ਤਥਾ ਚਕਾਰ ਵਿਜਯਾ ਵਿਘ੍ਨੇਸ਼੍ਵਰਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ ਗੌਤਮੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਜਯਾ ਗੋਰੂਪਧਾਰਿਣੀ
ਜਯਾ ਨੇ ਵਘਨ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ; ਜਿੱਥੇ ਗੌਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਯਾ ਨੇ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਾਲੀਨ੍ ਖਾਦਨ੍ਤੀ ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਗੌਤਮਃ ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕृਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤਾਂ ਤृਣੇਨ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਹ ਚੌਲ ਖਾਂਦੀ ਹੋਈ ਗਈ; ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਸ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਸਾ ਤੇਨ ਸ੍ਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਪਾਤ ਗੌਃ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪਤਿਤਾਯਾਂ ਚ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗੀ, ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਵਿਘ੍ਨਰਾਜਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਵਘਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਪਏ।
ਇਤੋ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਤਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ ਪੋषਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ
ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਥੋਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਤਦਾ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਸੀਤ੍ ਸ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਰਤੋ ऽਪਤਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਸੁਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਭੁਵਿ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਤਰਂ ਦੇਵੀਂ ਜਗਤਾਂ ਪਾਵਨੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਓ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ, ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਦੇਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।
ਤੀਰ੍ਥਦੇਵਸ੍ਵਰੂਪਿਣ੍ਯਾਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਗਵਿ ਵਿਧੇਰ੍ ਬਲਾਤ੍ ਪਤਿਤਾਯਾਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਗਾਂ ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੈ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚੀਰ੍ਣਂ ਵ੍ਰਤਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਯਥਾ ਵਾਸਸ੍ ਤ੍ਵਦਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਯਂ ਨਾਨ੍ਯਧਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕੇਵਲਂ ਤੁ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਖਿਆ ਗਿਆ ਵਰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਨੀਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗੌਤਮਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਨ੍ਤ ਏਵ ਸ਼ਰਣਂ ਪੂਤਂ ਮਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਘ੍ਨਰਾਡ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਵਿੱਘਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਬੋਲ ਪਏ।
ਨੈਵੇਯਂ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨੈਵ ਜੀਵਤਿ ਤਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ ਵਦਾਮੋ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਸਂਦਿਗ੍ਧੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਗਤਿਮ੍ ਏਵ ਵਾ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਨਾ ਮਰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਕੀ ਆਖੀਏ—ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ?
ਕਥਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਸ੍ਯਤੀਯਂ ਗੌਰ੍ ਅਥ ਚਾਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚ ਨਿष੍ਕृਤਿਮ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ऽਹਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਇਹ ਗਾਂ ਕਿਵੇਂ ਉੱਠੇਗੀ, ਤੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਮਤੇਨਾਯਂ ਵਦਿष੍ਯਤਿ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਏਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤਵ ਗੌਤਮ
ਸਭ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਹ ਦੱਸੇਗਾ; ਤੇ ਜੋ ਉਹ ਆਖੇ, ਹੇ ਗੌਤਮ, ਉਹੀ ਸਾਡਾ ਮਾਣਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਮਾਣੋ ऽਸੌ ਗੌਤਮੇਨ ਬਲੀਯਸਾ ਵਿਘ੍ਨਕृਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਪੁषਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਇਦਂ ਵਚਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿੱਘਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਮਤੇਨਾਹਂ ਵਦਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਰ੍ਥਵਤ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਯਨ੍ਤੁ ਮੁਨਯੋ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਗੌਤਮੋ ऽਪਿ ਚ
ਸਭ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਾਂਗਾ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੌਤਮ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਜੂਟੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ ਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤੀਤਿ ਹਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਂਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚੋਂ ਆਇਆ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਨਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਆਨਯਸ੍ਵ ਤਰਸਾ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ ਤੇਨਾਭਿषਿਞ੍ਚ ਗਾਮ੍ ਏਤਾਂ ਭਗਵਨ੍ ਭੁਵਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍ ਤਤੋ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਤਵ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ; ਉਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਓ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਸਂਸਦਿ ਤਤ੍ਰਾਪਤਤ੍ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰ੍ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਤਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਨਮ੍ਰੋ ਗੌਤਮੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਉੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਤੇ ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਧ ਗਈ। ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਤਪਸਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦੇਵਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ਭਵਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਤ੍ਸਂਕਲ੍ਪੋ ऽਨੁਸਿਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਆਪृਚ੍ਛਨ੍ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਮृਦ੍ਧਾਨ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨਵਾਰਿਭਿਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਰਤ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਅਨਾਜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭਰਵਾਂਤ ਸੀ।
ਯਾਤੇषੁ ਤੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ਜਯਯਾ ਸਹ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਜੈ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਨ੍ਦੇषੁ ਗਣੇਸ਼ੇ ਚ ਗਤੇ ਤਥਾ ਗੌਤਮੋ ऽਪਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ ਤਪਸਾ ਹਤਕਲ੍ਮषਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਵੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੌਤਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ ਤਦਰ੍ਥਂ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਮਮ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਧ੍ਯਾਯਞ੍ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਉਸ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿਆ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਂ ਚ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪ੍ਰੀਣਨਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ।
ਉਮਾਯਾਃ ਪ੍ਰੀਣਨਂ ਚਾਪਿ ਗਙ੍ਗਾਨਯਨਮ੍ ਏਵ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਯਿ ਨੈਵ ਚ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਉਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭੂਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ ਆਰਾਧ੍ਯ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਝ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ।
ਆਨਯਿष੍ਯੇ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰੀਤਾ ऽਸ੍ਤੁ ਗਿਰਿਜਾ ਮਮ ਸਪਤ੍ਨੀ ਜਗਦਮ੍ਬਾਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਮੈਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦਰਿਆ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਗਿਰਿਜਾ, ਮੇਰੀ ਸਹਪਤਨੀ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਹਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮੁਨਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਸ ਗੌਤਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰੇਰ੍ ਜਗਾਮ ਕੈਲਾਸਮ੍ ਆਧਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਉਗ੍ਰਧਨ੍ਵਨਾ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਨ੍ਦੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਗੌਤਮ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਗ੍ਰਧਨਵਾਂ ਦੇ ਵਸੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।