ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨੈਵਾਯਂ ਤਵ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਧੀਯਤੇ ਇष੍ਟਾਤਿਥਿਰ੍ ਭਵਾਮੀਹ ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ਼ਟ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ, ਸੋਹਣੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਤ੍ਰਿਰ੍ ਆਵਰ੍ਤ੍ਯ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਦੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਕਂ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰikrਮਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੌਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਸੁਖਂ ਜੁषਸ੍ਵੇਤਿ ਵਦਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਥਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਗ੍ਨੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਜੀਵਂ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜੀਉ,' ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਮਾਨੁषਦੇਹਸ੍ਯ ਧਿਗ੍ ਜੀਵਿਤਮ੍ ਇਦਂ ਮਮ ਯਦ੍ ਇਦਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਜੇਨ ਮਦਰ੍ਥੇ ਸਾਹਸਂ ਕृਤਮ੍
ਹਾਏ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਲਾਣ; ਕਿਉਂਕਿ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਲੁਬ੍ਧਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਇੰਝ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੰਛਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਦੂਰਂ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਏष ਮੇ ਪਤਿਃ
ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ; ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਦੂਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਜਰਸ੍ਥਾਂ ਕਪੋਤਕੀਮ੍ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਮੋਚਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਰਸਾ ਭੀਤਵਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਕਪੋਤਣੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤਿਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਦਾ ਜਗੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਰikrਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਕੋਲ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ ਅਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਦ੍ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਨੁਵੇਸ਼ਨਮ੍ ਵੇਦੇ ਚ ਵਿਹਿਤੋ ਮਾਰ੍ਗਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਪੂਜਿਤਃ
ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ—ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣਾ; ਇਹ ਰਸਤਾ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਲਗ੍ਰਾਹੀ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਲਂ ਬਿਲਾਦ੍ ਉਦ੍ਧਰਤੇ ਬਲਾਤ੍ ਏਵਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਨੁਗਤਾ ਨਾਰੀ ਸਹ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਨੂੰ ਬਿਲ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਉਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋ ऽਰ੍ਧਕੋਟੀ ਚ ਯਾਨਿ ਰੋਮਾਣਿ ਮਾਨੁषੇ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਵਸੇਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਯਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ 'ਚ ਤਿੰਨ ਤੇ ਅੱਧ ਕੋਟੀ ਵਾਲਾਂ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ, ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਵਂ ਦੇਵਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਚਾਪਿ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਲੁਬ੍ਧਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ ਮਹਾਭਾਗ ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਮਮੇਦृਸ਼ਮ੍ ਅਪਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਹ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਮਾਫ ਕਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਹੁਤਵਹੇ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨੇਕ ਪੰਛਣੀ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ; ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਸੁਰ ਉਠੇ।
ਗਗਨੇ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਿਮਾਨਮ੍ ਅਤਿਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਤਦਾਰੂਢੌ ਸੁਰਨਿਭੌ ਦਂਪਤੀ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਤਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਮਹਲ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ; ਉਸ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਜੋੜਾ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣ ਪ੍ਰੋਚਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਲੁਬ੍ਧਕਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਚ੍ਛਾਵਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਪृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਮਹਾਮਤੇ ਆਵਯੋਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੋਪਾਨਮ੍ ਅਤਿਥਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚੱਲੀਏ; ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮ੍ ਆਰੂਢੌ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ऽਪਿ ਸਃ ਸਧਨੁਃ ਪਞ੍ਜਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਅਭਾषਤ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗੌ ਦੇਯਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਜਾਨਤੇ ਅਹਮ੍ ਅਤ੍ਰਾਤਿਥਿਰ੍ ਮਾਨ੍ਯੋ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥਃ
ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦਿਓ। ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਢੰਗ ਦੱਸੋ।
ਗੌਤਮੀਂ ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਪਂ ਨਿਵੇਦਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਪ੍ਲਵਨਾਤ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਮੁਕ੍ਤਪਾਪਃ ਪੁਨਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮ੍ ਅਵਗਾਹਨੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਫੇਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ ਤੇ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸਰਿਦ੍ਵਰਾਯਾਂ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੀਸ਼ਸਂਭੁਵਿ ਪੁਨਰ੍ ਆਪ੍ਲਵਨਾਦ੍ ਏਵ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਮਲੀਮਸਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸੰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਫੇਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਲੀਨ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮ੍ ਆਰੂਢਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਲੁਬ੍ਧਕਃ ਵਿਮਾਨਵਰਮ੍ ਆਰੂਢੋ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ऽਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ ਕਪੋਤਸ਼੍ ਚ ਕਪੋਤੀ ਚ ਤृਤੀਯੋ ਲੁਬ੍ਧਕਸ੍ ਤਥਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈ ਦਿਵਮ੍ ਆਕ੍ਰਮਨ੍
ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਕਬੂਤਰ, ਕਬੂਤਰੀ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ — ਇਹ ਤਿੰਨੇ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕਾਪੋਤਮ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਪਿਤृਪੂਜਨਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਕਪੋਤ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਪਯਜ੍ਞਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ ਆਨਨ੍ਤ੍ਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਉਥੇ ਜਪ, ਯਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਂ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕੌਮਾਰਮ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਯਨ੍ਨਾਮਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ ਏਵ ਕੁਲਵਾਨ੍ ਰੂਪਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍
ਕਾਰਤਿਕੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ 'ਕੌਮਾਰ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਹਤੇ ਤਾਰਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥੇ ਜਾਤੇ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਂ ਸੁਤਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਜਦ ਤਾਰਕ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਈ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਥਾਸੁਖਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਂਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਮਨਸਃ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਪਿਤੁਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਪਸੰਦ ਸੁਖ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਭੋਗ।