ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਨ੍ਦਾ ਸੁਨਨ੍ਦਾ ਕਾਮਦਾਯਿਨੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਃਸਮਾਨੀਤਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੀ
ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਨੰਦਾ, ਸੁਨੰਦਾ, ਕਾਮਦਾਇਨੀ — ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਪਾਪੌਘਹਨ੍ਤ੍ਰੀ ਮਮ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਪਞ੍ਚਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਆਪਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਦਾ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤੀਰ੍ਥਭੂਤਾਸ੍ ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਪਃ ਪਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਤਾਸਾਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਤਾਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਗੌਤਮੀ ਤਥਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੀਰਥ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਭਾਗੀਰਥੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਆਨੀਤਾ ਸਜਟਾ ਗਙ੍ਗਾ ਅਸ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯਚ੍ ਛੁਭਾਵਹਮ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਭੁਵਿ ਤਲੇ ਵਾਪਿ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਂ ਮੁਨੇ
ਗੰਗਾ ਜਟਾ ਨਾਲ ਲਿਆਈ ਗਈ ਸੀ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਇੰਨੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਚਾਹੇ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਤੀਰਥ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਗੌਤਮਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਧਰੇਣ ਤੁष੍ਟੇਨ ਮਯਾ ਤਵ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਜਿਗਰੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਖੁਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣਾਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹੀ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਾ ਗੌਤਮੀ ਗਙ੍ਗਾ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਾ ਮਤਾ ਤਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਕਥਿਤਂ ਕੁਤੋ ऽਨ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਪृਹਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ?
ਦ੍ਵਿਵਿਧਾ ਸੈਵ ਗਦਿਤਾ ਏਕਾਪਿ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ ਏਕੋ ਭੇਦਸ੍ ਤੁ ਕਥਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਾਹृਤੋ ਯਤਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣਾਪਰੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਂਸ਼ੋ ਜਟਾਸ੍ਵ੍ ਏਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਭਵਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਆਹृਤਸ੍ ਤਦ੍ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਇੱਕ ਛੱਤਰੀ ਵਲੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਨ੍ਵਯੇ ਜਾਤ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਸਂਭਵਃ ਪੁਰਾ ਵੈ ਸਗਰੋ ਨਾਮ ਰਾਜਾਸੀਦ੍ ਅਤਿਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਵੈਵਸਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਖਵਾਕੂ ਖਾਂਦਾਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਗਰ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ ਸੀ।
ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਵਿਚਾਰਵਾਨ੍ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਦ੍ਵਯਂ ਚਾਸੀਤ੍ ਪਤਿਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੱਗ ਕਰਦਾ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਸਂਤਤਿਰ੍ ਨਾਭੂਦ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ऽਭਵਤ੍ ਵਸਿष੍ਠਂ ਗृਹਮ੍ ਆਹੂਯ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਘਰ ਸੱਦ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਸਂਤਤੇਃ ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਸਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ऋषਿਪੂਜਾਪਰੋ ਭਵ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਹੁ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਵਿਪ੍ਰ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਾਮ ਹ ਏਕਦਾ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ ਗृਹਮ੍ ਆਗਾਤ੍ ਤਪੋਨਿਧਿਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਘਰ ਆਏ।
ਤਸ੍ਯਰ੍षੇਃ ਪੂਜਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਮ੍ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਭਾਗੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਸ ਚਾਵृਣੋਤ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਮੰਗ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਮੰਗੇ।
ਸ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਏਕਸ੍ਯਾਂ ਵਂਸ਼ਧਾਰਕਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭੂਯਾਤ੍ ਤਥਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾਂ षष੍ਟਿਸਾਹਸ੍ਰਕਂ ਸੁਤਾਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਦੂਜੀ ਤੋਂ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ।"
ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨੌ ਯਾਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਾਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ ਸੁਬਹੂਂਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਹਯਮੇਧਾਨ੍ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍
ਜਦ ਮੁਨੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਯੱਗ ਕੀਤੇ, ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਯੱਗ ਵੀ ਕੀਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਯਮੇਧੇ ਵੈ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵਿਧਿਵਨ੍ ਨृਪਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਨ੍ਯਯੋਜਯਦ੍ ਰਾਜਾ ਸਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ ਹਯਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਯੱਗ ਲਈ ਦীক্ষਾ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲਾਇਆ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਹਯਂ ਜਹ੍ਰੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨੈਵਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਹਯਂ ਤਦਾ
ਇੱਕ ਥਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆ ਕੇ ਘੋੜਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਤਥਾ षष੍ਟਿਰ੍ ਨਾਨਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ ਤੇषੁ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਸਗਰਸ੍ਯ ਹਿ
ਉਹ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੇਖੇ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਦ੍ ਧਯਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਤੇ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਆਗਮਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਮਾਯਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਨੈਵਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਾਗਰਾਃ
ਉਹ ਅਰਪਿਤ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਏ।
ਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਹਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਗਰਸ੍ਯ ਬਲੀਯਸਃ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚਰਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਨੈਵਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਹਯਂ ਤਦਾ
ਘੋੜਾ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਸਮੇਂ ਵੀ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਦੇਵਲੋਕਂ ਤਦਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨੈਵਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਹਯਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਪਰਬਤਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰੇ, ਪਰ ਉਹ ਘੋੜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਰਾਜਾ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਃ ਕृਤਮਙ੍ਗਲਃ ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਸ਼ੁਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਾਜਾ ਚਿਨ੍ਤਾਮ੍ ਉਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਤੋਂ ਅਸੀਸ ਵੀ ਲੈ ਲਈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਯਜਨ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਟਨ੍ਤਃ ਸਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਲੋਕਮ੍ ਉਪਾਗਮਨ੍ ਹਯਂ ਤਮ੍ ਅਨੁਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਨ ਹਯੋ ऽਭਵਤ੍
ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਥੇ ਵੀ ਉਹ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਹੀਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਹਯਂ ਨੈਵ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤੋ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਰਤ ਆਏ, ਪਰਬਤਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੱਭਿਆ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੀ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਦੈਵੀ ਵਾਗ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਦਾ ਰਸਾਤਲੇ ਹਯੋ ਬਦ੍ਧ ਆਸ੍ਤੇ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਾਗਰਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਵਾਣੀ ਹੋਈ: 'ਘੋੜਾ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰੋ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਾ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਅਖਨਨ੍ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਸ੍ ਤਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਖੋਦਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾ ਮृਦਂ ਸ਼ੁष੍ਕਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਨ੍ਯਖਨਂਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਚ ਸਤ੍ਵਰਾਸ੍ ਤੇ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਤ ਦਿਨ ਸੁੱਕੀ ਮਿੱਟੀ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਖੋਦਦੇ-ਖੋਦਦੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਭੂਪਸੁਤਾਨ੍ ਸਾਗਰਾਨ੍ ਬਲਿਨਃ ਕृਤੀਨ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵ੍ਯਗਮਨ੍ ਕਪਿਲਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਕਾਮਯਾਬ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਸਨ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ ਕਪਿਲ ਕੋਲ ਭੱਜ ਗਏ।