ਨਾਭਾਗਰਿष੍ਟਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਵੈਸ਼੍ਯੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤਾਂ ਗਤੌ ਕਰੂषਸ੍ਯ ਤੁ ਕਾਰੂषਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਨਾਭਾਗ ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਵੈਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਰਜੇ 'ਚ ਆ ਗਏ। ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਕਰੂਸ਼ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਜੰਗ 'ਚ ਬਹੁਤ ਤਗੜੇ ਸਨ।
ਪृषਧ੍ਰੋ ਹਿਂਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੁਰੋਰ੍ ਗਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ ਛੂਦ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੋ ਨਵੈਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਪ੍ਰਿਸ਼ਧਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਹ ਨੌਂ ਹੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤਨਯਾ ਮੁਨੇਰ੍ ਵੈ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਵਤਸ੍ ਤੁ ਮਨੋਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸੁਤਃ
ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੁ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਮਨੁ ਦੇ ਛੀਕਣ ਨਾਲ, ਪੰਡਿਤੋ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਜਨਮਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਦ੍ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੋਰ੍ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਤੇषਾਂ ਵਿਕੁਕ੍ਸ਼ਿਰ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ ਤੁ ਵਿਕੁਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਯੋਧਤਾਮ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦੇ ਸੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਉੱਦੇ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸੋ ऽਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ਼ਕੁਨਿਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਉੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਸੌ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਰਾਪਥਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੋ ਮਹਾਬਲਾਃ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦ੍ ਦਸ਼ਾष੍ਟੌ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਦਿਸ਼ਿ
ਉੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਰਖਵਾਲੇ ਚਾਲੀ-ਅਠ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੀ ਇੰਨੇ ਹੀ ਸਨ।
ਵਸ਼ਾਤਿਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸ੍ ਤੁ ਵਿਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਵਾਐ ਅष੍ਟਕਾਯਾਮ੍ ਅਥਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਵਸ਼ਾਤੀ ਆਦਿ ਹੋਰ ਵੀ ਰਖਵਾਲੇ ਸਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ; ਪਰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ਟਕ ਯਜਨਾ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਮਾਂਸਮ੍ ਆਨਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਮृਗਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਚੋਦ੍ਦਿष੍ਟੋ ਅਕृਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ
ਮਹਾਂਬਲੀ, ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਮਾਸ ਲਿਆ ਕੇ ਆ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਮ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਕਰਮ ਅਜੇ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ਼ਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਸ਼ਾਦੋ ਮृਗਯਾਂ ਗਤਃ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਣਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਵਸਿष੍ਠਵਚਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪੰਡਿਤੋ, ਖਰਗੋਸ਼ ਖਾ ਕੇ, ਸ਼ਸ਼ਾਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ; ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਸ਼ਾਦਸ੍ ਤੁ ਨृਪੋ ऽਭਵਤ੍ ਸ਼ਸ਼ਾਦਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦਃ ਕਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡਣ ਤੇ, ਪੰਡਿਤੋ, ਸ਼ਸ਼ਾਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਸ਼ਸ਼ਾਦਾ ਦਾ ਵਾਰਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਕੁਤਸਥਾ ਸੀ।
ਅਨੇਨਾਸ੍ ਤੁ ਕਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਯ ਪृਥੁਸ਼੍ ਚਾਨੇਨਸਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਵਿष੍ਟਰਾਸ਼੍ਵਃ ਪृਥੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਰ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਜਾਯਤ
ਅਨੇਨਸ ਤੋਂ ਕਕੁਤਸਥਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਅਨੇਨਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਿਥੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਟਰਾਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਆਰਦਰਾ ਜਨਮਿਆ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤੁ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤਸ੍ ਤਤ੍ਸੁਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਜਜ੍ਞੇ ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤਕੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤੀ ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਆਰਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਰਾਵਸਤ; ਪੰਡਿਤੋ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਰਾਵਸਤਕਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਰਾਵਸਤਿ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਬृਹਦਸ਼੍ਵੋ ਮਹੀਪਤਿਃ ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਃ ਸੁਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਸ਼ਰਾਵਸਤ ਦਾ ਵਾਰਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਯਃ ਸ ਧੁਨ੍ਧੁਵਧਾਦ੍ ਰਾਜਾ ਧੁਨ੍ਧੁਮਾਰਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਧੁੰਧੂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਧੁੰਧੂਮਾਰਾ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਪਾਈ।
ਧੁਨ੍ਧੋਰ੍ ਵਧਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਯਦ੍ਵਧਾਤ੍ ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵੋ ऽਸੌ ਧੁਨ੍ਧੁਮਾਰਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਃ
ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਅਸੀਂ ਧੁੰਧੂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕਿ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਨੇ ਉਸ ਮਾਰ ਨਾਲ ਧੁੰਧੂਮਾਰਾ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾਈ।
ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਨਿष੍ਣਾਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਦੁਰਾਸਦਾਃ
ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਦੇ ਸੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਨ, ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਵਾਨੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ਬृਹਦਸ਼੍ਵੋ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਸਭ ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਉੱਦੇ ਸਨ; ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰਸਂਕ੍ਰਾਮਿਤਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਤੁ ਵਨਂ ਰਾਜਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ ਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਙ੍ਕੋ ऽਥ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਤਤੰਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭਵਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਚ੍ ਚ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਸ੍ ਤਪਸ਼੍ ਚਰ੍ਤੁਂ ਨਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਤੈਨੂੰ ਰਖਿਆ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ; ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਸਮੀਪੇ ਵੈ ਸਮੇषੁ ਮਰੁਧਨ੍ਵਸੁ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਵਾਲੁਕਾਪੂਰ੍ਣ ਉਦ੍ਦਾਲਕ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸਮਤਲ ਮਰੁਧਨਵਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਰੇਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉੱਦਾਲਕਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਨਾਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਬਲਃ ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਗਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਾਲੁਕਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਲਸ਼ালী ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ, ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਮਧੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ ਨਾਮ ਮਹਾਸੁਰਃ ਸ਼ੇਤੇ ਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਯ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਧੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧੁੰਦੂ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ ਯਦਾ ਤਦਾ ਮਹੀ ਤਤ੍ਰ ਚਲਤਿ ਸ੍ਮ ਨਰਾਧਿਪ
ਮਹਾਰਾਜ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਤੇਨ ਰਜ ਉਦ੍ਧੂਯਤੇ ਮਹਤ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਪਥਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਭੂਮਿਕਮ੍ਪਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਂ ਸਾਙ੍ਗਾਰਂ ਸਧੂਮਮ੍ ਅਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ ਤੇਨ ਤਾਤ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ੍ਵ ਆਸ਼੍ਰਮੇ
ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਤੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਂ ਮਾਰਯ ਮਹਾਕਾਯਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਨਿਹਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਾਰ ਦੇ। ਅੱਜ ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਵਧਾਯੈਕਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਯੁਗੇ ਨृਪ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ ਤਂ ਮਹਾਸੁਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਤੇਜਸ਼੍ ਚਾਖ੍ਯਾਪਯਿष੍ਯਸਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਸ਼ালী ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸੇਂਗਾ।
ਨਹਿ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ ਤੇਜਸਾਲ੍ਪੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੁਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਚਿਰਂ ਯੁਗਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਧੁੰਦੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਯੁਗ ਲੰਘ ਜਾਣ।
ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਸੁਮਹਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ ਸ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ ਉਤ੍ਤਙ੍ਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਂ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਧੁਨ੍ਧੁਨਿਬਰ੍ਹਣੇ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵ ਨੂੰ ਧੁੰਦੂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਦਿੱਤਾ।