ਤਪਸਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦੇਵਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ਭਵਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਤ੍ਸਂਕਲ੍ਪੋ ऽਨੁਸਿਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਆਪृਚ੍ਛਨ੍ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਮृਦ੍ਧਾਨ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨਵਾਰਿਭਿਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਰਤ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਅਨਾਜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭਰਵਾਂਤ ਸੀ।
ਯਾਤੇषੁ ਤੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ਜਯਯਾ ਸਹ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਜੈ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਨ੍ਦੇषੁ ਗਣੇਸ਼ੇ ਚ ਗਤੇ ਤਥਾ ਗੌਤਮੋ ऽਪਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ ਤਪਸਾ ਹਤਕਲ੍ਮषਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਵੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੌਤਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ ਤਦਰ੍ਥਂ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਮਮ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਧ੍ਯਾਯਞ੍ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਉਸ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿਆ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਂ ਚ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪ੍ਰੀਣਨਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ।
ਉਮਾਯਾਃ ਪ੍ਰੀਣਨਂ ਚਾਪਿ ਗਙ੍ਗਾਨਯਨਮ੍ ਏਵ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਯਿ ਨੈਵ ਚ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਉਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭੂਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ ਆਰਾਧ੍ਯ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਝ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ।
ਆਨਯਿष੍ਯੇ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰੀਤਾ ऽਸ੍ਤੁ ਗਿਰਿਜਾ ਮਮ ਸਪਤ੍ਨੀ ਜਗਦਮ੍ਬਾਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਮੈਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦਰਿਆ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਗਿਰਿਜਾ, ਮੇਰੀ ਸਹਪਤਨੀ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਹਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮੁਨਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਸ ਗੌਤਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰੇਰ੍ ਜਗਾਮ ਕੈਲਾਸਮ੍ ਆਧਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਉਗ੍ਰਧਨ੍ਵਨਾ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਨ੍ਦੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਗੌਤਮ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਗ੍ਰਧਨਵਾਂ ਦੇ ਵਸੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ ऋषਿਃ ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਤਪੋ ਵਾਪਿ ਕਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਤੁਤਿਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ—ਕੀ ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਿਆ ਜਾਂ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਸਤੁਤੀ ਬਣਾਈ?
ਗਿਰਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਤ੍ਸ ਵਾਚਂ ਸਂਯਮ੍ਯ ਗੌਤਮਃ ਆਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੈਲਾਸੇ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ
ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ।
ਉਪਵਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚੇਦਂ ਤਤੋ ਜਗੌ ਅਪਤਤ੍ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਗਾਈ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਭੋਗਾਰ੍ਥਿਨਾਂ ਭੋਗਮ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਚ ਦਾਤੁਂ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅष੍ਟਵਪੂਂषਿ ਧਤ੍ਤੇ ਸੋਮੋ ਜਨਾਨਾਂ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ
ਭੋਗ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਲਈ, ਸੋਮਾ ਅੱਠ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਕੀਯੈਰ੍ ਵਿषਯੈਃ ਸੁਖਾਨਿ ਭਰ੍ਤੁਂ ਸਮਸ੍ਤਂ ਸਚਰਾਚਰਂ ਚ ਸਂਪਤ੍ਤਯੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ ਚ ਮਹੀਮਯਂ ਰੂਪਮ੍ ਇਤੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ
ਆਪਣੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਖ ਬਣਾਉਣ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣ, ਵਧੇਰੇ繁ਤਾ ਅਤੇ ਵਾਧੇ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸृष੍ਟੇਃ ਸ੍ਥਿਤੇਃ ਸਂਹਰਣਾਯ ਭੂਮੇਰ੍ ਆਧਾਰਮ੍ ਆਧਾਤੁਮ੍ ਅਪਾਂ ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ ਭੇਜੇ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਤਨੁਰ੍ ਜਨਾਨਾਂ ਸੁਖਾਯ ਧਰ੍ਮਾਯ ਜਗਤ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰੂਪ ਲਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਟਿਕਾਊਤਾ ਲਈ।
ਕਾਲਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਮ੍ ਅਮृਤਸ੍ਰਵਂ ਚ ਜੀਵਸ੍ਥਿਤਿਂ ਸृष੍ਟਿਮ੍ ਅਥੋ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸੁਖਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਿਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ऽਰ੍ਕਚਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਮਯਂ ਸ਼ਰੀਰਮ੍
ਕਾਲ ਦੀ ਵਯਵਸਥਾ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਧਾਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਨਾਸ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਮੌਜ, ਸੁਖ ਤੇ ਵਾਧਾ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਵृਦ੍ਧਿਂ ਗਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮ੍ ਅਥਾਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਜੀਵਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਂ ਮੁਦਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਮ੍ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕृਤਂ ਵਾਯੁਰ੍ ਇਤੀਸ਼ਰੂਪਂ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਨੂਨਂ ਭਗਵਨ੍ ਭਵਨ੍ਤਮ੍
ਵਾਧਾ, ਚਲਣ, ਸ਼ਕਤੀ, ਅਕਸ਼ਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਯਵਸਥਾ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਮੌਜ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ; ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਭੇਦੈਰ੍ ਵਿਨਾ ਨੈਵ ਕृਤਿਰ੍ ਨ ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਨ੍ ਨ ਦਿਸ਼ੋ ऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵ੍ਯੌ ਨ ਚ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤੀ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਇਦਂ ਵ੍ਯੋਮਵਪੁਸ੍ ਤਵੇਸ਼
ਭਿੰਨਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਤ, ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਆਪਣਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਅਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ, ਨਾ ਭੋਗ-ਮੁਕਤੀ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਪਯਿਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ऋਕ੍ਸਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਜੁਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਖਾਃ ਲੋਕੇ ਚ ਗਾਥਾਃ ਸ੍ਮृਤਯਃ ਪੁਰਾਣਮ੍ ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼ਬ੍ਦਾਤ੍ਮਕਤਾਮ੍ ਉਪੈਤਿ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਰਿਕ, ਸਾਮ, ਯਜੁਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤ, ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਪੁਰਾਣ—ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯष੍ਟਾ ਕ੍ਰਤੁਰ੍ ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਸਾਧਨਾਨਿ ऋਤ੍ਵਿਕ੍ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਫਲਦੇਸ਼ਕਾਲਾਃ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਂਭੋ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਮਯਂ ਵਪੁਸ੍ ਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਯਜਮਾਨ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਹੋ; ਰਿਤਵਿਕ ਦੀ ਥਾਂ, ਫਲ ਦੀ ਥਾਂ, ਸਮੇਂ—ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਤੱਤ ਹੋ; ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਪ੍ਰਤਿਭੂਃ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪੁਰੁषਃ ਪਰਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਤ੍ਮਭੂਤਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਰੂਪਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਮ੍ ਉ ਵਾਗ੍ਵਿਲਾਸੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਕਰਤਾ, ਦਾਤਾ, ਜ਼ਮਾਨਤਦਾਰ, ਦਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਹਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਪਰਮ ਰੂਪ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ; ਫਿਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਨ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਗੁਰੁਭਿਃ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟੋ ਨ ਨਾਸਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਦਿਭਿਰ੍ ਅਪ੍ਰਧृष੍ਯਃ ਅਜੋ ऽਪ੍ਰਮੇਯਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਬ੍ਦਵਾਚ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਭਗਵਨ੍ ਨਮਸ੍ ਤੇ
ਤੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੁੱਧੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਣਮਾਪਣ ਵਾਲਾ, 'ਸ਼ਿਵ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਤ੍ਮੈਕਤਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਐਕ੍ਸ਼ਚ੍ ਛਿਵਃ ਸਂਪਦ੍ ਇਯਂ ਮਮੇਤਿ ਪृਥਕ੍ ਤਦੈਵਾਭਵਦ੍ ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯ ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੋ ਬਹੁਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖਾਸ ਸਵਭਾਵ, ਆਪ ਵਿੱਚ ਇਕਤਾ, 'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਨਾ ਮੇਰਾ' ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਅਣਸੁਝੇ, ਅਚਿੰਤਨਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭਾਵੇ ऽਭਿਵृਦ੍ਧਾ ਚ ਭਵੇ ਭਵੇ ਚ ਸ੍ਵਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਾ ਚ ਨਿਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਾ ਸਰ੍ਵਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਵਾ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ
ਹਰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਭਾਵ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਾਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਦੀਵੀ, ਮੰਗਲਮਈ, ਸਭ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਾਦਨਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਅਨ੍ਨਵृਦ੍ਧਿ ਲਯਾਃ ਸਤਾਂ ਯਤ੍ਰ ਸਨਾਤਨਾਸ੍ ਤੇ ਏਕੈਵ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਨ ਸਮਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਸਾਧ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਦਯਿਤਾ ਹਰਸ੍ਯ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ, ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ, ਅਨ ਦੀ ਵਾਧੂ, ਅਤੇ ਲੈਣ—all ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਯਦਰ੍ਥਮ੍ ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਧਨਾਨਿ ਜੀਵਾ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਪਾਂਸਿ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ ਸਾਪੀਯਮ੍ ਅਮ੍ਬਾ ਜਗਤੋ ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤੁ ਸੋਮਸ੍ਯ ਮਹਾਸੁਕੀਰ੍ਤਿਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਲੋਕ ਅਨ, ਧਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਪ ਤੇ ਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹੀ ਇਹ ਮਾਂ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸੋਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੀ।
ਯਦ੍ ਈਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵਾਸਵੋ ऽਪਿ ਯਨ੍ਨਾਮਤੋ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ ਚ ਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵਿਮਲੀਕਰੋਤਿ ਸੋਮਾ ਸਦਾ ਸੋਮਸਮਾਨਰੂਪਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਇੰਦਰ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮੰਗਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵਿਆਪ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਮ ਹੈ, ਸੋਮ ਦੇ ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਜੀਵਸ੍ਯ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਚੈਤਨ੍ਯਮਨਃਸੁਖਾਨਿ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਫਲਵਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰੀ ਲੋਕਗੁਰੋਃ ਸੁਰਮ੍ਯਾ
ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਸੁਖ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵਾਗੀਸ਼ਵਰੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸਹਚਰੀ।
ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਯਾਪਿ ਮਨੋ ਮਲੀਨਂ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਾਤਾ ਗਙ੍ਗਾਵਤਾਰਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਉਪਾਯੈਃ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ ਪਾਵਯਿਤੁਂ ਚਕਾਰ
ਜੇ ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਮੈਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਗੰਗਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ।