ਤਤ੍ਰਾਭਵਨ੍ਨ੍ ऋषਿਗਣਾ ਆਰ੍ਤ੍ਵਿਜ੍ਯੇ ਮਖਮਣ੍ਡਲੇ ਯੁਗਪਦ੍ ਦਸ਼ਮੇਧਾਨਿ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਪੁਰੋਧਸਾ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਵਿੱਚ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਦਸ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪੂਰ੍ਣਤਾਂ ਨਾਯਯੁਸ੍ ਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਨृਪਃ ਵਿਹਾਯ ਦੇਵਯਜਨਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਾਨ੍ ਕ੍ਰਤੂਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਯਜਨ ਪੂਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਯਜਨ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਉਪਾਕ੍ਰਾਮਤ੍ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਘ੍ਨਦੋषਾਸ੍ ਤਮ੍ ਆਯਯੁਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪੂਰ੍ਣਾਂਸ੍ ਤਤੋ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਗੁਰੁਮ੍ ਅਭਾषਤ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਆ ਗਏ; ਅਧੂਰੇ ਯਜਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਸ਼ਦੋषਾਤ੍ ਕਾਲਦੋषਾਨ੍ ਮਮ ਦੋषਾਤ੍ ਤਵਾਪਿ ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਤਾਂ ਨਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਸ਼ਮੇਧਾਨਿ ਵਾਜਿਨਃ
'ਥਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼, ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੋਸ਼, ਮੇਰੇ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਯਜਨ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।'
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਦੁਃਖਿਤੋ ਰਾਜਾ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਪੁਰੋਧਸਾ ਗੀष੍ਪਤੇਰ੍ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਵਰ੍ਤਮ੍ ਊਚਤੁਃ
ਫਿਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕਸ਼ਯਪ, ਭਜਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸੰਵਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਯੁਗਪਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਿ ਮਾਨਦ ਦਸ਼ ਸਂਪੂਰ੍ਣਤਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਤਂ ਗੁਰੁਂ ਵਦ
'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਦਸ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਯਜਨ ਇਕੱਠੇ ਕਿੱਥੇ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੱਸੋ, ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।'
ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ऋषਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਂਵਰ੍ਤੋ ਭੌਵਨਂ ਤਦਾ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਗੁਰੁਂ ਦੇਸ਼ਂ ਵਦਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੰਵਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਥਾਂ ਦੱਸੇਗਾ।'
ਭੌਵਨੋ ऽਪਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਆਗਤ੍ਯ ਮਾਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ ਚ ਗੁਰੁਂ ਦੇਸ਼ਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍
ਭੌਵਨ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਥਾਂ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਤਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਪੁਤ੍ਰ ਭੌਵਨਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਤਥਾ ਗੌਤਮੀਂ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ ਦੇਸ਼ਃ ਕ੍ਰਤੁਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਭੌਵਨ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਥਾਂ ਯਜਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਅਯਮ੍ ਏਵ ਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ ਗੁਰੋਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
'ਉਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਧਿਆਪਕ ਕਸ਼ਯਪ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਏਕੇਨ ਹਯਮੇਧੇਨ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ ਸੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ ਚ ਦਸ਼ਮੇਧਾਨਿ ਵਾਜਿਨਃ
ਉਥੇ ਇਕ ਘੋੜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਜਾਂ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਦਸ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਯਜਨ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੌਵਨੋ ਰਾਜਾ ਗੌਤਮੀਤੀਰਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਸਹਾਯੇਨ ਹਯਮੇਧਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਭੌਵਨ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੇ ਹਯਮੇਧੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ ਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਦਾਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਵੱਡਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਗ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਉਵਾਚ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ऋਤ੍ਵਿਜੋ ऽਥ ਸਦਸ੍ਪਤੀਨ੍
ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰੋਧਸੇ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍ ਪृਥਿਵੀਂ ਦਾਤੁਕਾਮੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨृਪ
'ਪੁਰੋਹਿਤ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ।'
