ਨਾਪਰਾਧਂ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਕੁਰੁ ਗੁਰੁਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਗੁਰੁਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖੋ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।
ਪਤਿਰ੍ ਏਵ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਗਤੋ ਗੁਰੁਃ ਅਭ੍ਯਾਗਤਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਚਨੈਸ੍ ਤੋषਯਨ੍ਤਿ ਯੇ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਮਹਿਮਾਨ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਧਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਤृਪ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਬੋਲੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰਃ ਪਾਦਸ਼ੌਚੇਨ ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਤਸ੍ਯੋਪਚਾਰਾਦ੍ ਵੈ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰੀਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਪਿਤਰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਐਸੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਯਨੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ੍ ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੂਜ੍ਯਤਮੋ ऽਤਿਥਿਃ ਅਭ੍ਯਾਗਤਮ੍ ਅਨੁਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸੂਰ੍ਯੋਢਂ ਗृਹਮ੍ ਆਗਤਮ੍ ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਦੇਵਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸੌ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਹਿਮਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਥੱਕ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ 'ਤੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਸਮਝੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।
ਅਭ੍ਯਾਗਤਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰੋ ऽਗ੍ਨਯਸ਼੍ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਿ ਤृਪ੍ਤੇ ਮੁਦਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਗਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ੇ ऽਪਿ ਚ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾਃ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਥੱਕ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਕਾਨ੍ਤ ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਂ ਵ੍ਰਜ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਸ਼ੁਭਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਧਰ੍ਮਕृਤ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰ
ਇਸ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ, ਪੂਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰੋ; ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖੋ ਤੇ ਧਰਮਕਰਮ ਕਰੋ।
ਉਪਕਾਰੋ ऽਪਕਾਰਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਵਰਾਵ੍ ਇਤਿ ਸਂਮਤੌ ਉਪਕਾਰਿषੁ ਸਰ੍ਵੋ ऽਪਿ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਉਪਕृਤਿਂ ਪੁਨਃ
ਸਹਾਇਤਾ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਰ ਕੋਈ ਮੁੜ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਕਾਰਿषੁ ਯਃ ਸਾਧੁਃ ਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍ ਸ ਉਦਾਹृਤਃ
ਪਰ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਵਯੋਰ੍ ਅਨੁਰੂਪਂ ਚ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਸਾਧੁ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕਿਂਤੁ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਚ੍ ਛृਣੁष੍ਵ ਵਰਾਨਨੇ
ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਹੈ—ਸੁਣ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਭਰਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ ਛਤਮ੍ ਅਨ੍ਯੋ ਦਸ਼ਾਪਰਃ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਸੁਖੇਨਾਨ੍ਯੋ ਵਯਂ ਕष੍ਟੋਦਰਂਭਰਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਸੌ, ਤੇ ਹੋਰ ਦਸ; ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪੇਟ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਾਂ।
ਗਰ੍ਤਧਾਨ੍ਯਧਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੁਸ਼ੂਲਧਨਿਨੋ ऽਪਰੇ ਘਟਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਧਨਾਃ ਕੇਚਿਚ੍ ਚਞ੍ਚੁਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਧਨਾ ਵਯਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨ ਤੇ ਧਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਕੋਲ ਪੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਕੁਝ ਕੋਲ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਧਨ ਸਾਡੀਆਂ ਚੁੰਢੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਪੂਜਯਾਮਿ ਕਥਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤਮ੍ ਇਮਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਸਨਮਾਨ ਕਰਾਂ?
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਪਃ ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਣੀ ਤृਣਕਾष੍ਠਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ ਏਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਿਨੇ ਦੇਯਂ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਤੋ ਲੁਬ੍ਧਕਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਯਮ੍
ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਘਾਹ, ਲੱਕੜ ਆਦਿ—ਇਹ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਵਾਕ੍ਯਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍ ਆਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਦੂਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਇਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦੂਰ ਅੱਗ ਵੇਖੀ।
ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਦੇਸ਼ਂ ਚਞ੍ਚੁਨੋਲ੍ਮੁਕਮ੍ ਆਹਰਤ੍ ਪੁਰੋ ऽਗ੍ਨਿਂ ਜ੍ਵਾਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਲੁਬ੍ਧਕਸ੍ਯ ਕਪੋਤਕਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਚੁੰਢ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਕਬੂਤਰ, ਅੱਗ ਜਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠਾਨਿ ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਤृਣਾਨਿ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਅਗ੍ਨੌ ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਸ ਕਪੋਤਰਾਟ੍
ਕਪੋਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜੀ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਘਾਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅੱਗ 'ਚ ਪਾਏ।
ਤਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੁਬ੍ਧਕਃ ਸ਼ੀਤਦੁਃਖਿਤਃ ਅਵਸ਼ਾਨਿ ਸ੍ਵਕਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪ੍ਰਤਾਪ੍ਯ ਸੁਖਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਠੰਡੀ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਰਾਮ ਪਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਗ੍ਨਿਨਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਂ ਵ੍ਯਾਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਪੋਤਕੀ ਮਾ ਮੁਞ੍ਚਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਇਤਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਪੋਤਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ।'
ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਂ ਲੁਬ੍ਧਕਂ ਪ੍ਰੀਣਯਾਮਿ ਤਮ੍ ਇष੍ਟਾਤਿਥੀਨਾਂ ਯੇ ਲੋਕਾਸ੍ ਤਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਾਂਗੀ; ਤੂੰ, ਨੇਕ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਜੋ ਮਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ ਹਨ।
ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨੈਵਾਯਂ ਤਵ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਧੀਯਤੇ ਇष੍ਟਾਤਿਥਿਰ੍ ਭਵਾਮੀਹ ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ਼ਟ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ, ਸੋਹਣੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਤ੍ਰਿਰ੍ ਆਵਰ੍ਤ੍ਯ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਦੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਕਂ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰikrਮਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੌਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਸੁਖਂ ਜੁषਸ੍ਵੇਤਿ ਵਦਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਥਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਗ੍ਨੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਜੀਵਂ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜੀਉ,' ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਮਾਨੁषਦੇਹਸ੍ਯ ਧਿਗ੍ ਜੀਵਿਤਮ੍ ਇਦਂ ਮਮ ਯਦ੍ ਇਦਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਜੇਨ ਮਦਰ੍ਥੇ ਸਾਹਸਂ ਕृਤਮ੍
ਹਾਏ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਲਾਣ; ਕਿਉਂਕਿ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਲੁਬ੍ਧਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਇੰਝ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੰਛਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਦੂਰਂ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਏष ਮੇ ਪਤਿਃ
ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ; ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਦੂਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਜਰਸ੍ਥਾਂ ਕਪੋਤਕੀਮ੍ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਮੋਚਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਰਸਾ ਭੀਤਵਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਕਪੋਤਣੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤਿਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਦਾ ਜਗੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਰikrਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਕੋਲ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ ਅਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਦ੍ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਨੁਵੇਸ਼ਨਮ੍ ਵੇਦੇ ਚ ਵਿਹਿਤੋ ਮਾਰ੍ਗਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਪੂਜਿਤਃ
ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ—ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣਾ; ਇਹ ਰਸਤਾ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਲਗ੍ਰਾਹੀ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਲਂ ਬਿਲਾਦ੍ ਉਦ੍ਧਰਤੇ ਬਲਾਤ੍ ਏਵਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਨੁਗਤਾ ਨਾਰੀ ਸਹ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਨੂੰ ਬਿਲ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਉਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।