ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਗਤਾਮ੍ ਏਵ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤਲਂ ਗਤਾਮ੍ ਨੈਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਨਾ ਉਹ ਰਸਾਤਲ ਵਾਲਾ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਗਈ ਹੋਈ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਯਾਵਤ੍ ਸਾਗਰਗਾ ਦੇਵੀ ਤਾਵਦ੍ ਦੇਵਮਯੀ ਸ੍ਮृਤਾ ਉਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਗੌਤਮੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਦੇਵਮਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਗੌਤਮ ਨੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਰ੍ ਜੁष੍ਟਾਂ ਮਾਤਰਂ ਜਗਤਃ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ ਗੌਤਮ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਮਾਂ, ਜੋ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੂਜ੍ਯ ਗੌਤਮਃ ਉਭਯੋਸ੍ ਤੀਰਯੋਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਦਧੇ ਮਤਿਮ੍
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ—'ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰਾਵਿਰਾਸੀਤ੍ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵਃ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਥਂ ਸਿਧ੍ਯੇਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸ਼ਰ੍ਵਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਵਿਧਿਂ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਮ੍ਯਙ੍ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਮਹਰ੍षੇ ਸ਼ृਣੁ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵਿਧਿਂ ਗੋਦਾਵਰੀਭਵਮ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਹਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਗੋਦਾਵਰੀ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਂਦੀ ਮੁਖਾ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇषਾਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਤਿਤਾਲਾਪਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਪਾਦੌ ਚ ਮਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਸੁਸਂਯਤਮ੍ ਵਿਦ੍ਯਾ ਤਪਸ਼੍ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਸ ਤੀਰ੍ਥਫਲਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਯਮਿਤ ਹਨ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਿਆਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਦੁष੍ਟਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਂਵਾਹਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਮੰਨ ਵਿਚ ਮੰਦ ਭਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਹੋ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਕਿਂਚਨੇਭ੍ਯਃ ਸਾਧੁਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਮ੍ਬਲਾਨ੍ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਹਰਿਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਗਙ੍ਗਾਸਮੁਦ੍ਭਵਾਮ੍ ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਤੇ ਕੰਬਲ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਹਰੀ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਉਪਪਤੀ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ਼੍ ਚ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਗੌਤਮਂ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਵृਤਮ੍
ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਦ੍ਵਿਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਂਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਗੌਤਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਹਂ ਸਂਨਿਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਸ੍ ਤਥਾ
ਗੌਤਮ, ਹਰ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ 'ਤੇ ਤੀਰਥ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਰ੍ਮਦਾ ਤੁ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਪਰ੍ਵਤੇ ऽਮਰਕਣ੍ਟਕੇ ਯਮੁਨਾ ਸਂਗਤਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਤੁ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਨਰਮਦਾ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਰਬਤ 'ਤੇ ਹੈ; ਉਥੇ ਯਮੁਨਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ 'ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ।
ਕृष੍ਣਾ ਭੀਮਰਥੀ ਚੈਵ ਤੁਙ੍ਗਭਦ੍ਰਾ ਤੁ ਨਾਰਦ ਤਿਸृਣਾਂ ਸਂਗਮੋ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਭੀਮਰਥੀ ਅਤੇ ਤੁੰਗਭਦਰਾ — ਨਾਰਦ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਯੋਉष੍ਣੀ ਸਂਗਤਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਾ ਤਚ੍ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍ ਇਯਂ ਤੁ ਗੌਤਮੀ ਵਤ੍ਸ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਾਪਿ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਜਿੱਥੇ ਪਯੋਊਸ਼ਣੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਗੌਤਮੀ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨॄਣਾਂ ਸ੍ਨਾਨਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲੇ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸੁਰਾਗਮੇ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਕੁਝ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਤੀਰਥ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗੌਤਮੀ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋ ऽਰ੍ਧਕੋਟੀ ਚ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਦ੍ਵਯੇ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਗੌਤਮੀ ਹੀ ਤੀਰਥ ਹੈ — ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਅੱਧ ਕਰੋੜ, ਦੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਂਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਗੌਤਮ ਇਯਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਗਙ੍ਗਾ ਗੌਤਮੀ ਵੈष੍ਣਵੀਤਿ ਚ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਥੇ ਤੀਰਥ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਗੌਤਮ। ਇਹ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਗੰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੌਤਮੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਨ੍ਦਾ ਸੁਨਨ੍ਦਾ ਕਾਮਦਾਯਿਨੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਃਸਮਾਨੀਤਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੀ
ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਨੰਦਾ, ਸੁਨੰਦਾ, ਕਾਮਦਾਇਨੀ — ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਪਾਪੌਘਹਨ੍ਤ੍ਰੀ ਮਮ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਪਞ੍ਚਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਆਪਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਦਾ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤੀਰ੍ਥਭੂਤਾਸ੍ ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਪਃ ਪਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਤਾਸਾਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਤਾਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਗੌਤਮੀ ਤਥਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੀਰਥ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਭਾਗੀਰਥੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਆਨੀਤਾ ਸਜਟਾ ਗਙ੍ਗਾ ਅਸ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯਚ੍ ਛੁਭਾਵਹਮ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਭੁਵਿ ਤਲੇ ਵਾਪਿ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਂ ਮੁਨੇ
ਗੰਗਾ ਜਟਾ ਨਾਲ ਲਿਆਈ ਗਈ ਸੀ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਇੰਨੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਚਾਹੇ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਤੀਰਥ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਗੌਤਮਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਧਰੇਣ ਤੁष੍ਟੇਨ ਮਯਾ ਤਵ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਜਿਗਰੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਖੁਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣਾਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹੀ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਾ ਗੌਤਮੀ ਗਙ੍ਗਾ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਾ ਮਤਾ ਤਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਕਥਿਤਂ ਕੁਤੋ ऽਨ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਪृਹਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ?
ਦ੍ਵਿਵਿਧਾ ਸੈਵ ਗਦਿਤਾ ਏਕਾਪਿ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ ਏਕੋ ਭੇਦਸ੍ ਤੁ ਕਥਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਾਹृਤੋ ਯਤਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣਾਪਰੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਂਸ਼ੋ ਜਟਾਸ੍ਵ੍ ਏਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਭਵਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਆਹृਤਸ੍ ਤਦ੍ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਇੱਕ ਛੱਤਰੀ ਵਲੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਨ੍ਵਯੇ ਜਾਤ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਸਂਭਵਃ ਪੁਰਾ ਵੈ ਸਗਰੋ ਨਾਮ ਰਾਜਾਸੀਦ੍ ਅਤਿਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਵੈਵਸਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਖਵਾਕੂ ਖਾਂਦਾਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਗਰ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ ਸੀ।
ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਵਿਚਾਰਵਾਨ੍ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਦ੍ਵਯਂ ਚਾਸੀਤ੍ ਪਤਿਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੱਗ ਕਰਦਾ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।