ਭੂਮਿਦਾਨਸ੍ਪृਹਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਅਨ੍ਨਂ ਦੇਹਿ ਮਹਾਫਲਮ੍ ਨਾਨ੍ਨਦਾਨਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਕਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।'
ਵਿਸ਼ੇषਤਸ੍ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੁਲਿਨੇ ਮੁਨੇ ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਹਯਮੇਧੋ ऽਯਂ ਕृਤਃ ਸਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ऽਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਥਾਪਿ ਦਾਤੁਕਾਮਂ ਤਂ ਮਹੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੌਵਨਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਭੌਵਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਜ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮ ਮਾ ਮਾਂ ਦੇਹਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਨਿਮਜ੍ਜੇ ऽਹਂ ਸਲਿਲਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਦੀਯਤਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਾ ਦੇ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਭੌਵਨੋ ਭੀਤਃ ਕਿਂ ਦੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪੁਨਸ਼੍ ਚੋਵਾਚ ਸਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਭੌਵਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ ਵृਤਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੌਵਨ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?' ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੇ ਭੌਵਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਿਲਾ ਗਾਵੋ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਗੌਤਮੀਤਟੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦਾਨਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਭੌਵਨ ਦਾਸ੍ਯਸਿ
ਤਿਲ, ਗਾਂ, ਧਨ, ਅਨਾਜ—ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭੌਵਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵੇਂਗਾ?
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਗ੍ਰਾਸਮ੍ ਏਕਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ ਤੇਨਾਹਂ ਸਕਲਾ ਦਤ੍ਤਾ ਕਿਂ ਮਾਂ ਭੌਵਨ ਦਾਸ੍ਯਸਿ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਗੁਲਾਬੀ ਭੁੱਖ ਦਾ ਭਾਗ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਭੌਵਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵੇਂਗਾ?
ਤਦ੍ ਭੁਵੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੌਵਨਃ ਸਾਰ੍ਵਭੌਵਨਃ ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੌਵਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਸਮਝ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੂਬ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਂ ਵਿਦੁਃ ਦਸ਼ਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਫਲਂ ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ' ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੈਸ਼ਾਚਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਪਰਂ ਪੂਜਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੈਸ਼ਾਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ।
ਗਿਰਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰੇਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਅਞ੍ਜਨੋ ਨਾਮ ਨਾਰਦ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ੈਲੇ ਮੁਨਿਵਰ ਸ਼ਾਪਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾ
ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਾਸ, ਨਾਰਦ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅੰਜਨਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗ ਗਈ ਸੀ, ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਅਞ੍ਜਨਾ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੇਨ ਵਾਨਰੀ ਕੇਸਰੀ ਨਾਮ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤਾ ਅਦ੍ਰਿਕੇਤਿ ਤਥਾਪਰਾ
ਉਥੇ ਅੰਜਨਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਨਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਕੇਸਰੀ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਾ ਨਾਮ ਅਦ੍ਰਿਕਾ ਸੀ।
ਸਾਪਿ ਕੇਸਰਿਣੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਾਪਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾ ਉਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੇਨ ਮਾਰ੍ਜਾਰੀ ਸਾਪ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਤੇ ऽਞ੍ਜਨਪਰ੍ਵਤੇ
ਉਹ ਕੇਸਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਅਪਸਰਾ, ਵਧੀਆ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਮਾਰਜਾਰੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਣਵਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ ਕੇਸਰੀ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ऽਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ऽਞ੍ਜਨਂ ਪਰ੍ਵਤਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਕੇਸਰੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅਗਸਤਿਆ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਇਆ।
ਅਞ੍ਜਨਾ ਚਾਦ੍ਰਿਕਾ ਚੈਵ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਮ੍ ऋषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸਤੁਰ੍ ਉਭੇ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਅੰਜਨਾ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਕਾ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।