ਤਦ੍ ਦੇਵਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਪੋ ਮਹਤ੍ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕਾਰ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ
ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਰਚੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਅਪਿ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਾਲੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਬਾਲਵਤ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਮ੍ ਆਦਾਯਾਗਾਦ੍ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹਾਲੇ ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਸ ਮੁਨਯੇ ਕਪਿਲਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਯਥੋਦਿਤਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥਾਵਰ੍ਤ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ।
ਦੇਵਿ ਮੇ ਪਿਤਰਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੇਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਵਿਗਤਿਂ ਮਾਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਾਨ੍ ਪਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕਪਿਲ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਤਾ, ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਨਦੀ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਿਕਾ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪਾਵਨਾਯ ਚ
‘ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਈ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਪੀਤਸ੍ਯਾਮ੍ਭੋਧੇਃ ਪੂਰਣਾਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਪਾਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਾਯ ਸੁਰਨਿਮ੍ਨਗਾ
ਅਗਸਤਿ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭਰਨ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸਿਰਫ਼ ਦਿਵਿਆ ਨਦੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਗੀਰਥੋਦਿਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਸਾਤਲਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਨ੍ ਨृਪਸੁਤਾਨ੍ ਸਾਗਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵਹਾਇਆ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਖਾਂ ਲਈ ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਥੱਲੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਨ੍ ਅਥਾਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਖਾਤਪੂਰਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍ ਤਤੋ ਮੇਰੁਂ ਸਮਾਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਬਾਲੋ ऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਨृਪਃ
ਜੋ ਜਲ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਖਾਲਾ ਬਣਾਈ; ਫਿਰ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਾ ਬੋਲਿਆ।
ਕਰ੍ਮਭੂਮੌ ਤ੍ਵਯਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਗਾਦ੍ ਧਿਮਾਲਯਮ੍ ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਾਦ੍ ਭਾਰਤਂ ਵਰ੍षਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਕਰਮ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਈ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਤਃ ਪੁਣ੍ਯਨਦੀ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਏਵਮ੍ ਏषਾਪਿ ਤੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਗਙ੍ਗਾ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਗੰਗਾ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਕਥਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਵੈष੍ਣਵੀ ਚ ਸੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਚ ਪਾਵਨੀ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇਵਨਦੀ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਾਸ਼੍ਰਯਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਵੀ ਹੈ; ਭਗੀਰਥੀ, ਦਿਵਿਆ ਨਦੀ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਵਾਰਿ ਏਵਂ ਦ੍ਵੈਵਿਧ੍ਯਮ੍ ਆਗਤਮ੍ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਗਙ੍ਗਾ ਗੌਤਮੀ ਸਾ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ ਉਤ੍ਤਰੇ ਸਾਪਿ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯ੍ ਅਭਿਧੀਯਤੇ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਉਹ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ: ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਭਗੀਰਥੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਮਨਸ੍ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਆਧਤ੍ਤੇ ਕਥਾਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਤ੍ ਤ੍ਵਯੇਰਿਤਾਃ ਪृਥਕ੍ ਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਮਮ ਮਾਨਸਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਇਹ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨੀਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਮੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਦ ਪृਥਕ੍ ਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੇਤਿਹਾਸਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਗੰਗਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਈ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਦੱਸ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਪृਥਗ੍ ਭਾਵਂ ਫਲਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਨ ਚ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਫਲ ਅਤੇ ਮਹਾਤਮਿਆ ਦੱਸਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਤਥਾਪਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ ਯਾਨ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾਨਿ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਵੀ, ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਉਕਤੇ ਹੋਏ ਵਾਕ ਜੋ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਨ੍ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੋ ਮੁਨੇ
ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ ਵਾਰਾਹਮ੍ ਅਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਉਹ ਤੀਰਥ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਤੀਰਥ ਵਾਰਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਮ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਯਥਾਭਵਤ੍ ਪੁਰਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਪਰਾਭੂਯ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਆਦਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦੱਸਾਂਗਾ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਯਜਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਰਸਾਤਲਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਿਨ੍ਧੁਸੇਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਯਜ੍ਞੇ ਤਲਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਯਜ੍ਞਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਵਨ੍ ਮਹੀ
ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਿੰਧੁਸੇਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਯਜਨ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਧਰਤੀ ਯਜਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਯਂ ਲੋਕੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨ ਪਰੋ ਯਜ੍ਞੇ ਨष੍ਟ ਇਤੀਤ੍ਵਰਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ ਤਮ੍ ਏਵ ਵਿਵਿਸ਼ੂ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਅਨੁਦ੍ਵਿषਮ੍
ਨਾਹ ਇਹ ਲੋਕ ਹੈ, ਨਾਹ ਪਰਲੋਕ; ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਸ੍ ਤੁ ਤਂ ਜੇਤੁਂ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਤੁ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਯਜ੍ਞਭ੍ਰਂਸ਼ਮ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਾਰਾਹਂ ਵਪੁਰ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਆਨਯਿष੍ਯੇ ਮਖਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਾਨ੍
ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ।
ਸ੍ਵਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯੇਤੁ ਵੋ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ ਯੇਨ ਗਙ੍ਗਾ ਤਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪਥਾ ਤੇਨੈਵ ਚਕ੍ਰਧृਕ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਜਾਵਣ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਗੰਗਾ ਥੱਲੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ, ਉਸੇ ਰਾਹੀਂ ਚਕਰਧਾਰੀ ਵੀ ਜਾਵੇਗਾ।
ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਪੁਤ੍ਰ ਭੁਵਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਸ ਵਰਾਹਵਪੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਸਾਤਲਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਰਸਾਤਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਮੁਖੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਧ੍ਵਰਮ੍ ਵਾਰਾਹਰੂਪੀ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਖਮ੍ ਆਦਾਯ ਯਜ੍ਞਭੁਕ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ, ਯਜਨ ਦਾ ਭੋਗੀ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ।
ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ ਤਲਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਥਾ ਤੇਨੈਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ ਮੁਖੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਯਜ੍ਞਂ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਰਸਾਤਲਾਤ੍
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਥੱਲੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸੇ ਰਾਹੀਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰੌ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਹਰੇਃ ਪਥਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਰਵਣਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵੱਲ ਗਿਆ।