ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਹੋਭੇ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰਃ ਤੇ ਆਹਤੁਰ੍ ਉਭੇ ऽਗਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦੇਹਿ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਛਾ ਮੰਗੋ।' ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਅਗਸਤਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਸਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ।'
ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਬਲਿਨੌ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਕੌ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ਾਂ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ। 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤੇ ਕਾਲੇ ਅਞ੍ਜਨਾ ਚਾਦ੍ਰਿਕਾ ਤਥਾ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਚ ਹਾਸ੍ਯਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤ੍ਯੌ ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਅੰਜਨਾ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਕਾ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਸਨ।
ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਨਿਰृਤਿਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤੌ ਸੁਰੌ ਕਾਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਧਿਯੌ ਚੋਭੌ ਤਦਾ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਈਯਤੁਃ
ਵਾਯੂ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਆਏ।
ਭਾਰ੍ਯੇ ਭਵੇਤਾਮ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਆਵਾਂ ਦੇਵੌ ਵਰਪ੍ਰਦੌ ਤੇ ਅਪ੍ਯ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਏਤਦ੍ ਰੇਮਾਤੇ ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣੀਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇ,' ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਞ੍ਜਨਾਯਾਂ ਤਥਾ ਵਾਯੋਰ੍ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸਮਜਾਯਤ ਅਦ੍ਰਿਕਾਯਾਂ ਚ ਨਿਰृਤੇਰ੍ ਅਦ੍ਰਿਰ੍ ਨਾਮ ਪਿਸ਼ਾਚਰਾਟ੍
ਅੰਜਨਾ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਘਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਕਾ ਤੇ ਨਿਰਿਤੀ ਦੇ ਘਰ ਅਦ੍ਰੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਪੁਨਸ੍ ਤੇ ਆਹਤੁਰ੍ ਉਭੇ ਪੁਤ੍ਰੌ ਜਾਤੌ ਮੁਨੇਰ੍ ਵਰਾਤ੍ ਆਵਯੋਰ੍ ਵਿਕृਤਂ ਰੂਪਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੇਨ ਦੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੁਨੀ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਡਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਦਾਗ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸ਼ਾਪਾਚ੍ ਛਚੀਪਤੇਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਯੁਵਾਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਨਿਰृਤਿਸ੍ ਤਥਾ
ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਐਸੇ ਹੀ ਜਾਣੇ ਜਾਵੋਗੇ। ਫਿਰ ਵਾਯੂ ਜੀ ਤੇ ਨਿਰਿਤੀ ਨੇ ਉਥੇ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਪ੍ਰੀਤੌ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤਾਮ੍
ਗੌਤਮੀ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ऽਞ੍ਜਨਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਅਦ੍ਰਿਃ ਪੈਸ਼ਾਚਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ ਹਨੁਮਤਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਾਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਅਦ੍ਰੀ, ਅੰਜਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਤਥੈਵ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਆਦਾਯਾਦ੍ਰਿਮ੍ ਅਤਿਤ੍ਵਰਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਾਰਰੂਪਿਣੀਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਿੱਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੈਸ਼ਾਚਂ ਚਾਞ੍ਜਨਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗਿਰਿਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਪਿਸ਼ਾਚ ਤੇ ਅੰਜਨਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਏ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਮਿਲੀ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਾਸ਼ਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਾਰਂ ਪੂਰ੍ਵਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਮਾਰ੍ਜਾਰਸਂਜ੍ਞਿਤਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਧਨੂਮਨ੍ਤਂ ਵृषਾਕਪਿਮ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਤੀਹ ਤੇ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਮਾਰਜਾਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਧਨੁਮੰਤ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਹਨ।
ਫੇਨਾਸਂਗਮਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਹ ਫੇਨਾਸੰਗਮ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਚੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਉਥੇ ਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਚੰਗੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਨ੍ਮਨਾਃ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਕਸ਼ੁਧਾਤੀਰਥ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਹੇ ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ऋषਿਰ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪੁਰਾ ਕਣ੍ਵਸ੍ ਤਪਸ੍ਵੀ ਵੇਦਵਿਤ੍ਤਮਃ ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍ਨ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਣਵ ਨਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਚਾਨ੍ਨਵਾਰਿਣਾ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਚਾਪਿ ਗੌਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੌਤਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਫ਼ਰ ਸੀ; ਉਹ ਖੁਦ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਤੇ ਗੌਤਮ ਸੁਖੀ ਸੀ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਣ੍ਵੋ ऽਥ ਵੈषਮ੍ਯਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਤਦਾ ਗੌਤਮੋ ऽਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤਪਸਿ ਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਇਹ ਅੰਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਣਵ ਨੇ ਵੈਰਾਗ ਲਿਆ; ਤੇ ਗੌਤਮ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਤਪਸਿਆ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।'
ਸਮੇਨ ਯਾਚ੍ਞਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੌਤਮਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤੋ ऽਪਿ ਪੀਡਿਤੇ ऽਪਿ ਕਲੇਵਰੇ
ਇਸ ਲਈ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਭਿੱਖ ਮੰਗਾਂਗਾ।
ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਅਰ੍ਜਯੇਯਂ ਚ ਸਂਪਦਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਗਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਚ ਪਾਵਨੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂ,' ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਯਤਮਨਾ ਉਪਵਿਸ਼੍ਯ ਕੁਸ਼ਾਸਨੇ ਤੁष੍ਟਾਵ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਚ ਪਰਮਾਪਦਮ੍
ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਅਸਨੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਗਙ੍ਗੇ ਪਰਮਾਰ੍ਤਿਹਾਰਿਣਿ ਨਮਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧੇ ਸਰ੍ਵਜਨਾਰ੍ਤਿਕਾਰਿਣਿ ਨਮੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨਜਟੋਦ੍ਭਵੇ ਸ਼ੁਭੇ ਨਮੋ ਮਹਾਮृਤ੍ਯੁਮੁਖਾਦ੍ ਵਿਨਿਸृਤੇ
ਹੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਭੁੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਚੰਗੀ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਜਟਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਵੱਡੀ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਚੀ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਰੂਪੇ ਕ੍ਰੋਧਰੂਪੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਸਰਿਦ੍ਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਾਪਪਾਪਾਪਹਾਰਿਣਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ; ਤੇ ਜੋ ਬੁਰੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ। ਨਦੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਭ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਾਪਪਾਪਪ੍ਰਦੇ ਨਮਃ ਨਮਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਰਿ ਦੇਵਿ ਨਮਃ ਪਾਪਪ੍ਰਤਰ੍ਦਿਨਿ ਨਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਿ ਦੇਵਿ ਨਮੋ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਨਾਸ਼ਿਨਿ
ਭੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇਂਦੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਅਭਵਦ੍ ਦ੍ਵਯਮ੍ ਏਕਂ ਗਾਙ੍ਗਂ ਮਨੋਹਾਰਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਰਂ ਭੀषਣਾਕृਤਿ ਪੁਨਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੋ ਰੂਪ ਆਏ: ਇੱਕ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਗੰਗਾ ਵਰਗੀ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਡਰਾਉਣੀ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੋਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਿ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਿ ਸ਼ੁਭੇ ਵੈष੍ਣਵਿ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇ ਦੇਵਿ ਗੋਦਾਵਰਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਸਭ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਮੂਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਹੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਮਾਤਾ, ਹੇ ਵੈਸ਼ਨਵੀ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਗੋਦਾਵਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯ ਜਟੋਦ੍ਭੂਤੇ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਘਨਾਸ਼ਿਨਿ ਸਪ੍ਤਧਾ ਸਾਗਰਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਗੋਦਾਵਰਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਗੋਦਾਵਰੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਟਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਕृਤਾਂ ਪਾਪੇ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਨਾਸ਼ਿਨਿ ਦੁਃਖਲੋਭਮਯਿ ਦੇਵਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਦੁੱਖ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਭੁੱਖ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਤ੍ ਕਣ੍ਵਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਰੀਤੇ ਆਹਤੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਕਣਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਅਭੀष੍ਟਂ ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣ ਵਰਾਨ੍ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਮਾਤਾ; ਚਾਹੇ ਜੋ ਵਰ ਲੈ, ਹੇ ਸੁਧਰਮ ਵਾਲੀ।