ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕ੍ਵ ਤਿष੍ਠੇਯਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਆਹਰ੍ਤਾਹਂ ਯਥਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਰਹਾਂ? ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ।'
ਮਮਾਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਕਰਂ ਭੂਤਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਚਾਸ਼੍ਮਵਰ੍षਣਮ੍ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਲਾਂ ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਨ੍ਤਿਕੇ
'ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਆਖਰੀ ਘੜੀ ਆ ਗਈ—ਇਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ। ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਨਾ ਪੱਥਰ, ਨਾ ਰੁੱਖ ਨੇੜੇ।'
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵ੍ਯਾਧੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਅਨ੍ਤਿਕੇ ਵਨੇ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮ੍ ਇਵ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਥਾਤ੍ਰਿਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਅਤ੍ਰਿ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਮृਗਾਣਾਂ ਚ ਯਥਾ ਸਿਂਹਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਗृਹਾਧਿਪਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਨ ਇਵ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨਗਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਘਰ-ਮਾਲਕ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਮਨ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਿਟਪਿਨਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਸ਼ਾਖਾਪਲ੍ਲਵਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ ਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯੋਪਵਿष੍ਟੋ ऽਭੂਤ੍ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਵਾਸਾ ਸ ਲੁਬ੍ਧਕਃ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਚਮਕਦੇ, ਡਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਿੱਜੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਜੀਵੇਯੁਰ੍ ਅਥਵਾ ਨ ਵਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਚਾਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਉਹ ਜੀਉਣਗੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ, ਉਥੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਤਮ੍ ਏਵ ਨਗਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਪੋਤੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਸੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਇੱਕ ਕਬੂਤਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਸੁਖੇਨ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਤृਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰੀਤ ਏਵ ਚ ਬਹਵੋ ਵਤ੍ਸਰਾ ਯਾਤਾ ਵਸਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਹ ਪੰਛੀ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਬੀਤਾਏ, ਖੁਸ਼, ਨਿਡਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਤੇਨ ਚੈਵ ਹਿ ਕੋਟਰੇ ਤਨ੍ਨਗੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਜਲਵਾਯ੍ਵਗ੍ਨਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਤੀਵਰਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ; ਉਸ ਉੱਤਮ ਰੁੱਖ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਭਾਰ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਦਾਸ੍ਤੇ ਕਪੋਤਕਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਿਨੇ ਦੈਵਵਸ਼ਾਤ੍ ਕਪੋਤਸ਼੍ ਚ ਕਪੋਤਕੀ
ਕਬੂਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਿਨ, ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਬੂਤਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ...
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਉਭੌ ਯਾਤੌ ਕਪੋਤੋ ਨਗਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍ ਸਾਪਿ ਦੈਵਵਸ਼ਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਪਞ੍ਜਰਸ੍ਥੈਵ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਦੋਵੇਂ ਖਾਣ ਪੀਣ ਲਈ ਨਿਕਲੇ, ਪਰ ਕਬੂਤਰ ਵਾਪਸ ਰੁੱਖ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤਾ ਲੁਬ੍ਧਕੇਨਾਥ ਜੀਵਮਾਨੇਵ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਪੋਤਕੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਮਾਤृਹੀਨਾਨ੍ਯ੍ ਉਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਜਿਉਂਦੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿਉਂਦੀ ਰਹੀ; ਨਰ ਕਬੂਤਰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਵਰ੍षਂ ਚ ਭੀषਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਸ੍ਤਂ ਯਾਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ ਸ੍ਵਕੋਟਰਂ ਤਯਾ ਹੀਨਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਵਿਲਲਾਪ ਸਃ
ਡਰਾਉਣੀ ਮੀਂਹ ਆ ਗਈ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਆਪਣਾ ਘੋਂਸਲਾ ਉਸਦੇ ਬਿਨਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਾਂ ਬਦ੍ਧਾਂ ਪਞ੍ਜਰਸ੍ਥਾਂ ਵਾ ਨ ਬੁਬੋਧ ਕਪੋਤਰਾਟ੍ ਅਨ੍ਵਾਰੇਭੇ ਕਪੋਤੋ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾ ਗੁਣਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਹੈ; ਕਬੂਤਰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਆਯਾਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਮਮ ਹਰ੍षਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ ਮਮ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਜਨਨੀ ਮਮ ਦੇਹਸ੍ਯ ਚੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਨੇਕ ਜੋ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸੈਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਹਾਯਿਨੀ ਤੁष੍ਟੇ ਹਸਨ੍ਤੀ ਰੁष੍ਟੇ ਚ ਮਮ ਦੁਃਖਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨੀ
ਉਹ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ ਹੈ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿਚ; ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੱਸਦੀ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਖੀ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਰਤਾ ਸਦਾ ਨਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਆਯਾਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸਂਪ੍ਰਯਾਤੇ ऽਪਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਨੇਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਵ੍ਰਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦੈਵਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਮ੍ ਏਵ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਿਪ੍ਰਾਣਾ ਪਤਿਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਪਤਿਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਹ ਨਾ ਤਾਪ, ਨਾ ਮੰਤਰ, ਨਾ ਕਿਸਮਤ, ਨਾ ਧਰਮ-ਧਨ ਦੀ ਮਤਲਬ ਜਾਣਦੀ; ਪਤੀ ਦੇ ਵਾਸਤੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਪਤੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰ ਹੈ।
ਨਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਆਯਾਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਯਾਮਿ ਵਾ ਕਿਂ ਮੇ ਗृਹਂ ਕਾਨਨਂ ਚ ਤਯਾ ਹੀਨਂ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਨੇਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰਾ ਘਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਬਿਨਾਂ ਸੁੰਨੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਤਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਭੀषਣਂ ਵਾਪਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਨਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਆਯਾਤਿ ਮੇ ਕਾਨ੍ਤਾ ਯਯਾ ਗृਹਮ੍ ਉਦੀਰਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਘਰ ਨੂੰ ਰੌਣਕ ਦਿੱਤੀ, ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਵਿਨਾਨਯਾ ਨ ਜੀਵਿष੍ਯੇ ਤ੍ਯਜੇ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਨੁਮ੍ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵ੍ ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਲੁਪ੍ਤਧਰ੍ਮਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਂ ਪੁਨਃ
ਉਸਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ; ਬੱਚੇ ਕੀ ਕਰਨਗੇ? ਮੈਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਾ ਪਞ੍ਜਰਸ੍ਥੈਵ ਸਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀ।
ਅਤ੍ਰਾਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਬਦ੍ਧੈਵ ਵਿਵਸ਼ਾਸ੍ਮਿ ਖਗੋਤ੍ਤਮ ਆਨੀਤਾਹਂ ਲੁਬ੍ਧਕੇਨ ਬਦ੍ਧਾ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਮਹਾਮਤੇ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਬੇਬਸ ਹਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ; ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਲੈ ਆਇਆ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਨੁਗृਹੀਤਾਸ੍ਮਿ ਪਤਿਰ੍ ਵਕ੍ਤਿ ਗੁਣਾਨ੍ ਮਮ ਸਤੋ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਸਤੋ ਵਾਪਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਹਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤੁष੍ਟੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਨਾਰੀਣਾਂ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ ਤੁ ਨਾਰੀਣਾਮ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਨਾਸ਼ਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਦ ਪਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਲਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਦੈਵਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਮਹ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਸੁਹृਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਯਣਮ੍ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਹੈਂ।
ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣ ਧਰ੍ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਚ ਭੁਕ੍ਤਾ ਹਿ ਭੋਗਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਮਯਾ ਅਲਂ ਖੇਦੇਨ ਮਜ੍ਜੇਨ ਧਰ੍ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਕੁਰੁ ਸ੍ਥਿਰਾਮ੍
ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਨੇਕ ਜੀ; ਧਰਮ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਠੀਕ ਰੱਖ। ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਈ ਸੁਖ ਭੋਗੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਦੁੱਖ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਧਰਮ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਰੱਖ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਤਾਰ ਨਗੋਤ੍ਤਮਾਤ੍ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਪਞ੍ਜਰਸ੍ਥਾ ਤੁ ਕਪੋਤੀ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤ੍ਵਰਮ੍
ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਤੁਰਤ ਉੱਠਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੀ ਮਿਤ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਸੀ।
ਤਾਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਤਵਚ੍ ਚਾਪਿ ਲੁਬ੍ਧਕਮ੍ ਮੋਚਯਾਮੀਤਿ ਤਾਮ੍ ਆਹ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ऽਧੁਨਾ
ਉਹ ਆਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ!' ਪਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਮਾ ਮੁਞ੍ਚਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਂਬਨ੍ਧਮ੍ ਅਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਲੁਬ੍ਧਾਨਾਂ ਖੇਚਰਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਜੀਵੋ ਜੀਵਸ੍ਯ ਚਾਸ਼ਨਮ੍
ਪਰ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਿਸ਼ਤੇ ਸਦਾ ਢੁੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਹਨ, ਤੇ ਜੀਵ ਜੀਵ ਦਾ ਆਹਾਰ ਹੈ।