ਅਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸਮਞ੍ਜਸਃ ਆਨਾਯ੍ਯ ਬਾਲਕਂ ਰਾਜਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਅਸਮੰਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕੰਮ ਸੌਂਪਿਆ।
ਕਪਿਲਂ ਚ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਅਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ ਅਪਿ ਬਾਲਕਃ ਸਗਰਾਯ ਹਯਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣੋ ऽਭਵਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਕਪਿਲਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਘੋੜਾ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਦਿਲੀਪ ਇਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਭਗੀਰਥ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਧਰਮਕ ਦਿਲੀਪ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਲੀਪ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥ ਸੀ।
ਪਿਤਾਮਹਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ ਸਗਰਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਾਮਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗੀਰਥ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ ਤੁ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ ਭਗੀਰਥਂ ਨृਪਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਪਿਲੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸਾਗਰਾਂ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਪਿਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਾਲਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਕਪਿਲਂ ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੱਚਾ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਕਪਿਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਸ ਮੁਨਿਸ੍ ਤੁ ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਜਟਾਜਲੇਨ ਸ੍ਵਪਿਤॄਨ੍ ਆਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਨੇ ਲੰਬਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤੇ ਪਿਤਰਸ੍ ਤਥਾ ਤਥਾ ਕਰੋਮੀਤਿ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ: 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛੇ ऽਹਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਤਦ੍ ਵਦ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਦੱਸੋ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਕੈਲਾਸਂ ਤਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਹਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਪਃ ਕੁਰੁ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਤਤਸ਼੍ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਆਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪ ਕਰ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨੇਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੁਨਿਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਗਾਨ੍ ਨਗਮ੍ ਕੈਲਾਸਂ ਸ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਾਲੋ ਬਾਲਕ੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਤਪਸੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਉਵਾਚ ਸ ਭਗੀਰਥਃ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਆਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਰ ਤਪ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਬਾਲੋ ऽਹਂ ਬਾਲਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ ਚ ਬਾਲਚਨ੍ਦ੍ਰਧਰ ਪ੍ਰਭੋ ਨਾਹਂ ਕਿਮਪਿ ਜਾਨਾਮਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਵੀ ਬਚਪਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।
ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਮਨੋਭਿਃ ਕृਤਿਭਿਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਮਮੋਪਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਹਿਤੇ ਰਤਾ ਯੇ ਤੇਭ੍ਯੋ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਚਾਮਰੇਸ਼ ਸੋਮਂ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਦਿਪੂਜ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਾਦਿਤੋ ਯੈਰ੍ ਅਭਿਵਰ੍ਧਿਤਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਨਗੋਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਨਧਰ੍ਮਾ ਤੇषਾਮ੍ ਅਭੀष੍ਟਾਨਿ ਸ਼ਿਵਃ ਕਰੋਤੁ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਮੌਲਿਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਾਲਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਕੁਲ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸ਼ਿਵ ਪੂਰੀ ਕਰੇ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਿਵਃ ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਨੋ ਵੈ ਭਗੀਰਥਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਤੇ ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ।
ਯਨ੍ ਨ ਸਾਧ੍ਯਂ ਸੁਰਗਣੈਰ੍ ਦੇਯਂ ਤਤ੍ ਤੇ ਮਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਵਦਸ੍ਵ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਗੀਰਥ ਮਹਾਮਤੇ
ਜੋ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸ, ਭਗੀਰਥ, ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ।
ਭਗੀਰਥਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੇਸ਼ਂ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਜਟਾਸ੍ਥਿਤਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਮੇ ਪਾਵਨਾਯ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾਮ੍ ਤਾਮ੍ ਏਵ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਪ੍ਤਂ ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਵਿਚ ਵਸਦੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਦੇਵੋ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਮਹੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਵਿਹਸ੍ਯਾਥ ਭਗੀਰਥਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਮਹੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਦਤ੍ਤਾ ਮਯੇਯਂ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਨਸ੍ ਤਾਂ ਸ੍ਤੁਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਨਦੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸੁਧਰਤ, ਉਸ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰ।
ਤਦ੍ ਦੇਵਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਪੋ ਮਹਤ੍ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕਾਰ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ
ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਰਚੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਅਪਿ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਾਲੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਬਾਲਵਤ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਮ੍ ਆਦਾਯਾਗਾਦ੍ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹਾਲੇ ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਸ ਮੁਨਯੇ ਕਪਿਲਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਯਥੋਦਿਤਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥਾਵਰ੍ਤ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ।
ਦੇਵਿ ਮੇ ਪਿਤਰਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੇਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਵਿਗਤਿਂ ਮਾਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਾਨ੍ ਪਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕਪਿਲ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਤਾ, ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਨਦੀ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਿਕਾ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪਾਵਨਾਯ ਚ
‘ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਈ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਪੀਤਸ੍ਯਾਮ੍ਭੋਧੇਃ ਪੂਰਣਾਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਪਾਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਾਯ ਸੁਰਨਿਮ੍ਨਗਾ
ਅਗਸਤਿ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭਰਨ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸਿਰਫ਼ ਦਿਵਿਆ ਨਦੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਗੀਰਥੋਦਿਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਸਾਤਲਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਨ੍ ਨृਪਸੁਤਾਨ੍ ਸਾਗਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵਹਾਇਆ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਖਾਂ ਲਈ ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਥੱਲੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਨ੍ ਅਥਾਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਖਾਤਪੂਰਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍ ਤਤੋ ਮੇਰੁਂ ਸਮਾਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਬਾਲੋ ऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਨृਪਃ
ਜੋ ਜਲ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਖਾਲਾ ਬਣਾਈ; ਫਿਰ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਾ ਬੋਲਿਆ।
ਕਰ੍ਮਭੂਮੌ ਤ੍ਵਯਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਗਾਦ੍ ਧਿਮਾਲਯਮ੍ ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਾਦ੍ ਭਾਰਤਂ ਵਰ੍षਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਕਰਮ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਈ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।