ਰਸਾਤਲਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਿਨ੍ਧੁਸੇਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਯਜ੍ਞੇ ਤਲਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਯਜ੍ਞਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਵਨ੍ ਮਹੀ
ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਿੰਧੁਸੇਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਯਜਨ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਧਰਤੀ ਯਜਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਯਂ ਲੋਕੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨ ਪਰੋ ਯਜ੍ਞੇ ਨष੍ਟ ਇਤੀਤ੍ਵਰਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ ਤਮ੍ ਏਵ ਵਿਵਿਸ਼ੂ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਅਨੁਦ੍ਵਿषਮ੍
ਨਾਹ ਇਹ ਲੋਕ ਹੈ, ਨਾਹ ਪਰਲੋਕ; ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਸ੍ ਤੁ ਤਂ ਜੇਤੁਂ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਤੁ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਯਜ੍ਞਭ੍ਰਂਸ਼ਮ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਾਰਾਹਂ ਵਪੁਰ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਆਨਯਿष੍ਯੇ ਮਖਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਾਨ੍
ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ।
ਸ੍ਵਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯੇਤੁ ਵੋ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ ਯੇਨ ਗਙ੍ਗਾ ਤਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪਥਾ ਤੇਨੈਵ ਚਕ੍ਰਧृਕ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਜਾਵਣ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਗੰਗਾ ਥੱਲੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ, ਉਸੇ ਰਾਹੀਂ ਚਕਰਧਾਰੀ ਵੀ ਜਾਵੇਗਾ।
ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਪੁਤ੍ਰ ਭੁਵਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਸ ਵਰਾਹਵਪੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਸਾਤਲਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਰਸਾਤਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਮੁਖੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਧ੍ਵਰਮ੍ ਵਾਰਾਹਰੂਪੀ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਖਮ੍ ਆਦਾਯ ਯਜ੍ਞਭੁਕ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ, ਯਜਨ ਦਾ ਭੋਗੀ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ।
ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ ਤਲਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਥਾ ਤੇਨੈਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ ਮੁਖੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਯਜ੍ਞਂ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਰਸਾਤਲਾਤ੍
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਥੱਲੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸੇ ਰਾਹੀਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰੌ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਹਰੇਃ ਪਥਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਰਵਣਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਲਯਚ੍ ਚ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਾਨਿ ਅਸृਗ੍ਲਿਪ੍ਤਾਨਿ ਨਾਰਦ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭਸਾ ਤਤ੍ਰ ਕੁਣ੍ਡਂ ਵਾਰਾਹਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਤਃ
ਉਥੇ, ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗ, ਜੋ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਏ; ਉਥੇ ਵਾਰਾਹ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਕੁੰਡ ਬਣ ਗਿਆ।
ਮੁਖੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਮਹਾਯਜ੍ਞਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁਰਤੋ ਹਰਿਃ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮੁਖਾਦ੍ ਯਜ੍ਞੋ ऽਭ੍ਯਜਾਯਤ
ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਯਜਨ ਜਨਮਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਸ੍ਰੁਵ ਉਚ੍ਯਤੇ ਵਾਰਾਹਰੂਪਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਏਵਂ ਵੈ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰਾਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਯਜਨ ਦੀ ਮੁੱਖ ਚਮਚ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਾਰਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਇਹ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਾਰਾਹਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਾਰਾਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ, ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਪਿ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਸ੍ਮਰਤਿ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਪਿਤਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਸ਼ਾਵਰ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਹਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਕੁਸ਼ਾਵਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਾਵਰ੍ਤਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਨਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ ਕੁਸ਼ੇਨਾਵਰ੍ਤਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਗੌਤਮੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਕੁਸ਼ਾਵਰਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗੌਤਮ ਨੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣੀ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਕੁਸ਼ੇਨਾਵਰ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਆਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਂ ਮੁਨਿਃ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲਿਆਇਆ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨੀਲਗਙ੍ਗਾ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਿਃਸृਤਾ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਯਤੋ ਨਰਃ
ਨੀਲਾ ਗੰਗਾ, ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਜੋ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਦਾਯਕਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਪੋਤਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਅਟੱਲ ਸਮਝੋ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਕਪੋਤਾ ਤੀਰਥ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਨੇ ਸ਼ृਣੁ ਮਹਾਫਲਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰੌ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵ੍ਯਾਧਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੜਾ।
ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਸਾਧੂਨ੍ ਯਤੀਨ੍ ਗੋਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮृਗਾਨ੍ ਏਵਂਭੂਤਃ ਸ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰੋਧਨੋ ऽਨृਤਭਾषਣਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਸਾਧੂਆਂ, ਯਤੀਆਂ, ਗੋਪਾਲਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਪਾਪੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਭੀषਣਾਕृਤਿਰ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਨੀਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਰਸ੍ਵਬਾਹੁਕਃ ਦਨ੍ਤੁਰੋ ਨष੍ਟਨਾਸਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਰਸ੍ਵਪਾਤ੍ ਪृਥੁਕੁਕ੍ਸ਼ਿਕਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਛੋਟੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਭਰੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੱਕ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਾ, ਛੋਟੀ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਚੌੜੀ ਪੇਟ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵੋਦਰੋ ਹ੍ਰਸ੍ਵਭੁਜੋ ਵਿਕृਤੋ ਗਰ੍ਦਭਸ੍ਵਨਃ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਃ ਪਾਪਚਿਤ੍ਤਃ ਪਾਪਿष੍ਠਃ ਸਧਨੁਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਛੋਟੀ ਪੇਟ, ਛੋਟੀ ਬਾਂਹਾਂ, ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਲ, ਗਧੇ ਵਾਂਗ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੰਨ੍ਹੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੀ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਥਾਭੂਤਾ ਅਪਤ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਨਾਰਦ ਤਯਾ ਤੁ ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਮਾਣੋ ऽਸੌ ਵਿਵੇਸ਼ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਹ ਗਾੜ੍ਹੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਜਘਾਨ ਮृਗਾਨ੍ ਪਾਪਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਬਹੁਰੂਪਿਣਃ ਪਞ੍ਜਰੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਜ੍ ਜੀਵਮਾਨਾਂਸ੍ ਤਥੇਤਰਾਨ੍
ਉਹ ਪਾਪੀ ਬੰਦਾ ਨੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਜੀਉਂਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਤਪ੍ਤਾਙ੍ਗੋ ਵਿਹ੍ਵਲਸ੍ ਤृषਯਾ ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਦੇਸ਼ੋ ਬਹੁਤਰਂ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼, ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਘਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਪਰਾਹ੍ਣੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਮਧੁਮਾਧਵੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਤਡਿਦ੍ ਗਰ੍ਜਿਤਂ ਚ ਸਾਭ੍ਰਂ ਚੈਵਾਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਦਪਹਿਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਅਚਾਨਕ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕੀ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਵੌ ਵਾਯੁਃ ਸਾਸ਼੍ਮਵਰ੍षੋ ਵਾਰਿਧਾਰਾਤਿਭੀषਣਃ ਸ ਗਚ੍ਛਂਲ੍ ਲੁਬ੍ਧਕਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤ
ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ। ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਜਲਂ ਸ੍ਥਲਂ ਗਰ੍ਤਮ੍ ਅਥੋ ਪਨ੍ਥਾਨਮ੍ ਅਥਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਨ ਬੁਬੋਧ ਤਦਾ ਪਾਪਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਣਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਥ
ਉਹ ਪਾਪੀ, ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਖੱਡ, ਰਾਹ ਜਾਂ ਦਿਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ; ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।