ਕਪਿਲੋ ऽਪਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੇਤੇ ਰਸਾਤਲੇ ਪੁਰਾ ਚ ਸਾਧਿਤਂ ਤੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਪਿਲ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਉਥੇ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਿਛਾ ਲਏ ਪਏ ਸਨ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਵਿਨਿਦ੍ਰੇਣ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਿਦ੍ਧੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਪਿਲਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨਿਦ੍ਰਾਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਥ
ਉਹ ਹੇਠਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਥੱਕੇ ਤੇ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਪਿਲ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਕਰਨ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿਓ।'
ਰਸਾਤਲਂ ਦਦੁਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਨਰ੍ ਆਹ ਸੁਰਾਨ੍ ਮੁਨਿਃ ਯੋ ਮਾਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਪਯੇਨ੍ ਮਨ੍ਦੋ ਭਸ੍ਮੀ ਭੂਯਾਚ੍ ਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਹੇਠਲਾ ਲੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਜਗਾਏ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਤਤਃ ਸ਼ਯੇ ਤਲਗਤੋ ਨੋ ਚੇਨ੍ ਨ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਏਵ ਹਿ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸੁਰਗਣੈਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੇਤੇ ਰਸਾਤਲੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਉਥੇ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਮੈਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਸਿਰਫ ਸੁਪਨਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।' ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਲੇਟਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤੇ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮਾਯਯਾ ਯੁਤਾਃ ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਧੋਪਾਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ ਸੋਚ ਲਿਆ।
ਵਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤੇ ਭੀਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਤ੍ਵਰਾਸ੍ ਤਦਾ ਆਗਤ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕਪਿਲਃ ਕੋਪਨੋ ਮਹਾਨ੍
ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰੋਦੇਸ਼ੇ ਹਯਂ ਤੇ ਵੈ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਥ ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਦੂਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮੌਨਿਨਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਕਿਂ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਤੁ ਸਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੋ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ ਤੇ ਹਯਂ ਬਦ੍ਧਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਮੇਨਿਰੇ ਚ ਹਰ੍ਤਾਰਂ ਕ੍ਰਤੁਹਨ੍ਤਾਰਮ੍ ਏਵ ਚ ਏਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪਾਪਂ ਨਯਾਮੋ ऽਸ਼੍ਵਂ ਨृਪਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਸਮਝੇ ਕਿ ਇਹੀ ਚੋਰ ਤੇ ਯਜਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਸ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਘੋੜਾ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲੀਏ।'
ਕੇਚਿਦ੍ ਊਚੁਃ ਪਸ਼ੁਂ ਬਦ੍ਧਂ ਨਯਾਮੋ ऽਨੇਨ ਕਿਂ ਫਲਮ੍ ਤਦਾਹੁਰ੍ ਅਪਰੇ ਸ਼ੂਰਾ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ਾਸਕਾ ਵਯਮ੍
ਕੁਝ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਪਸ਼ੂ ਲੈ ਚਲੀਏ, ਇਹ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ।' ਹੋਰ ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਰਾਜੇ ਸਨ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ਾਸਕ ਹਾਂ।'
ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯੈਨਂ ਮਹਾਪਾਪਂ ਹਨ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ਤੇ ਤਂ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ ਮੁਨਿਂ ਪਾਦੈਰ੍ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੋ ਨਿष੍ਠੁਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਕੋਪੇਨ ਮਹਤਾ ਕਪਿਲੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਸਾਗਰਾਨ੍ ਈਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਨ੍ ਕੋਪਾਦ੍ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ ਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਕਪਿਲਾ ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਜ੍ਵਲੁਸ੍ ਤੇ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ ਤਤ੍ ਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸਗਰੋ ਨृਪਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਗਰਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ; ਪਰ ਰਾਜਾ ਸਾਗਰ, ਜੋ ਦীক্ষਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਪਤਾ ਨਾ ਚਲਿਆ।
ਨਾਰਦਃ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਗਰਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਹਯਸ੍ਯਾਪਿ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਕਪਿਲਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਤੁ ਵਿਕृਤਿਂ ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਚ ਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਤਤਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਰਾਜਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਸਾਗਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ ਕਿ ਕੀ ਕਰੇ।
ਅਪਰੋ ऽਪਿ ਸੁਤਸ਼੍ ਚਾਸੀਦ੍ ਅਸਮਞ੍ਜਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸ ਤੁ ਬਾਲਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਪੌਰਾਨ੍ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿ ਚਾਮ੍ਭਸਿ
ਉਸ ਦਾ ਇਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸਮੰਜਾ ਸੀ; ਉਹ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਗਰੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਥ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਃ ਪੌਰੈਃ ਸਂਮਿਲਿਤੈਸ੍ ਤਦਾ ਦੁਰ੍ਨਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਨृਪਃ
ਫਿਰ, ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾੜੀ ਕਰਤੂਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਤੇ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਮਾਤ੍ਯਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਦੇਸ਼ਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰੋਤ੍ਵ੍ ਅਯਮ੍ ਅਸਮਞ੍ਜਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਤ੍ਯਾਗੀ ਵੈ ਬਾਲਘਾਤਕਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਅਸਮੰਜਾ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢੋ; ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਸਗਰਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਮਾਤ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਸਮਞ੍ਜਾ ਗਤੋ ਵਨਮ੍
ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਅਸਮੰਜਾ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਾਗਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪੇਨ ਨष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਸਾਤਲੇ ਏਕੋ ऽਪਿ ਚ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਦਾਨੀਂ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ ਮਮ
ਸਾਰੇ ਸਾਗਰਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਹੁਣ ਇਕ ਹੀ ਬਚਿਆ ਜੋ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਰਾਹ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਅਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸਮਞ੍ਜਸਃ ਆਨਾਯ੍ਯ ਬਾਲਕਂ ਰਾਜਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਅਸਮੰਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕੰਮ ਸੌਂਪਿਆ।
ਕਪਿਲਂ ਚ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਅਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ ਅਪਿ ਬਾਲਕਃ ਸਗਰਾਯ ਹਯਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣੋ ऽਭਵਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਕਪਿਲਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਘੋੜਾ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਦਿਲੀਪ ਇਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਭਗੀਰਥ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਧਰਮਕ ਦਿਲੀਪ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਲੀਪ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥ ਸੀ।
ਪਿਤਾਮਹਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ ਸਗਰਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਾਮਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗੀਰਥ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ ਤੁ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ ਭਗੀਰਥਂ ਨृਪਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਪਿਲੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸਾਗਰਾਂ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਪਿਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਾਲਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਕਪਿਲਂ ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੱਚਾ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਕਪਿਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਸ ਮੁਨਿਸ੍ ਤੁ ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਜਟਾਜਲੇਨ ਸ੍ਵਪਿਤॄਨ੍ ਆਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਨੇ ਲੰਬਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤੇ ਪਿਤਰਸ੍ ਤਥਾ ਤਥਾ ਕਰੋਮੀਤਿ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ: 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛੇ ऽਹਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਤਦ੍ ਵਦ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਦੱਸੋ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਕੈਲਾਸਂ ਤਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਹਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਪਃ ਕੁਰੁ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਤਤਸ਼੍ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਆਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪ ਕਰ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।