ਯਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਸਂਯਮੈਃ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਾਯਤਾਂ ਹਰ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸੈਯਮ ਨਾਲ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਹਰਾ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵ੍ ਇਯਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਤ੍ ਸਾਗਰਗਾਮਿਨੀ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਭਾਵ੍ਯਮ੍ ਏष ਚਾਸ੍ਤੁ ਵਰੋ ਵਰਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਨਦੀ ਸਾਗਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਤੂੰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਰਹੇ; ਇਹੀ ਵਰ ਹੋਵੇ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਤੂਪਰਿ ਤੁ ਦਸ਼ ਯਾਵਚ੍ ਚ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਤਦਨ੍ਤਰਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਮ੍ ਅਪਿ
ਇਸ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਲੋਕ—even ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ,
ਤਤ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਚ ਸ੍ਨਾਨਾਯਾਗਚ੍ਛਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਸ੍ਨਾਨੇ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਜੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵੈ
ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਣ।
ਏਕਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਰ੍ਤ੍ਯਰਸਾਤਲੇ ਏषਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਤੁ ਅਲਂ ਸ਼ਂਭੋ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਬਸ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਦ੍ ਗੌਤਮਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ ਛਿਵਃ ਅਸ੍ਯਾਃ ਪਰਤਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।' ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਂ ਵੇਦੇ ਚ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗੌਤਮੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਗੌਤਮੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤੇ ਭਗਵਤਿ ਲੋਕਪੂਜਿਤੇ ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਪੂਰ੍ਣਬਲਃ ਸ ਗੌਤਮਃ ਜਟਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾਂ ਤਾਂ ਸੁਰੈਰ੍ ਵृਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰਿਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਫਿਰ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਲੋਕ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਗੌਤਮ ਪੂਰਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ ਤੁ ਗੌਤਮੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਜਟਾਮ੍ ਆਦਾਯ ਨਾਰਦ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਆ ਗਿਆ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ, ਉਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ऋषਯਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ 'ਜੈ' ਦੇ ਸਲੋਗਨ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਜੁਟਾਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਆਦਾਯ ਗੌਤਮਃ ਆਗਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਤਤਃ ਕਿਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਗਿਰੌ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੰਗਾ ਲੈ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਆਦਾਯ ਗੌਤਮੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ ਪੂਜਿਤੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ੍ ਤਥਾ ਗਿਰਿਨਿਵਾਸਿਭਿਃ
ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਗੌਤਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ।
ਗਿਰੇਰ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਜਟਾਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਜਟਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਜਟੋਦ੍ਭੂਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨਿ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮਾਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸਿ ਸੁਖਂ ਯਾਹਿ ਹਿਤਂ ਕੁਰੁ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਟਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮਾਂ! ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈਂ—ਸੁਖ ਨਾਲ ਜਾ, ਤੇ ਜੋ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਗੌਤਮੇਨ ਗਙ੍ਗਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗੌਤਮਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਾ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਗਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੁੰਦੀ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਬੋਲੀ।
ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਦੇਵਸਦਨਮ੍ ਅਥਵਾਪਿ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍ ਰਸਾਤਲਂ ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਜਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ ਅਸਿ
ਕੀ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚ ਸਮਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂ? ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯਾਚਿਤਾ ਮਯਾ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਚ ਤਥਾ ਦਤ੍ਤਾ ਦੇਵਿ ਤਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਤੇ ਦਿੱਤਾ, ਦੇਵੀ! ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਤਦ੍ ਗੌਤਮਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾ ਮੇਨੇ ਦ੍ਵਿਜੇਰਿਤਮ੍ ਤ੍ਰੇਧਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਭਜ੍ਯਾਥ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਰ੍ਤ੍ਯਰਸਾਤਲੇ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਵ੍ਯਗਮਤ੍ ਸਪ੍ਤਧਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲੇ ਰਸਾਤਲੇ ਚਤੁਰ੍ਧੈਵ ਸੈਵਂ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਾਕृਤਿਃ
ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੱਤ, ਤੇ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਚਾਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪੰਦਰਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੈਵ ਵੇਦੇ ਪ੍ਰਗੀਯਤੇ
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਦੀਵੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵੈਦ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਗਤਾਮ੍ ਏਵ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤਲਂ ਗਤਾਮ੍ ਨੈਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਨਾ ਉਹ ਰਸਾਤਲ ਵਾਲਾ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਗਈ ਹੋਈ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਯਾਵਤ੍ ਸਾਗਰਗਾ ਦੇਵੀ ਤਾਵਦ੍ ਦੇਵਮਯੀ ਸ੍ਮृਤਾ ਉਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਗੌਤਮੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਦੇਵਮਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਗੌਤਮ ਨੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਰ੍ ਜੁष੍ਟਾਂ ਮਾਤਰਂ ਜਗਤਃ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ ਗੌਤਮ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਮਾਂ, ਜੋ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੂਜ੍ਯ ਗੌਤਮਃ ਉਭਯੋਸ੍ ਤੀਰਯੋਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਦਧੇ ਮਤਿਮ੍
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ—'ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰਾਵਿਰਾਸੀਤ੍ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵਃ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਥਂ ਸਿਧ੍ਯੇਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸ਼ਰ੍ਵਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਵਿਧਿਂ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਮ੍ਯਙ੍ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਮਹਰ੍षੇ ਸ਼ृਣੁ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵਿਧਿਂ ਗੋਦਾਵਰੀਭਵਮ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਹਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਗੋਦਾਵਰੀ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਂਦੀ ਮੁਖਾ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇषਾਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਤਿਤਾਲਾਪਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਪਾਦੌ ਚ ਮਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਸੁਸਂਯਤਮ੍ ਵਿਦ੍ਯਾ ਤਪਸ਼੍ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਸ ਤੀਰ੍ਥਫਲਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਯਮਿਤ ਹਨ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਿਆਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।