ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯੈਨਂ ਮਹਾਪਾਪਂ ਹਨ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ਤੇ ਤਂ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ ਮੁਨਿਂ ਪਾਦੈਰ੍ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੋ ਨਿष੍ਠੁਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਕੋਪੇਨ ਮਹਤਾ ਕਪਿਲੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਸਾਗਰਾਨ੍ ਈਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਨ੍ ਕੋਪਾਦ੍ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ ਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਕਪਿਲਾ ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਜ੍ਵਲੁਸ੍ ਤੇ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ ਤਤ੍ ਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸਗਰੋ ਨृਪਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਗਰਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ; ਪਰ ਰਾਜਾ ਸਾਗਰ, ਜੋ ਦীক্ষਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਪਤਾ ਨਾ ਚਲਿਆ।
ਨਾਰਦਃ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਗਰਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਹਯਸ੍ਯਾਪਿ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਕਪਿਲਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਤੁ ਵਿਕृਤਿਂ ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਚ ਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਤਤਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਰਾਜਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਸਾਗਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ ਕਿ ਕੀ ਕਰੇ।
ਅਪਰੋ ऽਪਿ ਸੁਤਸ਼੍ ਚਾਸੀਦ੍ ਅਸਮਞ੍ਜਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸ ਤੁ ਬਾਲਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਪੌਰਾਨ੍ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿ ਚਾਮ੍ਭਸਿ
ਉਸ ਦਾ ਇਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸਮੰਜਾ ਸੀ; ਉਹ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਗਰੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਥ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਃ ਪੌਰੈਃ ਸਂਮਿਲਿਤੈਸ੍ ਤਦਾ ਦੁਰ੍ਨਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਨृਪਃ
ਫਿਰ, ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾੜੀ ਕਰਤੂਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਤੇ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਮਾਤ੍ਯਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਦੇਸ਼ਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰੋਤ੍ਵ੍ ਅਯਮ੍ ਅਸਮਞ੍ਜਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਤ੍ਯਾਗੀ ਵੈ ਬਾਲਘਾਤਕਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਅਸਮੰਜਾ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢੋ; ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਸਗਰਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਮਾਤ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਸਮਞ੍ਜਾ ਗਤੋ ਵਨਮ੍
ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਅਸਮੰਜਾ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਾਗਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪੇਨ ਨष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਸਾਤਲੇ ਏਕੋ ऽਪਿ ਚ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਦਾਨੀਂ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ ਮਮ
ਸਾਰੇ ਸਾਗਰਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਹੁਣ ਇਕ ਹੀ ਬਚਿਆ ਜੋ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਰਾਹ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਅਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸਮਞ੍ਜਸਃ ਆਨਾਯ੍ਯ ਬਾਲਕਂ ਰਾਜਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਅਸਮੰਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕੰਮ ਸੌਂਪਿਆ।
ਕਪਿਲਂ ਚ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਅਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ ਅਪਿ ਬਾਲਕਃ ਸਗਰਾਯ ਹਯਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣੋ ऽਭਵਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਕਪਿਲਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਘੋੜਾ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਦਿਲੀਪ ਇਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਭਗੀਰਥ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਧਰਮਕ ਦਿਲੀਪ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਲੀਪ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥ ਸੀ।
ਪਿਤਾਮਹਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ ਸਗਰਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਾਮਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗੀਰਥ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ ਤੁ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ ਭਗੀਰਥਂ ਨृਪਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਪਿਲੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸਾਗਰਾਂ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਪਿਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਾਲਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਕਪਿਲਂ ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੱਚਾ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਕਪਿਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਸ ਮੁਨਿਸ੍ ਤੁ ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਜਟਾਜਲੇਨ ਸ੍ਵਪਿਤॄਨ੍ ਆਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਨੇ ਲੰਬਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤੇ ਪਿਤਰਸ੍ ਤਥਾ ਤਥਾ ਕਰੋਮੀਤਿ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ: 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛੇ ऽਹਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਤਦ੍ ਵਦ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਦੱਸੋ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਕੈਲਾਸਂ ਤਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਹਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਪਃ ਕੁਰੁ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਤਤਸ਼੍ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਆਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪ ਕਰ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨੇਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੁਨਿਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਗਾਨ੍ ਨਗਮ੍ ਕੈਲਾਸਂ ਸ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਾਲੋ ਬਾਲਕ੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਤਪਸੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਉਵਾਚ ਸ ਭਗੀਰਥਃ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਆਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਰ ਤਪ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਬਾਲੋ ऽਹਂ ਬਾਲਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ ਚ ਬਾਲਚਨ੍ਦ੍ਰਧਰ ਪ੍ਰਭੋ ਨਾਹਂ ਕਿਮਪਿ ਜਾਨਾਮਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਵੀ ਬਚਪਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।
ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਮਨੋਭਿਃ ਕृਤਿਭਿਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਮਮੋਪਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਹਿਤੇ ਰਤਾ ਯੇ ਤੇਭ੍ਯੋ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਚਾਮਰੇਸ਼ ਸੋਮਂ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਦਿਪੂਜ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਾਦਿਤੋ ਯੈਰ੍ ਅਭਿਵਰ੍ਧਿਤਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਨਗੋਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਨਧਰ੍ਮਾ ਤੇषਾਮ੍ ਅਭੀष੍ਟਾਨਿ ਸ਼ਿਵਃ ਕਰੋਤੁ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਮੌਲਿਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਾਲਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਕੁਲ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸ਼ਿਵ ਪੂਰੀ ਕਰੇ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਿਵਃ ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਨੋ ਵੈ ਭਗੀਰਥਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਤੇ ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ।
ਯਨ੍ ਨ ਸਾਧ੍ਯਂ ਸੁਰਗਣੈਰ੍ ਦੇਯਂ ਤਤ੍ ਤੇ ਮਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਵਦਸ੍ਵ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਗੀਰਥ ਮਹਾਮਤੇ
ਜੋ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸ, ਭਗੀਰਥ, ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ।
ਭਗੀਰਥਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੇਸ਼ਂ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਜਟਾਸ੍ਥਿਤਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਮੇ ਪਾਵਨਾਯ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾਮ੍ ਤਾਮ੍ ਏਵ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਪ੍ਤਂ ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਵਿਚ ਵਸਦੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਦੇਵੋ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਮਹੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਵਿਹਸ੍ਯਾਥ ਭਗੀਰਥਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਮਹੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਦਤ੍ਤਾ ਮਯੇਯਂ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਨਸ੍ ਤਾਂ ਸ੍ਤੁਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਨਦੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸੁਧਰਤ, ਉਸ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰ।