ਤਿਲਾ ਗਾਵੋ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਗੌਤਮੀਤਟੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦਾਨਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਭੌਵਨ ਦਾਸ੍ਯਸਿ
ਤਿਲ, ਗਾਂ, ਧਨ, ਅਨਾਜ—ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭੌਵਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵੇਂਗਾ?
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਗ੍ਰਾਸਮ੍ ਏਕਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ ਤੇਨਾਹਂ ਸਕਲਾ ਦਤ੍ਤਾ ਕਿਂ ਮਾਂ ਭੌਵਨ ਦਾਸ੍ਯਸਿ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਗੁਲਾਬੀ ਭੁੱਖ ਦਾ ਭਾਗ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਭੌਵਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵੇਂਗਾ?
ਤਦ੍ ਭੁਵੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੌਵਨਃ ਸਾਰ੍ਵਭੌਵਨਃ ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੌਵਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਸਮਝ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੂਬ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਂ ਵਿਦੁਃ ਦਸ਼ਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਫਲਂ ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ' ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੈਸ਼ਾਚਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਪਰਂ ਪੂਜਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੈਸ਼ਾਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ।
ਗਿਰਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰੇਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਅਞ੍ਜਨੋ ਨਾਮ ਨਾਰਦ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ੈਲੇ ਮੁਨਿਵਰ ਸ਼ਾਪਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾ
ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਾਸ, ਨਾਰਦ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅੰਜਨਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗ ਗਈ ਸੀ, ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਅਞ੍ਜਨਾ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੇਨ ਵਾਨਰੀ ਕੇਸਰੀ ਨਾਮ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤਾ ਅਦ੍ਰਿਕੇਤਿ ਤਥਾਪਰਾ
ਉਥੇ ਅੰਜਨਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਨਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਕੇਸਰੀ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਾ ਨਾਮ ਅਦ੍ਰਿਕਾ ਸੀ।
ਸਾਪਿ ਕੇਸਰਿਣੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਾਪਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾ ਉਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੇਨ ਮਾਰ੍ਜਾਰੀ ਸਾਪ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਤੇ ऽਞ੍ਜਨਪਰ੍ਵਤੇ
ਉਹ ਕੇਸਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਅਪਸਰਾ, ਵਧੀਆ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਮਾਰਜਾਰੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਣਵਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ ਕੇਸਰੀ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ऽਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ऽਞ੍ਜਨਂ ਪਰ੍ਵਤਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਕੇਸਰੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅਗਸਤਿਆ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਇਆ।
ਅਞ੍ਜਨਾ ਚਾਦ੍ਰਿਕਾ ਚੈਵ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਮ੍ ऋषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸਤੁਰ੍ ਉਭੇ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਅੰਜਨਾ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਕਾ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਹੋਭੇ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰਃ ਤੇ ਆਹਤੁਰ੍ ਉਭੇ ऽਗਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦੇਹਿ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਛਾ ਮੰਗੋ।' ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਅਗਸਤਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਸਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ।'
ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਬਲਿਨੌ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਕੌ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ਾਂ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ। 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤੇ ਕਾਲੇ ਅਞ੍ਜਨਾ ਚਾਦ੍ਰਿਕਾ ਤਥਾ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਚ ਹਾਸ੍ਯਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤ੍ਯੌ ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਅੰਜਨਾ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਕਾ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਸਨ।
ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਨਿਰृਤਿਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤੌ ਸੁਰੌ ਕਾਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਧਿਯੌ ਚੋਭੌ ਤਦਾ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਈਯਤੁਃ
ਵਾਯੂ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਆਏ।
