇਨ ਸੁਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ! ਹਾਏ, ਕਾਲ ਨੇ, ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਛੀਨ ਲਿਆ।'
ਯੌਵਨੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ऽਪਿ ਨੀਤੋ ऽਸਿ ਗੁਣਸਾਗਰ ਆਵਯੋਸ਼੍ ਚ ਤਥੈਵ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਤੂੰ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਹੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੂੰ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤੁ ਰੁਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਕਰੁਣਂ ਯਮਃ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਜਪੁਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕृਪਯਾਵਿष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਐਸਾ ਕਰੁਣ ਰੋਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਭੇ ਤੀਰੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧ੍ਯਾਯਞ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਅਪਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਜਾ ਵृਦ੍ਧਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਨਾਰੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਗਏ।
ਇਯਤ ਇਤਿ ਮੇ ਪृਥ੍ਵੀ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਕੇਨ ਪੂਰਿਤਾ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
'ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਧਰਤੀ ਕਿੰਨੀ ਹੈ ਤੇ ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈ? ਕੋਈ ਜੀਵ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਧਰਤੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦਬੀ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਗਤਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਸੁਧਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸੁਰਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਸੀ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ:
ਕਿਮ੍ ਆਗਮਨਕਾਰ੍ਯਂ ਤ ਇਤਿ ਮੇ ਪृਥ੍ਵਿ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍
'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰਾ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'
ਭਾਰੇਣ ਗੁਰੁਣਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪੀਡਿਤਾਹਂ ਵਿਨਾ ਵਧਮ੍ ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਆਯਾਤਾ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਮ
'ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਮੈਂ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਨਾਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਣ ਆਈ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੀਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਕਾਰਣਂ ਯਦਿ ਨਾਮ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਦਾਨੀਂ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਮਯਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿ ਪਤਿਰ੍ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮੇਦਿਨਿ
'ਜੇ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ।'
ਅਥ ਪृਥ੍ਵੀ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਾਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ ਯਮ ਆਦਿਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਰ੍ਹਿ ਯਥਾ ਸਂਹਰਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਯਮ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਏ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਾ ਆਦਿष੍ਟਾਃ ਸਿਦ੍ਧਕਿਂਨਰਾਃ ਯਮਸ੍ਯਾਨਯਨੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਮੇਰੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਸਤ੍ਵਰਂ ਯਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਪੁਰਮ੍ ਨੈਵਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਯਮਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਹ ਕਿਂਨਰੈਃ ਤਥਾਗਤ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਵੇਗਾਦ੍ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਨਿਵੇਦਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਏ, ਪਰ ਸਿੱਧ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਉਥੇ ਯਮ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਦੱਸੀ।
ਯਮੋ ਯਮਪੁਰੇ ਨਾਥ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਨਾਵਲੋਕਿਤਃ ਮਹਤਾਪਿ ਸੁਯਤ੍ਨੇਨ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਯਮ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਲੱਭਿਆ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ ਤੇषਾਂ ਪृष੍ਟਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਵੈ ਤਦਾ ਸਵਿਤਾ ਸ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਯਮਃ ਕੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਥ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਯਮ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਸ਼ਕ੍ਰ ਗੋਦਾਵਰੀਤੀਰੇ ਕृਤਾਨ੍ਤੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ऽਧੁਨਾ ਚਰਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ ਤੀਵ੍ਰਂ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਨੁ ਕਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਮੌਤ ਆਪ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਭਾਨੋਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਙ੍ਕਾਮ੍ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਭਾਨੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਕष੍ਟਂ ਮਹਾਕष੍ਟਂ ਨष੍ਟਾ ਮੇ ਸੁਰਨਾਥਤਾ ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਂ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਮੋ ਵੈ ਦੁष੍ਟਚੇष੍ਟਿਤਃ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਮਤ੍ਪਦਂ ਨੂਨਂ ਦੇਵਾ ਇਤਿ ਮਤਿਰ੍ ਮਮ
ਹਾਏ, ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ! ਮੇਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਗਈ। ਜੇ ਯਮ ਗੋਦਾਵਰੀ ਤੇ ਤਪ ਕਰੇ, ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਮੇਰਾ ਸਥਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹੀ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਆਹੂਤਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਕਾ ਭਵਤੀषੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਤਪਸਿ ਦ੍ਵਿषਃ ਤਪਃਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਇਤਿ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਉਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਇਸ ਵੈਰੀ ਦੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੇ ਤਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।
ਇਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੋਚੇ ਕਾਪਿ ਮਹਾਮੁਨੇ ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕੋਪੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ; ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਨਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਯਾਮਸ੍ ਤਰ੍ਹਿ ਵਯਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸਜ੍ਜਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ ਆਯਾਨ੍ਤੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ਘਾਤਯਾਮੋ ਵਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਤਪਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਾਮੁਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਚੱਲੀਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ ਦਿਓ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਆ ਜਾਣ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਸਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੇਨਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਹ ਇਤੀਨ੍ਦ੍ਰਹृਦਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹਰਿਣਾ ਲੋਕਧਾਰਿਣਾ
ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰਿ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ—
ਪ੍ਰੇषਿਤਂ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ਚਕ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਯਮਸ੍ਯ ਹਿ ਚਕ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰਾਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਯਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਭੇਜਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਚਕਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਚਕਰਤੀਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮੇਨਕਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੇਤਿ ਵਚਸ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੱਕ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਕਾਲਾਵਲੋਕਨੇ ਨਾਲਂ ਕਾਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ ਮਰਣਂ ਚ ਵਰਂ ਦੇਵ ਭਵਤੋ ਨ ਯਮਾਤ੍ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਾਲ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾਂ ਯਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਰੂਪਯੌਵਨਮਤ੍ਤੇਯਂ ਗਣਿਕਾਯਾਚਨਂ ਪ੍ਰਭੋ ਪ੍ਰੇषਣਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੈषਾ ਸ੍ਵਾਮਿਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਗਣਿਕਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੈ, ਮੰਗਣ ਦੀ ਆਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਨੂੰ ਭੇਜੋ; ਇਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਲਕियत ਸਮਝਦੀ ਹੈ।