ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਸਂਤਤਿਰ੍ ਨਾਭੂਦ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ऽਭਵਤ੍ ਵਸਿष੍ਠਂ ਗृਹਮ੍ ਆਹੂਯ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਘਰ ਸੱਦ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਸਂਤਤੇਃ ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਸਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ऋषਿਪੂਜਾਪਰੋ ਭਵ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਹੁ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਵਿਪ੍ਰ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਾਮ ਹ ਏਕਦਾ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ ਗृਹਮ੍ ਆਗਾਤ੍ ਤਪੋਨਿਧਿਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਘਰ ਆਏ।
ਤਸ੍ਯਰ੍षੇਃ ਪੂਜਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਮ੍ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਭਾਗੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਸ ਚਾਵृਣੋਤ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਮੰਗ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਮੰਗੇ।
ਸ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਏਕਸ੍ਯਾਂ ਵਂਸ਼ਧਾਰਕਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭੂਯਾਤ੍ ਤਥਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾਂ षष੍ਟਿਸਾਹਸ੍ਰਕਂ ਸੁਤਾਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਦੂਜੀ ਤੋਂ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ।"
ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨੌ ਯਾਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਾਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ ਸੁਬਹੂਂਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਹਯਮੇਧਾਨ੍ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍
ਜਦ ਮੁਨੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਯੱਗ ਕੀਤੇ, ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਯੱਗ ਵੀ ਕੀਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਯਮੇਧੇ ਵੈ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵਿਧਿਵਨ੍ ਨृਪਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਨ੍ਯਯੋਜਯਦ੍ ਰਾਜਾ ਸਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ ਹਯਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਯੱਗ ਲਈ ਦীক্ষਾ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲਾਇਆ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਹਯਂ ਜਹ੍ਰੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨੈਵਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਹਯਂ ਤਦਾ
ਇੱਕ ਥਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆ ਕੇ ਘੋੜਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਤਥਾ षष੍ਟਿਰ੍ ਨਾਨਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ ਤੇषੁ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਸਗਰਸ੍ਯ ਹਿ
ਉਹ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੇਖੇ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਦ੍ ਧਯਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਤੇ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਆਗਮਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਮਾਯਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਨੈਵਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਾਗਰਾਃ
ਉਹ ਅਰਪਿਤ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਏ।
ਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਹਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਗਰਸ੍ਯ ਬਲੀਯਸਃ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚਰਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਨੈਵਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਹਯਂ ਤਦਾ
ਘੋੜਾ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਸਮੇਂ ਵੀ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਦੇਵਲੋਕਂ ਤਦਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨੈਵਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਹਯਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਪਰਬਤਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰੇ, ਪਰ ਉਹ ਘੋੜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਰਾਜਾ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਃ ਕृਤਮਙ੍ਗਲਃ ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਸ਼ੁਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਾਜਾ ਚਿਨ੍ਤਾਮ੍ ਉਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਤੋਂ ਅਸੀਸ ਵੀ ਲੈ ਲਈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਯਜਨ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਟਨ੍ਤਃ ਸਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਲੋਕਮ੍ ਉਪਾਗਮਨ੍ ਹਯਂ ਤਮ੍ ਅਨੁਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਨ ਹਯੋ ऽਭਵਤ੍
ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਥੇ ਵੀ ਉਹ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਹੀਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਹਯਂ ਨੈਵ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤੋ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਰਤ ਆਏ, ਪਰਬਤਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੱਭਿਆ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੀ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਦੈਵੀ ਵਾਗ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਦਾ ਰਸਾਤਲੇ ਹਯੋ ਬਦ੍ਧ ਆਸ੍ਤੇ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਾਗਰਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਵਾਣੀ ਹੋਈ: 'ਘੋੜਾ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰੋ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਾ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਅਖਨਨ੍ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਸ੍ ਤਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਖੋਦਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾ ਮृਦਂ ਸ਼ੁष੍ਕਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਨ੍ਯਖਨਂਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਚ ਸਤ੍ਵਰਾਸ੍ ਤੇ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਤ ਦਿਨ ਸੁੱਕੀ ਮਿੱਟੀ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਖੋਦਦੇ-ਖੋਦਦੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਭੂਪਸੁਤਾਨ੍ ਸਾਗਰਾਨ੍ ਬਲਿਨਃ ਕृਤੀਨ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵ੍ਯਗਮਨ੍ ਕਪਿਲਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਕਾਮਯਾਬ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਸਨ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ ਕਪਿਲ ਕੋਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਕਪਿਲੋ ऽਪਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੇਤੇ ਰਸਾਤਲੇ ਪੁਰਾ ਚ ਸਾਧਿਤਂ ਤੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਪਿਲ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਉਥੇ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਿਛਾ ਲਏ ਪਏ ਸਨ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਵਿਨਿਦ੍ਰੇਣ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਿਦ੍ਧੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਪਿਲਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨਿਦ੍ਰਾਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਥ
ਉਹ ਹੇਠਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਥੱਕੇ ਤੇ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਪਿਲ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਕਰਨ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿਓ।'
ਰਸਾਤਲਂ ਦਦੁਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਨਰ੍ ਆਹ ਸੁਰਾਨ੍ ਮੁਨਿਃ ਯੋ ਮਾਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਪਯੇਨ੍ ਮਨ੍ਦੋ ਭਸ੍ਮੀ ਭੂਯਾਚ੍ ਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਹੇਠਲਾ ਲੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਜਗਾਏ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਤਤਃ ਸ਼ਯੇ ਤਲਗਤੋ ਨੋ ਚੇਨ੍ ਨ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਏਵ ਹਿ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸੁਰਗਣੈਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੇਤੇ ਰਸਾਤਲੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਉਥੇ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਮੈਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਸਿਰਫ ਸੁਪਨਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।' ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਲੇਟਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤੇ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮਾਯਯਾ ਯੁਤਾਃ ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਧੋਪਾਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ ਸੋਚ ਲਿਆ।
ਵਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤੇ ਭੀਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਤ੍ਵਰਾਸ੍ ਤਦਾ ਆਗਤ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕਪਿਲਃ ਕੋਪਨੋ ਮਹਾਨ੍
ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰੋਦੇਸ਼ੇ ਹਯਂ ਤੇ ਵੈ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਥ ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਦੂਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮੌਨਿਨਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਕਿਂ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਤੁ ਸਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੋ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ ਤੇ ਹਯਂ ਬਦ੍ਧਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਮੇਨਿਰੇ ਚ ਹਰ੍ਤਾਰਂ ਕ੍ਰਤੁਹਨ੍ਤਾਰਮ੍ ਏਵ ਚ ਏਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪਾਪਂ ਨਯਾਮੋ ऽਸ਼੍ਵਂ ਨृਪਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਸਮਝੇ ਕਿ ਇਹੀ ਚੋਰ ਤੇ ਯਜਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਸ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਘੋੜਾ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲੀਏ।'
ਕੇਚਿਦ੍ ਊਚੁਃ ਪਸ਼ੁਂ ਬਦ੍ਧਂ ਨਯਾਮੋ ऽਨੇਨ ਕਿਂ ਫਲਮ੍ ਤਦਾਹੁਰ੍ ਅਪਰੇ ਸ਼ੂਰਾ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ਾਸਕਾ ਵਯਮ੍
ਕੁਝ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਪਸ਼ੂ ਲੈ ਚਲੀਏ, ਇਹ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ।' ਹੋਰ ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਰਾਜੇ ਸਨ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ਾਸਕ ਹਾਂ।'