ਭਾਰ੍ਯੇ ਭਵੇਤਾਮ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਆਵਾਂ ਦੇਵੌ ਵਰਪ੍ਰਦੌ ਤੇ ਅਪ੍ਯ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਏਤਦ੍ ਰੇਮਾਤੇ ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣੀਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇ,' ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਞ੍ਜਨਾਯਾਂ ਤਥਾ ਵਾਯੋਰ੍ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸਮਜਾਯਤ ਅਦ੍ਰਿਕਾਯਾਂ ਚ ਨਿਰृਤੇਰ੍ ਅਦ੍ਰਿਰ੍ ਨਾਮ ਪਿਸ਼ਾਚਰਾਟ੍
ਅੰਜਨਾ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਘਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਕਾ ਤੇ ਨਿਰਿਤੀ ਦੇ ਘਰ ਅਦ੍ਰੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਪੁਨਸ੍ ਤੇ ਆਹਤੁਰ੍ ਉਭੇ ਪੁਤ੍ਰੌ ਜਾਤੌ ਮੁਨੇਰ੍ ਵਰਾਤ੍ ਆਵਯੋਰ੍ ਵਿਕृਤਂ ਰੂਪਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੇਨ ਦੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੁਨੀ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਡਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਦਾਗ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸ਼ਾਪਾਚ੍ ਛਚੀਪਤੇਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਯੁਵਾਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਨਿਰृਤਿਸ੍ ਤਥਾ
ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਐਸੇ ਹੀ ਜਾਣੇ ਜਾਵੋਗੇ। ਫਿਰ ਵਾਯੂ ਜੀ ਤੇ ਨਿਰਿਤੀ ਨੇ ਉਥੇ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਪ੍ਰੀਤੌ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤਾਮ੍
ਗੌਤਮੀ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ऽਞ੍ਜਨਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਅਦ੍ਰਿਃ ਪੈਸ਼ਾਚਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ ਹਨੁਮਤਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਾਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਅਦ੍ਰੀ, ਅੰਜਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਤਥੈਵ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਆਦਾਯਾਦ੍ਰਿਮ੍ ਅਤਿਤ੍ਵਰਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਾਰਰੂਪਿਣੀਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਿੱਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੈਸ਼ਾਚਂ ਚਾਞ੍ਜਨਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗਿਰਿਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਪਿਸ਼ਾਚ ਤੇ ਅੰਜਨਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਏ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਮਿਲੀ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਾਸ਼ਨ੍ ਮਾਰ੍ਜਾਰਂ ਪੂਰ੍ਵਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਮਾਰ੍ਜਾਰਸਂਜ੍ਞਿਤਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਧਨੂਮਨ੍ਤਂ ਵृषਾਕਪਿਮ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਤੀਹ ਤੇ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਮਾਰਜਾਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਧਨੁਮੰਤ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਹਨ।
ਫੇਨਾਸਂਗਮਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਹ ਫੇਨਾਸੰਗਮ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਚੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਉਥੇ ਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਚੰਗੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਨ੍ਮਨਾਃ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਕਸ਼ੁਧਾਤੀਰਥ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਹੇ ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ऋषਿਰ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪੁਰਾ ਕਣ੍ਵਸ੍ ਤਪਸ੍ਵੀ ਵੇਦਵਿਤ੍ਤਮਃ ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍ਨ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਣਵ ਨਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਚਾਨ੍ਨਵਾਰਿਣਾ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਚਾਪਿ ਗੌਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੌਤਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਫ਼ਰ ਸੀ; ਉਹ ਖੁਦ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਤੇ ਗੌਤਮ ਸੁਖੀ ਸੀ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਣ੍ਵੋ ऽਥ ਵੈषਮ੍ਯਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਤਦਾ ਗੌਤਮੋ ऽਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤਪਸਿ ਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਇਹ ਅੰਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਣਵ ਨੇ ਵੈਰਾਗ ਲਿਆ; ਤੇ ਗੌਤਮ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਤਪਸਿਆ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।'
ਸਮੇਨ ਯਾਚ੍ਞਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੌਤਮਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤੋ ऽਪਿ ਪੀਡਿਤੇ ऽਪਿ ਕਲੇਵਰੇ
ਇਸ ਲਈ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਭਿੱਖ ਮੰਗਾਂਗਾ।
ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਅਰ੍ਜਯੇਯਂ ਚ ਸਂਪਦਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਗਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਚ ਪਾਵਨੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂ,' ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਗਿਆ।