ਯष੍ਟਾ ਕ੍ਰਤੁਰ੍ ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਸਾਧਨਾਨਿ ऋਤ੍ਵਿਕ੍ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਫਲਦੇਸ਼ਕਾਲਾਃ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਂਭੋ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਮਯਂ ਵਪੁਸ੍ ਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਯਜਮਾਨ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਹੋ; ਰਿਤਵਿਕ ਦੀ ਥਾਂ, ਫਲ ਦੀ ਥਾਂ, ਸਮੇਂ—ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਤੱਤ ਹੋ; ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਪ੍ਰਤਿਭੂਃ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪੁਰੁषਃ ਪਰਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਤ੍ਮਭੂਤਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਰੂਪਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਮ੍ ਉ ਵਾਗ੍ਵਿਲਾਸੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਕਰਤਾ, ਦਾਤਾ, ਜ਼ਮਾਨਤਦਾਰ, ਦਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਹਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਪਰਮ ਰੂਪ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ; ਫਿਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਨ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਗੁਰੁਭਿਃ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟੋ ਨ ਨਾਸਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਦਿਭਿਰ੍ ਅਪ੍ਰਧृष੍ਯਃ ਅਜੋ ऽਪ੍ਰਮੇਯਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਬ੍ਦਵਾਚ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਭਗਵਨ੍ ਨਮਸ੍ ਤੇ
ਤੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੁੱਧੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਣਮਾਪਣ ਵਾਲਾ, 'ਸ਼ਿਵ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਤ੍ਮੈਕਤਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਐਕ੍ਸ਼ਚ੍ ਛਿਵਃ ਸਂਪਦ੍ ਇਯਂ ਮਮੇਤਿ ਪृਥਕ੍ ਤਦੈਵਾਭਵਦ੍ ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯ ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੋ ਬਹੁਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖਾਸ ਸਵਭਾਵ, ਆਪ ਵਿੱਚ ਇਕਤਾ, 'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਨਾ ਮੇਰਾ' ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਅਣਸੁਝੇ, ਅਚਿੰਤਨਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭਾਵੇ ऽਭਿਵृਦ੍ਧਾ ਚ ਭਵੇ ਭਵੇ ਚ ਸ੍ਵਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਾ ਚ ਨਿਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਾ ਸਰ੍ਵਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਵਾ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ
ਹਰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਭਾਵ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਾਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਦੀਵੀ, ਮੰਗਲਮਈ, ਸਭ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਾਦਨਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਅਨ੍ਨਵृਦ੍ਧਿ ਲਯਾਃ ਸਤਾਂ ਯਤ੍ਰ ਸਨਾਤਨਾਸ੍ ਤੇ ਏਕੈਵ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਨ ਸਮਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਸਾਧ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਦਯਿਤਾ ਹਰਸ੍ਯ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ, ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ, ਅਨ ਦੀ ਵਾਧੂ, ਅਤੇ ਲੈਣ—all ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਯਦਰ੍ਥਮ੍ ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਧਨਾਨਿ ਜੀਵਾ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਪਾਂਸਿ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ ਸਾਪੀਯਮ੍ ਅਮ੍ਬਾ ਜਗਤੋ ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤੁ ਸੋਮਸ੍ਯ ਮਹਾਸੁਕੀਰ੍ਤਿਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਲੋਕ ਅਨ, ਧਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਪ ਤੇ ਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹੀ ਇਹ ਮਾਂ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸੋਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੀ।
ਯਦ੍ ਈਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵਾਸਵੋ ऽਪਿ ਯਨ੍ਨਾਮਤੋ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ ਚ ਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵਿਮਲੀਕਰੋਤਿ ਸੋਮਾ ਸਦਾ ਸੋਮਸਮਾਨਰੂਪਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਇੰਦਰ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮੰਗਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵਿਆਪ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਮ ਹੈ, ਸੋਮ ਦੇ ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਜੀਵਸ੍ਯ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਚੈਤਨ੍ਯਮਨਃਸੁਖਾਨਿ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਫਲਵਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰੀ ਲੋਕਗੁਰੋਃ ਸੁਰਮ੍ਯਾ
ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਸੁਖ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵਾਗੀਸ਼ਵਰੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸਹਚਰੀ।
ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਯਾਪਿ ਮਨੋ ਮਲੀਨਂ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਾਤਾ ਗਙ੍ਗਾਵਤਾਰਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਉਪਾਯੈਃ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ ਪਾਵਯਿਤੁਂ ਚਕਾਰ
ਜੇ ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਮੈਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਗੰਗਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤੀਃ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਃ ਸਕਲੈਃ ਪ੍ਰਮਾਣੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ ਬੁਭੁਜੇ ਚ ਭੋਗਾਨ੍ ਵਿਭੂਤਿਰ੍ ਏषਾ ਤੁ ਸਦਾਸ਼ਿਵਸ੍ਯ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ, ਹਰਾ ਦੀ ਸਰਵਤਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇ—ਇਹ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਕਾਰਕਸਾਧਨਾਨਾਂ ਵੇਦੋਦਿਤਾਨਾਮ੍ ਅਥ ਲੌਕਿਕਾਨਾਮ੍ ਯਤ੍ ਸਾਧ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਤਮਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਚ ਸਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਨਾਦਿਕਰ੍ਤੁਃ
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ, ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਧਨ ਤੇ ਤਰੀਕੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਦਿ ਕਰਤਾ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਯਤ੍ ਸਾਰਭੂਤਂ ਯਦ੍ ਉਪਾਸਿਤਵ੍ਯਮ੍ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾ ਨ ਪੁਨਰ੍ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਦ੍ਯੋਗਿਨੋ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਉਮਾਪਤਿਃ ਸਃ
ਉੱਤਮ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੱਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਸੱਚੇ ਯੋਗੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ—ਉਹ ਉਮਾਪਤੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਯਥਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਅਮੇਯਮਾਯਾ ਰੂਪਾਣਿ ਧਤ੍ਤੇ ਜਗਤੋ ਹਿਤਾਯ ਤਦ੍ਯੋਗਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਤਥੈਵ ਧਤ੍ਸੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਮਾਤਰ੍ ਏਵਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਭੂ, ਅਣਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਅਨੁਸਾਰ ਪਤਿਵਰਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ਉਮਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਗਣੇਸ਼ਾਦਿਗਣੈਰ੍ ਵृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਸਤਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ, ਉਮਾ ਨਾਲ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਆਪ, ਸਿੱਧਾ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਤੇ ਗੌਤਮ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤੋਤ੍ਰਵ੍ਰਤੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਯਾਚਸ੍ਵ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
''ਗੌਤਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ? ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ, ਸਤਿ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ—even ਉਹ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।''
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਮੂਰ੍ਤੇਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ਹਰ੍षਬਾष੍ਪਪਰੀਤਾਙ੍ਗੋ ਗੌਤਮਃ ਪਰ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮੂਰਤਿ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ, ਜੋ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਦੈਵਮ੍ ਅਹੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹੋ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍ ਅਹੋ ਲੋਕਗਤਿਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾ ਅਹੋ ਧਾਤਰ੍ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
''ਵਾਹ, ਕਿਹੜਾ ਭਾਗ! ਵਾਹ, ਕਿਹੜਾ ਧਰਮ! ਵਾਹ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ! ਵਾਹ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਜੀਬ ਚਾਲ! ਵਾਹ, ਧਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ!''
ਜਟਾਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਚਿਤ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਯੀਧਾਮ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
''ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਦੇ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਆਸਰਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ!''
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯਾਚਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਆਤ੍ਮਨਸ੍ ਤੂਪਕਾਰਾਯ ਤਦ੍ ਯਾਚਸ੍ਵਾਕੁਤੋਭਯਃ
ਤੂੰ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੰਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਵੈ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਏਤਦ੍ ਧਿ ਵਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜੋ ਭਗਤ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤੇਨੂੰ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ ਮਿਲਣਗੇ—ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਪਿ ਵਰਾਨ੍ ਮਤ੍ਤੋ ਯਾਚਸ੍ਵ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਹੋਰ ਵੀ ਵਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤੁ ਹਰ੍षੇਣ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਇਮਾਂ ਦੇਵੀਂ ਜਟਾਸਂਸ੍ਥਾਂ ਪਾਵਨੀਂ ਲੋਕਪਾਵਨੀਮ੍ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਉਤ੍ਸृਜ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗਿਰੌ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਤੀਰ੍ਥਭੂਤਾ ਤੁ ਯਾਵਦ੍ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸਾਗਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਪਾਪਾਨਿ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਿਕਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਦੇਵੀ ਸਾਗਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਰਹੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪ, ਮਨ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ,
ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਲਯਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਚ ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਤਥਾ
ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਅਯਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵ ਸਮੇਂ।
ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਵੈਧृਤੌ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੇषੁ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਾਯਤਾਂ ਹਰ
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਹਰਾ।
ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਕृਤੇ ਤਪਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮ ਚ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਯਜ੍ਞਦਾਨੇ ਚ ਦਾਨਮ੍ ਏਵ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਯਜ ਤੇ ਦਾਨ, ਪਰ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦਾਨ ਹੀ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਯੁਗਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਸ਼ਧਰ੍ਮਾਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਦਿਸਂਯੋਗੇ ਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਧਰਮ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਧਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਧਰਮ ਉਥੇ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।