ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋ ऽਰ੍ਧਕੋਟੀ ਚ ਯਾਨਿ ਰੋਮਾਣਿ ਮਾਨੁषੇ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਵਸੇਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਯਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ 'ਚ ਤਿੰਨ ਤੇ ਅੱਧ ਕੋਟੀ ਵਾਲਾਂ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ, ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਵਂ ਦੇਵਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਚਾਪਿ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਲੁਬ੍ਧਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ ਮਹਾਭਾਗ ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਮਮੇਦृਸ਼ਮ੍ ਅਪਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਹ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਮਾਫ ਕਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਹੁਤਵਹੇ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨੇਕ ਪੰਛਣੀ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ; ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਸੁਰ ਉਠੇ।
ਗਗਨੇ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਿਮਾਨਮ੍ ਅਤਿਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਤਦਾਰੂਢੌ ਸੁਰਨਿਭੌ ਦਂਪਤੀ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਤਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਮਹਲ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ; ਉਸ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਜੋੜਾ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣ ਪ੍ਰੋਚਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਲੁਬ੍ਧਕਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਚ੍ਛਾਵਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਪृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਮਹਾਮਤੇ ਆਵਯੋਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੋਪਾਨਮ੍ ਅਤਿਥਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚੱਲੀਏ; ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮ੍ ਆਰੂਢੌ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ऽਪਿ ਸਃ ਸਧਨੁਃ ਪਞ੍ਜਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਅਭਾषਤ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗੌ ਦੇਯਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਜਾਨਤੇ ਅਹਮ੍ ਅਤ੍ਰਾਤਿਥਿਰ੍ ਮਾਨ੍ਯੋ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥਃ
ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦਿਓ। ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਢੰਗ ਦੱਸੋ।
ਗੌਤਮੀਂ ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਪਂ ਨਿਵੇਦਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਪ੍ਲਵਨਾਤ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਮੁਕ੍ਤਪਾਪਃ ਪੁਨਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮ੍ ਅਵਗਾਹਨੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਫੇਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ ਤੇ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸਰਿਦ੍ਵਰਾਯਾਂ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੀਸ਼ਸਂਭੁਵਿ ਪੁਨਰ੍ ਆਪ੍ਲਵਨਾਦ੍ ਏਵ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਮਲੀਮਸਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸੰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਫੇਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਲੀਨ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮ੍ ਆਰੂਢਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਲੁਬ੍ਧਕਃ ਵਿਮਾਨਵਰਮ੍ ਆਰੂਢੋ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ऽਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ ਕਪੋਤਸ਼੍ ਚ ਕਪੋਤੀ ਚ ਤृਤੀਯੋ ਲੁਬ੍ਧਕਸ੍ ਤਥਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈ ਦਿਵਮ੍ ਆਕ੍ਰਮਨ੍
ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਕਬੂਤਰ, ਕਬੂਤਰੀ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ — ਇਹ ਤਿੰਨੇ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕਾਪੋਤਮ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਪਿਤृਪੂਜਨਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਕਪੋਤ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਪਯਜ੍ਞਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ ਆਨਨ੍ਤ੍ਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਉਥੇ ਜਪ, ਯਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਂ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕੌਮਾਰਮ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਯਨ੍ਨਾਮਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ ਏਵ ਕੁਲਵਾਨ੍ ਰੂਪਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍
ਕਾਰਤਿਕੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ 'ਕੌਮਾਰ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਹਤੇ ਤਾਰਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥੇ ਜਾਤੇ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਂ ਸੁਤਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਜਦ ਤਾਰਕ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਈ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਥਾਸੁਖਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਂਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਮਨਸਃ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਪਿਤੁਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਪਸੰਦ ਸੁਖ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਭੋਗ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਵੈ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਿਸ਼ਾਖੋ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਯਥਾਸੁਖਂ ਬਲਾਦ੍ ਰੇਮੇ ਦੇਵਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ऽਪਿ ਰੇਮਿਰੇ
ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨ ਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਭੁਜ੍ਯਮਾਨਾਸੁ ਦੇਵਪਤ੍ਨੀषੁ ਨਾਰਦ ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਂ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਨਾਰਦ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ਨਿਵੇਦਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੈ ਪੁਤ੍ਰਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ ਅਸਕृਦ੍ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ऽਪਿ ਮਾਤ੍ਰਾ ਦੇਵੈਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਧृਕ੍
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਮਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ।
ਨੈਵਾਸਾਵ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀष੍ਵ੍ ਆਸਕ੍ਤਸ੍ ਤੁ षਣ੍ਮੁਖਃ ਅਭਿਸ਼ਾਪਭਯਾਦ੍ ਭੀਤਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਰ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ। ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ ਤਥੈਵੇਸ਼ਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ ਦੇਵਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ ਚਿਰਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਰਮਤੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਤਦ੍ਰੂਪਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਜਿੱਥੇ ਸਕੰਦ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਪਿ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ਆਹੂਯ षਣ੍ਮੁਖਃ ਯਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮਾਤृਰੂਪਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਮ੍ ਅਪਾਸ੍ਯ ਨਮਸ੍ਯਾਥ ਪੁਨਰ੍ ਅਨ੍ਯਾਮ੍ ਅਥਾਹ੍ਵਯਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮਾਤृਰੂਪਂ ਸ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲਜ੍ਜਾਮ੍ ਉਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ। ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਬਹ੍ਵੀषੁ ਤਦ੍ ਰੂਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਤृਮਯਂ ਜਗਤ੍ ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਿਰਾਗ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ ਤੁ ਮਾਤृਕृਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍ ਨਿਵਾਰ੍ਯਸ਼੍ ਚੇਦ੍ ਅਹਂ ਭੋਗਾਤ੍ ਕਿਂਤੁ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਸੁਖ-ਵਿਹਾਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਜੇ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।'