ਸ਼੍ਰੁਤੀਃ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਃ ਸਕਲੈਃ ਪ੍ਰਮਾਣੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ ਬੁਭੁਜੇ ਚ ਭੋਗਾਨ੍ ਵਿਭੂਤਿਰ੍ ਏषਾ ਤੁ ਸਦਾਸ਼ਿਵਸ੍ਯ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ, ਹਰਾ ਦੀ ਸਰਵਤਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇ—ਇਹ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਕਾਰਕਸਾਧਨਾਨਾਂ ਵੇਦੋਦਿਤਾਨਾਮ੍ ਅਥ ਲੌਕਿਕਾਨਾਮ੍ ਯਤ੍ ਸਾਧ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਤਮਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਚ ਸਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਨਾਦਿਕਰ੍ਤੁਃ
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ, ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਧਨ ਤੇ ਤਰੀਕੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਦਿ ਕਰਤਾ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਯਤ੍ ਸਾਰਭੂਤਂ ਯਦ੍ ਉਪਾਸਿਤਵ੍ਯਮ੍ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾ ਨ ਪੁਨਰ੍ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਦ੍ਯੋਗਿਨੋ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਉਮਾਪਤਿਃ ਸਃ
ਉੱਤਮ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੱਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਸੱਚੇ ਯੋਗੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ—ਉਹ ਉਮਾਪਤੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਯਥਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਅਮੇਯਮਾਯਾ ਰੂਪਾਣਿ ਧਤ੍ਤੇ ਜਗਤੋ ਹਿਤਾਯ ਤਦ੍ਯੋਗਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਤਥੈਵ ਧਤ੍ਸੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਮਾਤਰ੍ ਏਵਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਭੂ, ਅਣਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਅਨੁਸਾਰ ਪਤਿਵਰਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ਉਮਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਗਣੇਸ਼ਾਦਿਗਣੈਰ੍ ਵृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਸਤਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ, ਉਮਾ ਨਾਲ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਆਪ, ਸਿੱਧਾ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਤੇ ਗੌਤਮ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤੋਤ੍ਰਵ੍ਰਤੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਯਾਚਸ੍ਵ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
''ਗੌਤਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ? ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ, ਸਤਿ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ—even ਉਹ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।''
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਮੂਰ੍ਤੇਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ਹਰ੍षਬਾष੍ਪਪਰੀਤਾਙ੍ਗੋ ਗੌਤਮਃ ਪਰ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮੂਰਤਿ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ, ਜੋ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਦੈਵਮ੍ ਅਹੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹੋ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍ ਅਹੋ ਲੋਕਗਤਿਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾ ਅਹੋ ਧਾਤਰ੍ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
''ਵਾਹ, ਕਿਹੜਾ ਭਾਗ! ਵਾਹ, ਕਿਹੜਾ ਧਰਮ! ਵਾਹ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ! ਵਾਹ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਜੀਬ ਚਾਲ! ਵਾਹ, ਧਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ!''
ਜਟਾਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਚਿਤ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਯੀਧਾਮ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
''ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਦੇ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਆਸਰਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ!''
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯਾਚਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਆਤ੍ਮਨਸ੍ ਤੂਪਕਾਰਾਯ ਤਦ੍ ਯਾਚਸ੍ਵਾਕੁਤੋਭਯਃ
ਤੂੰ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੰਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਵੈ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਏਤਦ੍ ਧਿ ਵਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜੋ ਭਗਤ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤੇਨੂੰ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ ਮਿਲਣਗੇ—ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਪਿ ਵਰਾਨ੍ ਮਤ੍ਤੋ ਯਾਚਸ੍ਵ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਹੋਰ ਵੀ ਵਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤੁ ਹਰ੍षੇਣ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਇਮਾਂ ਦੇਵੀਂ ਜਟਾਸਂਸ੍ਥਾਂ ਪਾਵਨੀਂ ਲੋਕਪਾਵਨੀਮ੍ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਉਤ੍ਸृਜ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗਿਰੌ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਤੀਰ੍ਥਭੂਤਾ ਤੁ ਯਾਵਦ੍ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸਾਗਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਪਾਪਾਨਿ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਿਕਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਦੇਵੀ ਸਾਗਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਰਹੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪ, ਮਨ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ,
ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਲਯਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਚ ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਤਥਾ
ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਅਯਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵ ਸਮੇਂ।
ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਵੈਧृਤੌ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੇषੁ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਾਯਤਾਂ ਹਰ
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਹਰਾ।
ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਕृਤੇ ਤਪਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮ ਚ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਯਜ੍ਞਦਾਨੇ ਚ ਦਾਨਮ੍ ਏਵ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਯਜ ਤੇ ਦਾਨ, ਪਰ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦਾਨ ਹੀ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਯੁਗਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਸ਼ਧਰ੍ਮਾਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਦਿਸਂਯੋਗੇ ਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਧਰਮ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਧਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਧਰਮ ਉਥੇ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਸਂਯਮੈਃ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਾਯਤਾਂ ਹਰ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸੈਯਮ ਨਾਲ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਹਰਾ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵ੍ ਇਯਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਤ੍ ਸਾਗਰਗਾਮਿਨੀ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਭਾਵ੍ਯਮ੍ ਏष ਚਾਸ੍ਤੁ ਵਰੋ ਵਰਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਨਦੀ ਸਾਗਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਤੂੰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਰਹੇ; ਇਹੀ ਵਰ ਹੋਵੇ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਤੂਪਰਿ ਤੁ ਦਸ਼ ਯਾਵਚ੍ ਚ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਤਦਨ੍ਤਰਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਮ੍ ਅਪਿ
ਇਸ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਲੋਕ—even ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ,
ਤਤ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਚ ਸ੍ਨਾਨਾਯਾਗਚ੍ਛਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਸ੍ਨਾਨੇ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਜੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵੈ
ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਣ।
ਏਕਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਰ੍ਤ੍ਯਰਸਾਤਲੇ ਏषਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਤੁ ਅਲਂ ਸ਼ਂਭੋ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਬਸ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਦ੍ ਗੌਤਮਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ ਛਿਵਃ ਅਸ੍ਯਾਃ ਪਰਤਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।' ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਂ ਵੇਦੇ ਚ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗੌਤਮੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਗੌਤਮੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤੇ ਭਗਵਤਿ ਲੋਕਪੂਜਿਤੇ ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਪੂਰ੍ਣਬਲਃ ਸ ਗੌਤਮਃ ਜਟਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾਂ ਤਾਂ ਸੁਰੈਰ੍ ਵृਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰਿਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਫਿਰ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਲੋਕ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਗੌਤਮ ਪੂਰਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ ਤੁ ਗੌਤਮੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਜਟਾਮ੍ ਆਦਾਯ ਨਾਰਦ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਆ ਗਿਆ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ, ਉਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ऋषਯਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ 'ਜੈ' ਦੇ ਸਲੋਗਨ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।