ਸਹਸ੍ਰਂ ਭਰਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ ਛਤਮ੍ ਅਨ੍ਯੋ ਦਸ਼ਾਪਰਃ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਸੁਖੇਨਾਨ੍ਯੋ ਵਯਂ ਕष੍ਟੋਦਰਂਭਰਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਸੌ, ਤੇ ਹੋਰ ਦਸ; ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪੇਟ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਾਂ।
ਗਰ੍ਤਧਾਨ੍ਯਧਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੁਸ਼ੂਲਧਨਿਨੋ ऽਪਰੇ ਘਟਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਧਨਾਃ ਕੇਚਿਚ੍ ਚਞ੍ਚੁਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਧਨਾ ਵਯਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨ ਤੇ ਧਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਕੋਲ ਪੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਕੁਝ ਕੋਲ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਧਨ ਸਾਡੀਆਂ ਚੁੰਢੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਪੂਜਯਾਮਿ ਕਥਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤਮ੍ ਇਮਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਸਨਮਾਨ ਕਰਾਂ?
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਪਃ ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਣੀ ਤृਣਕਾष੍ਠਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ ਏਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਿਨੇ ਦੇਯਂ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਤੋ ਲੁਬ੍ਧਕਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਯਮ੍
ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਘਾਹ, ਲੱਕੜ ਆਦਿ—ਇਹ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਵਾਕ੍ਯਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍ ਆਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਦੂਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਇਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦੂਰ ਅੱਗ ਵੇਖੀ।
ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਦੇਸ਼ਂ ਚਞ੍ਚੁਨੋਲ੍ਮੁਕਮ੍ ਆਹਰਤ੍ ਪੁਰੋ ऽਗ੍ਨਿਂ ਜ੍ਵਾਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਲੁਬ੍ਧਕਸ੍ਯ ਕਪੋਤਕਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਚੁੰਢ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਕਬੂਤਰ, ਅੱਗ ਜਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠਾਨਿ ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਤृਣਾਨਿ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਅਗ੍ਨੌ ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਸ ਕਪੋਤਰਾਟ੍
ਕਪੋਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜੀ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਘਾਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅੱਗ 'ਚ ਪਾਏ।
ਤਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੁਬ੍ਧਕਃ ਸ਼ੀਤਦੁਃਖਿਤਃ ਅਵਸ਼ਾਨਿ ਸ੍ਵਕਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪ੍ਰਤਾਪ੍ਯ ਸੁਖਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਠੰਡੀ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਰਾਮ ਪਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਗ੍ਨਿਨਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਂ ਵ੍ਯਾਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਪੋਤਕੀ ਮਾ ਮੁਞ੍ਚਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਇਤਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਪੋਤਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ।'
ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਂ ਲੁਬ੍ਧਕਂ ਪ੍ਰੀਣਯਾਮਿ ਤਮ੍ ਇष੍ਟਾਤਿਥੀਨਾਂ ਯੇ ਲੋਕਾਸ੍ ਤਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਾਂਗੀ; ਤੂੰ, ਨੇਕ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਜੋ ਮਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ ਹਨ।
ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨੈਵਾਯਂ ਤਵ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਧੀਯਤੇ ਇष੍ਟਾਤਿਥਿਰ੍ ਭਵਾਮੀਹ ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ਼ਟ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ, ਸੋਹਣੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਤ੍ਰਿਰ੍ ਆਵਰ੍ਤ੍ਯ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਦੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਕਂ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰikrਮਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੌਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਸੁਖਂ ਜੁषਸ੍ਵੇਤਿ ਵਦਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਥਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਗ੍ਨੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਜੀਵਂ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜੀਉ,' ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਮਾਨੁषਦੇਹਸ੍ਯ ਧਿਗ੍ ਜੀਵਿਤਮ੍ ਇਦਂ ਮਮ ਯਦ੍ ਇਦਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਜੇਨ ਮਦਰ੍ਥੇ ਸਾਹਸਂ ਕृਤਮ੍
ਹਾਏ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਲਾਣ; ਕਿਉਂਕਿ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਲੁਬ੍ਧਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਇੰਝ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੰਛਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਦੂਰਂ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਏष ਮੇ ਪਤਿਃ
ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ; ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਦੂਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਜਰਸ੍ਥਾਂ ਕਪੋਤਕੀਮ੍ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਮੋਚਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਰਸਾ ਭੀਤਵਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਕਪੋਤਣੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤਿਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਦਾ ਜਗੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਰikrਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਕੋਲ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ ਅਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਦ੍ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਨੁਵੇਸ਼ਨਮ੍ ਵੇਦੇ ਚ ਵਿਹਿਤੋ ਮਾਰ੍ਗਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਪੂਜਿਤਃ
ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ—ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣਾ; ਇਹ ਰਸਤਾ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਲਗ੍ਰਾਹੀ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਲਂ ਬਿਲਾਦ੍ ਉਦ੍ਧਰਤੇ ਬਲਾਤ੍ ਏਵਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਨੁਗਤਾ ਨਾਰੀ ਸਹ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਨੂੰ ਬਿਲ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਉਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋ ऽਰ੍ਧਕੋਟੀ ਚ ਯਾਨਿ ਰੋਮਾਣਿ ਮਾਨੁषੇ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਵਸੇਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਯਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ 'ਚ ਤਿੰਨ ਤੇ ਅੱਧ ਕੋਟੀ ਵਾਲਾਂ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ, ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਵਂ ਦੇਵਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਚਾਪਿ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਲੁਬ੍ਧਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ ਮਹਾਭਾਗ ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਮਮੇਦृਸ਼ਮ੍ ਅਪਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਹ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਮਾਫ ਕਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਹੁਤਵਹੇ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨੇਕ ਪੰਛਣੀ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ; ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਸੁਰ ਉਠੇ।
ਗਗਨੇ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਿਮਾਨਮ੍ ਅਤਿਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਤਦਾਰੂਢੌ ਸੁਰਨਿਭੌ ਦਂਪਤੀ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਤਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਮਹਲ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ; ਉਸ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਜੋੜਾ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣ ਪ੍ਰੋਚਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਲੁਬ੍ਧਕਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਚ੍ਛਾਵਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਪृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਮਹਾਮਤੇ ਆਵਯੋਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੋਪਾਨਮ੍ ਅਤਿਥਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚੱਲੀਏ; ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮ੍ ਆਰੂਢੌ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ऽਪਿ ਸਃ ਸਧਨੁਃ ਪਞ੍ਜਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਅਭਾषਤ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗੌ ਦੇਯਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਜਾਨਤੇ ਅਹਮ੍ ਅਤ੍ਰਾਤਿਥਿਰ੍ ਮਾਨ੍ਯੋ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥਃ
ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦਿਓ। ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਢੰਗ ਦੱਸੋ।
ਗੌਤਮੀਂ ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਪਂ ਨਿਵੇਦਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਪ੍ਲਵਨਾਤ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵੇਂਗਾ।