ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਜੁਟਾਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਆਦਾਯ ਗੌਤਮਃ ਆਗਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਤਤਃ ਕਿਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਗਿਰੌ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੰਗਾ ਲੈ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਆਦਾਯ ਗੌਤਮੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ ਪੂਜਿਤੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ੍ ਤਥਾ ਗਿਰਿਨਿਵਾਸਿਭਿਃ
ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਗੌਤਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ।
ਗਿਰੇਰ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਜਟਾਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਜਟਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਜਟੋਦ੍ਭੂਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨਿ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮਾਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸਿ ਸੁਖਂ ਯਾਹਿ ਹਿਤਂ ਕੁਰੁ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਟਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮਾਂ! ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈਂ—ਸੁਖ ਨਾਲ ਜਾ, ਤੇ ਜੋ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਗੌਤਮੇਨ ਗਙ੍ਗਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗੌਤਮਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਾ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਗਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੁੰਦੀ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਬੋਲੀ।
ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਦੇਵਸਦਨਮ੍ ਅਥਵਾਪਿ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍ ਰਸਾਤਲਂ ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਜਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ ਅਸਿ
ਕੀ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚ ਸਮਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂ? ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯਾਚਿਤਾ ਮਯਾ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਚ ਤਥਾ ਦਤ੍ਤਾ ਦੇਵਿ ਤਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਤੇ ਦਿੱਤਾ, ਦੇਵੀ! ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਤਦ੍ ਗੌਤਮਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾ ਮੇਨੇ ਦ੍ਵਿਜੇਰਿਤਮ੍ ਤ੍ਰੇਧਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਭਜ੍ਯਾਥ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਰ੍ਤ੍ਯਰਸਾਤਲੇ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਵ੍ਯਗਮਤ੍ ਸਪ੍ਤਧਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲੇ ਰਸਾਤਲੇ ਚਤੁਰ੍ਧੈਵ ਸੈਵਂ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਾਕृਤਿਃ
ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੱਤ, ਤੇ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਚਾਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪੰਦਰਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੈਵ ਵੇਦੇ ਪ੍ਰਗੀਯਤੇ
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਦੀਵੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵੈਦ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਗਤਾਮ੍ ਏਵ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤਲਂ ਗਤਾਮ੍ ਨੈਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਨਾ ਉਹ ਰਸਾਤਲ ਵਾਲਾ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਗਈ ਹੋਈ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਯਾਵਤ੍ ਸਾਗਰਗਾ ਦੇਵੀ ਤਾਵਦ੍ ਦੇਵਮਯੀ ਸ੍ਮृਤਾ ਉਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਗੌਤਮੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਦੇਵਮਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਗੌਤਮ ਨੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਰ੍ ਜੁष੍ਟਾਂ ਮਾਤਰਂ ਜਗਤਃ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ ਗੌਤਮ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਮਾਂ, ਜੋ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੂਜ੍ਯ ਗੌਤਮਃ ਉਭਯੋਸ੍ ਤੀਰਯੋਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਦਧੇ ਮਤਿਮ੍
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ—'ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰਾਵਿਰਾਸੀਤ੍ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵਃ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਥਂ ਸਿਧ੍ਯੇਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸ਼ਰ੍ਵਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਵਿਧਿਂ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਮ੍ਯਙ੍ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਮਹਰ੍षੇ ਸ਼ृਣੁ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵਿਧਿਂ ਗੋਦਾਵਰੀਭਵਮ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਹਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਗੋਦਾਵਰੀ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਂਦੀ ਮੁਖਾ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇषਾਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਤਿਤਾਲਾਪਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਪਾਦੌ ਚ ਮਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਸੁਸਂਯਤਮ੍ ਵਿਦ੍ਯਾ ਤਪਸ਼੍ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਸ ਤੀਰ੍ਥਫਲਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਯਮਿਤ ਹਨ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਿਆਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਦੁष੍ਟਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਂਵਾਹਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਮੰਨ ਵਿਚ ਮੰਦ ਭਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਹੋ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਕਿਂਚਨੇਭ੍ਯਃ ਸਾਧੁਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਮ੍ਬਲਾਨ੍ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਹਰਿਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਗਙ੍ਗਾਸਮੁਦ੍ਭਵਾਮ੍ ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਤੇ ਕੰਬਲ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਹਰੀ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਉਪਪਤੀ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ਼੍ ਚ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਗੌਤਮਂ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਵृਤਮ੍
ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਦ੍ਵਿਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਂਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਗੌਤਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਹਂ ਸਂਨਿਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਸ੍ ਤਥਾ
ਗੌਤਮ, ਹਰ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ 'ਤੇ ਤੀਰਥ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਰ੍ਮਦਾ ਤੁ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਪਰ੍ਵਤੇ ऽਮਰਕਣ੍ਟਕੇ ਯਮੁਨਾ ਸਂਗਤਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਤੁ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਨਰਮਦਾ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਰਬਤ 'ਤੇ ਹੈ; ਉਥੇ ਯਮੁਨਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ 'ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ।
ਕृष੍ਣਾ ਭੀਮਰਥੀ ਚੈਵ ਤੁਙ੍ਗਭਦ੍ਰਾ ਤੁ ਨਾਰਦ ਤਿਸृਣਾਂ ਸਂਗਮੋ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਭੀਮਰਥੀ ਅਤੇ ਤੁੰਗਭਦਰਾ — ਨਾਰਦ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਯੋਉष੍ਣੀ ਸਂਗਤਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਾ ਤਚ੍ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍ ਇਯਂ ਤੁ ਗੌਤਮੀ ਵਤ੍ਸ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਾਪਿ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਜਿੱਥੇ ਪਯੋਊਸ਼ਣੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਗੌਤਮੀ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨॄਣਾਂ ਸ੍ਨਾਨਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲੇ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸੁਰਾਗਮੇ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਕੁਝ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਤੀਰਥ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗੌਤਮੀ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋ ऽਰ੍ਧਕੋਟੀ ਚ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਦ੍ਵਯੇ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਗੌਤਮੀ ਹੀ ਤੀਰਥ ਹੈ — ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਅੱਧ ਕਰੋੜ, ਦੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਂਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਗੌਤਮ ਇਯਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਗਙ੍ਗਾ ਗੌਤਮੀ ਵੈष੍ਣਵੀਤਿ ਚ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਥੇ ਤੀਰਥ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਗੌਤਮ। ਇਹ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਗੰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੌਤਮੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।