ਅਨੇਨ ਤਵ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣ ਦਮੇਨ ਚ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚੈਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰੀਤੌ ਸ੍ਵੋ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਤੇਰੇ ਧਰਮ, ਨਿਮਰਤਾ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਆਵਯੋਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਕਨ੍ਯੇਤਿ ਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮਨੋਰ੍ ਵਂਸ਼ਕਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਤੂੰ ਮਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਬਣੇਗੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਦਯੁਮਨ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਸੋਹਣੀ।
ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਿਯੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੋ ਮਨੋਰ੍ ਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਨਃ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਸਾ ਤੁ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਪਿਤੁਰ੍ ਅਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਜਗਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਧਰਮ ਵਾਲੀ, ਮਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਬੁਧੇਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਮੈਥੁਨਾਯੋਪਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾ ਸੋਮਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ ਬੁਧਾਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਪੁਰੂਰਵਾਃ
ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬੁਧ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਸੱਦੀ ਗਈ; ਬੁਧ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਜਨਮਿਆ।
ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਾ ਤਮ੍ ਇਲਾ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਤਾਂ ਗਤਾ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਲਾ ਸੁਦਯੁਮਨ ਬਣ ਗਈ; ਸੁਦਯੁਮਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਬਹੁਤ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਵਾਰਸ ਹੋਏ।
ਉਤ੍ਕਲਸ਼੍ ਚ ਗਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਿਨਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਉਤ੍ਕਲਸ੍ਯੋਤ੍ਕਲਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਨਤਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਉਤਕਲ, ਗਯਾ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾਅਸ਼ਵ ਸਨ; ਉਤਕਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਉਤਕਲ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਨਤਾਅਸ਼ਵ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਪੱਛਮੀ ਲੋਕ ਹਨ।
ਦਿਕ੍ ਪੂਰ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਗਯਸ੍ਯ ਤੁ ਗਯਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਤੁ ਮਨੌ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ ਅਰਿਂਦਮਮ੍
ਮੁਨੀਸ਼ਰੋਮਣੀ, ਪੂਰਬੀ ਖੇਤਰ ਉਤਕਲ ਦਾ ਹੈ; ਗਯਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਗਯਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮਨੂ ਆਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਤਣ ਵਾਲਾ, ਦਿਵਾਕਰ—
ਦਸ਼ਧਾ ਤਤ੍ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਦਾਯਾਦੋ ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦਸ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ; ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਵੱਡਾ ਵਾਰਸ, ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਕਨ੍ਯਾਭਾਵਾਤ੍ ਤੁ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਨੈਤਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠਵਚਨਾਤ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੁਦਯੁਮਨ ਕੁੜੀ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਤ੍ ਪੁਰੂਰਵਸੇ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਸੁਦਯੁਮਨ ਦੀ ਨਗਰੀ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਨਵੇਯੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਰ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ ਯੁਤਃ ਧृਤਵਾਂਸ੍ ਤਾਮ੍ ਇਲੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਤਿ ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਮੁਨੀਸ਼ਰੋਮਣੀ, ਮਨੂ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਔਰਤ ਅਤੇ ਮਰਦ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਲਾ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸੁਦਯੁਮਨ ਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਨਾਰਿष੍ਯਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ਕਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨਾਭਾਗਸ੍ਯ ਤੁ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਅਮ੍ਬਰੀषੋ ऽਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭਸਤ੍ਤਮਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਨਾਰੀਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨਹੀਂ ਬਣੇ; ਨਾਭਾਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਰਾਜਾ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਧृष੍ਟਸ੍ਯ ਧਾਰ੍ष੍ਟਕਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਰਣਦृਪ੍ਤਂ ਬਭੂਵ ਹ ਕਰੂषਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰੂषਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਧਾਰਸ਼ਟਕ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਮੰਡੀ, ਹੋਏ; ਕਰੂਸ਼ ਤੋਂ ਕਾਰੂਸ਼ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਹੋਏ।
ਨਾਭਾਗਧृष੍ਟਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਤਾਂ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੋਰ੍ ਏਕੋ ऽਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਨਾਭਾਗ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋ ਕੇ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਦਰਜੇ 'ਚ ਆ ਗਏ। ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੂ ਦੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੋਕ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਨਰਿष੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੋ ਰਾਜਾ ਦਣ੍ਡਧਰੋ ਯਮਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੇਰ੍ ਮਿਥੁਨਂ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਦ੍ ਆਨਰ੍ਤੋ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਰਾਜਾ ਦੰਡਧਰ ਯਮ ਸੀ। ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚੋਂ ਆਨਰਤ ਨਾਮਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਚ ਯਾ ਪਤ੍ਨੀ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਹ ਆਨਰ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਰੈਵੋ ਨਾਮ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇਕ ਧੀ ਸੀ, ਸੁਕਨਿਆ, ਜੋ ਚਯਵਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਆਨਰਤ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਰੈਵ ਨਾਮਾ ਮਹਾਨ ਤੇਜੀਲਾ ਸੀ।
ਆਨਰ੍ਤਵਿषਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਪੁਰੀ ਚਾਸ੍ਯ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀ ਰੈਵਸ੍ਯ ਰੈਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਕੁਦ੍ਮੀ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਆਨਰਤ ਦਾ ਰਾਜ ਖੇਤਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਸੀ। ਰੈਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਕੁਦਮੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਤਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਮ੍ ਸ ਕਨ੍ਯਾਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਨ੍ਤਿਕੇ
ਕਕੁਦਮੀ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਾਂਧਰਵ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਭੂਤਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਬਹੁਯੁਗਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਆਜਗਾਮ ਸ ਚੈਵਾਥ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਯਾਦਵੈਰ੍ ਵृਤਾਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਜੋ ਇਕ ਪਲ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਬਹੁਤ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕृਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਨਾਮ ਬਹੁਦ੍ਵਾਰਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕੈਰ੍ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਉਥੇ, ਦਵਾਰਾਵਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਰੈਵਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਬਲਦੇਵਾਯ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਨਾਮ ਰੇਵਤੀਮ੍
ਉਥੇ, ਸੱਚਾਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਰੈਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਭਦਰਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਖਰਂ ਮੇਰੋਸ੍ ਤਪਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਰੇਮੇ ਰਾਮੋ ऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰੇਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸੁਖੀ
ਧੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਰੇਵਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਆ।
ਕਥਂ ਬਹੁਯੁਗੇ ਕਾਲੇ ਸਮਤੀਤੇ ਮਹਾਮਤੇ ਨ ਜਰਾ ਰੇਵਤੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰੈਵਤਂ ਚ ਕਕੁਦ੍ਮਿਨਮ੍
ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਬਹੁਤ ਯੁਗਾਂ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਬੁਢਾਪਾ ਰੇਵਤੀ ਤੇ ਰੈਵਤਾ ਕਕੁਦਮੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ?
ਮੇਰੁਂ ਗਤਸ੍ਯ ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੇਃ ਸਂਤਤਿਃ ਕਥਮ੍ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਮੇਰੂ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕੀ ਰਹੀ? ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਨ ਜਰਾ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾ ਵਾ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ऋਤੁਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਭਵਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸਦਾਨਘਾਃ ਕਕੁਦ੍ਮਿਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਤੁ ਰੈਵਤਸ੍ਯ ਗਤਸ੍ਯ ਹ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਥੇ ਬੁਢਾਪਾ, ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਰੁੱਤਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਕੁਦਮੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਰੈਵਤਾ ਸਵਰਗ ਲੋਕ 'ਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹृਤਾ ਪੁਣ੍ਯਜਨੈਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਾ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀ ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਦ੍ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਹੜਪ ਲਈ। ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੌ ਭਰਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਾਮਦ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਾਃ ਵਿਦ੍ਰੁਤਸ੍ਯ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਜੈਯ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਭਰਾ ਚੌਂਹ ਪਾਸੇ ਵਿੱਖਰੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਵਵਾਯਸ੍ ਤੁ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤੇषਾਂ ਹ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਵੱਡੀ ਹੋਈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹੀ ਲੋਕ ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਸ਼ਰ੍ਵਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਗਹਨਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ੍ ਤੇ ਮਹੌਜਸਃ
ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਖੇਤਰ 'ਚ ਵੱਸ ਗਏ।