ਤਥੈਵ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਆਦਾਯਾਦ੍ਰਿਮ੍ ਅਤਿਤ੍ਵਰਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਾਰਰੂਪਿਣੀਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਿੱਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੈਸ਼ਾਚਂ ਚਾਞ੍ਜਨਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗਿਰਿਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਪਿਸ਼ਾਚ ਤੇ ਅੰਜਨਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਏ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਮਿਲੀ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਾਸ਼ਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਾਰਂ ਪੂਰ੍ਵਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਮਾਰ੍ਜਾਰਸਂਜ੍ਞਿਤਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਧਨੂਮਨ੍ਤਂ ਵृषਾਕਪਿਮ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਤੀਹ ਤੇ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਮਾਰਜਾਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਧਨੁਮੰਤ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਹਨ।
ਫੇਨਾਸਂਗਮਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਹ ਫੇਨਾਸੰਗਮ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਚੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਉਥੇ ਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਚੰਗੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਨ੍ਮਨਾਃ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਕਸ਼ੁਧਾਤੀਰਥ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਹੇ ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ऋषਿਰ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪੁਰਾ ਕਣ੍ਵਸ੍ ਤਪਸ੍ਵੀ ਵੇਦਵਿਤ੍ਤਮਃ ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍ਨ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਣਵ ਨਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਚਾਨ੍ਨਵਾਰਿਣਾ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਚਾਪਿ ਗੌਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੌਤਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਫ਼ਰ ਸੀ; ਉਹ ਖੁਦ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਤੇ ਗੌਤਮ ਸੁਖੀ ਸੀ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਣ੍ਵੋ ऽਥ ਵੈषਮ੍ਯਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਤਦਾ ਗੌਤਮੋ ऽਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤਪਸਿ ਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਇਹ ਅੰਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਣਵ ਨੇ ਵੈਰਾਗ ਲਿਆ; ਤੇ ਗੌਤਮ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਤਪਸਿਆ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।'
ਸਮੇਨ ਯਾਚ੍ਞਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੌਤਮਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤੋ ऽਪਿ ਪੀਡਿਤੇ ऽਪਿ ਕਲੇਵਰੇ
ਇਸ ਲਈ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਭਿੱਖ ਮੰਗਾਂਗਾ।
ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਅਰ੍ਜਯੇਯਂ ਚ ਸਂਪਦਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਗਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਚ ਪਾਵਨੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂ,' ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਯਤਮਨਾ ਉਪਵਿਸ਼੍ਯ ਕੁਸ਼ਾਸਨੇ ਤੁष੍ਟਾਵ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਚ ਪਰਮਾਪਦਮ੍
ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਅਸਨੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਗਙ੍ਗੇ ਪਰਮਾਰ੍ਤਿਹਾਰਿਣਿ ਨਮਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧੇ ਸਰ੍ਵਜਨਾਰ੍ਤਿਕਾਰਿਣਿ ਨਮੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨਜਟੋਦ੍ਭਵੇ ਸ਼ੁਭੇ ਨਮੋ ਮਹਾਮृਤ੍ਯੁਮੁਖਾਦ੍ ਵਿਨਿਸृਤੇ
ਹੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਭੁੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਚੰਗੀ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਜਟਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਵੱਡੀ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਚੀ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਰੂਪੇ ਕ੍ਰੋਧਰੂਪੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਸਰਿਦ੍ਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਾਪਪਾਪਾਪਹਾਰਿਣਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ; ਤੇ ਜੋ ਬੁਰੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ। ਨਦੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਭ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਾਪਪਾਪਪ੍ਰਦੇ ਨਮਃ ਨਮਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਰਿ ਦੇਵਿ ਨਮਃ ਪਾਪਪ੍ਰਤਰ੍ਦਿਨਿ ਨਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਿ ਦੇਵਿ ਨਮੋ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਨਾਸ਼ਿਨਿ
ਭੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇਂਦੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਅਭਵਦ੍ ਦ੍ਵਯਮ੍ ਏਕਂ ਗਾਙ੍ਗਂ ਮਨੋਹਾਰਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਰਂ ਭੀषਣਾਕृਤਿ ਪੁਨਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੋ ਰੂਪ ਆਏ: ਇੱਕ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਗੰਗਾ ਵਰਗੀ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਡਰਾਉਣੀ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੋਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਿ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਿ ਸ਼ੁਭੇ ਵੈष੍ਣਵਿ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇ ਦੇਵਿ ਗੋਦਾਵਰਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਸਭ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਮੂਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਹੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਮਾਤਾ, ਹੇ ਵੈਸ਼ਨਵੀ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਗੋਦਾਵਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯ ਜਟੋਦ੍ਭੂਤੇ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਘਨਾਸ਼ਿਨਿ ਸਪ੍ਤਧਾ ਸਾਗਰਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਗੋਦਾਵਰਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਗੋਦਾਵਰੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਟਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਕृਤਾਂ ਪਾਪੇ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਨਾਸ਼ਿਨਿ ਦੁਃਖਲੋਭਮਯਿ ਦੇਵਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਦੁੱਖ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਭੁੱਖ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਤ੍ ਕਣ੍ਵਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਰੀਤੇ ਆਹਤੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਕਣਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਅਭੀष੍ਟਂ ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣ ਵਰਾਨ੍ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਮਾਤਾ; ਚਾਹੇ ਜੋ ਵਰ ਲੈ, ਹੇ ਸੁਧਰਮ ਵਾਲੀ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਕਣ੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਕਣਵ ਨੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਬੋਲਿਆ।
ਦੇਹਿ ਦੇਵਿ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਕਾਮਾਨਿ ਵਿਭਵਂ ਮਮ ਆਯੁਰ੍ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਗਙ੍ਗੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਧਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਦੌਲਤ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ, ਹੇ ਗੰਗਾ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਬਖਸ਼।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਚਾਹ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਗੌਤਮੀ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਯਿ ਮਦ੍ਵਂਸ਼ਜੇ ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧੇ ਤृष੍ਣੇ ਦਰਿਦ੍ਰਿਣਿ ਯਾਹਿ ਪਾਪਤਰੇ ਰੂਕ੍ਸ਼ੇ ਨ ਭੂਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਦਾਚਨ
ਹੇ ਭੁੱਖ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਗਰੀਬੀ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਪਾਪੀਆਂ ਤੇ ਰੁਖੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਨਾ ਆਓ।
ਅਨੇਨ ਸ੍ਤਵੇਨ ਯੇ ਵੈ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤੁਰਾਃ ਤੇषਾਂ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦੁਃਖਾਨਿ ਨ ਭਵੇਯੁਰ੍ ਵਰੋ ऽਪਰਃ
ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਸਤਿ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ; ਇਹ ਹੋਰ ਵਰ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਜਪਾਦਿਕਮ੍ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਭਾਜੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਜਪ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਦਂ ਪਠਤੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦੁਃਖੇਭ੍ਯੋ ਨ ਭਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਰੋ ऽਪਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਤਿ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ; ਇਹ ਹੋਰ ਵਰ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਕਣ੍ਵਂ ਯਾਤੇ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਲਯਮ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕਾਣ੍ਵਂ ਗਾਙ੍ਗਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਭਿਧਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਵਤ੍ਸ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
‘ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਕਣਵ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਥਾਂ, ਕਣਵ ਦੀ ਗੰਗਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਾਨ੍ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਰੇਰ੍ ਲੋਕਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਕਰ-ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਾਮ੍ ਉਪੋष੍ਯ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ ਗਣਿਕਾਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਦਮ੍
ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।