ਇਦਮ੍ ਏਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ ਅਲਮ੍ ਅਨ੍ਯੇਨ ਮੁਨਯ ਆਸ਼੍ਰਮੇਣ ਗਤੇਨ ਵਾ
ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਹੀ ਸਭ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਘ੍ਨਕृਤ੍ਯਮ੍ ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਸ ਗਣਾਧਿਪਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਨ੍ਨਕ੍ਰੀਤਾ ਵਯਂ ਕਿਂ ਨੋ ਨਿਵਾਰਯਤ ਗੌਤਮਃ ਸਾਮ੍ਨਾ ਨੈਵ ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਅੰਨ ਖਰੀਦ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਗੌਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਕਦੇ ਹੋ? ਨਰਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਨਾਯਮ੍ ਅਰ੍ਹਤਿ ਦਣ੍ਡਂ ਵਾ ਉਪਕਾਰੀ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਨਿਸਚੈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲੈਣ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਏਤਸ੍ਯ ਤੂਪਕਾਰਾਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ ਸਭ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ,' ਇਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਯਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇਨੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਣਾਧਿਪਃ
ਜੋ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ।
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਗੁਣਰੂਪਂ ਯਦ੍ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ।
ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪੁਨਃ ਮਾਤੁਰ੍ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ ਜਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਆਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਜਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ਵਿਜਾਨੀਤੇ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ ਗੋਰੂਪਧਾਰਿਣੀ ਗਚ੍ਛ ਗੌਤਮੋ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜਾਣ ਨਾ ਸਕੇ; ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਗੌਤਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲੀਨ੍ ਖਾਦ ਵਿਨਾਸ਼੍ਯਾਥ ਵਿਕਾਰਂ ਕੁਰੁ ਭਾਮਿਨਿ ਕृਤੇ ਪ੍ਰਹਾਰੇ ਹੁਂਕਾਰੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਚਾਪਿ ਕਿਂਚਨ ਪਤ ਦੀਨਂ ਸ੍ਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਮ੍ਰਿਯਸ੍ਵ ਨ ਜੀਵ ਚ
ਚੌਲ ਖਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਤੇ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ; ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਡਾਟਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਡਿੱਗ ਪਵੀਂ ਤੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ; ਨਾ ਮਰ, ਨਾ ਜੀਉਂ।
ਤਥਾ ਚਕਾਰ ਵਿਜਯਾ ਵਿਘ੍ਨੇਸ਼੍ਵਰਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ ਗੌਤਮੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਜਯਾ ਗੋਰੂਪਧਾਰਿਣੀ
ਜਯਾ ਨੇ ਵਘਨ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ; ਜਿੱਥੇ ਗੌਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਯਾ ਨੇ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਾਲੀਨ੍ ਖਾਦਨ੍ਤੀ ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਗੌਤਮਃ ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕृਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤਾਂ ਤृਣੇਨ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਹ ਚੌਲ ਖਾਂਦੀ ਹੋਈ ਗਈ; ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਸ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਸਾ ਤੇਨ ਸ੍ਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਪਾਤ ਗੌਃ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪਤਿਤਾਯਾਂ ਚ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗੀ, ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਵਿਘ੍ਨਰਾਜਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਵਘਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਪਏ।
ਇਤੋ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਤਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ ਪੋषਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ
ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਥੋਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਤਦਾ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਸੀਤ੍ ਸ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਰਤੋ ऽਪਤਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਸੁਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਭੁਵਿ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਤਰਂ ਦੇਵੀਂ ਜਗਤਾਂ ਪਾਵਨੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਓ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ, ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਦੇਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।
ਤੀਰ੍ਥਦੇਵਸ੍ਵਰੂਪਿਣ੍ਯਾਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਗਵਿ ਵਿਧੇਰ੍ ਬਲਾਤ੍ ਪਤਿਤਾਯਾਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਗਾਂ ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੈ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚੀਰ੍ਣਂ ਵ੍ਰਤਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਯਥਾ ਵਾਸਸ੍ ਤ੍ਵਦਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਯਂ ਨਾਨ੍ਯਧਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕੇਵਲਂ ਤੁ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਖਿਆ ਗਿਆ ਵਰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਨੀਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗੌਤਮਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਨ੍ਤ ਏਵ ਸ਼ਰਣਂ ਪੂਤਂ ਮਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਘ੍ਨਰਾਡ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਵਿੱਘਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਬੋਲ ਪਏ।
ਨੈਵੇਯਂ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨੈਵ ਜੀਵਤਿ ਤਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ ਵਦਾਮੋ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਸਂਦਿਗ੍ਧੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਗਤਿਮ੍ ਏਵ ਵਾ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਨਾ ਮਰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਕੀ ਆਖੀਏ—ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ?
ਕਥਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਸ੍ਯਤੀਯਂ ਗੌਰ੍ ਅਥ ਚਾਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚ ਨਿष੍ਕृਤਿਮ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ऽਹਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਇਹ ਗਾਂ ਕਿਵੇਂ ਉੱਠੇਗੀ, ਤੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਮਤੇਨਾਯਂ ਵਦਿष੍ਯਤਿ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਏਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤਵ ਗੌਤਮ
ਸਭ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਹ ਦੱਸੇਗਾ; ਤੇ ਜੋ ਉਹ ਆਖੇ, ਹੇ ਗੌਤਮ, ਉਹੀ ਸਾਡਾ ਮਾਣਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਮਾਣੋ ऽਸੌ ਗੌਤਮੇਨ ਬਲੀਯਸਾ ਵਿਘ੍ਨਕृਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਪੁषਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਇਦਂ ਵਚਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿੱਘਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਮਤੇਨਾਹਂ ਵਦਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਰ੍ਥਵਤ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਯਨ੍ਤੁ ਮੁਨਯੋ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਗੌਤਮੋ ऽਪਿ ਚ
ਸਭ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਾਂਗਾ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੌਤਮ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਜੂਟੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ ਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤੀਤਿ ਹਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਂਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚੋਂ ਆਇਆ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਨਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਆਨਯਸ੍ਵ ਤਰਸਾ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ ਤੇਨਾਭਿषਿਞ੍ਚ ਗਾਮ੍ ਏਤਾਂ ਭਗਵਨ੍ ਭੁਵਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍ ਤਤੋ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਤਵ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ; ਉਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਓ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਸਂਸਦਿ ਤਤ੍ਰਾਪਤਤ੍ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰ੍ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਤਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਨਮ੍ਰੋ ਗੌਤਮੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਉੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਤੇ ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਧ ਗਈ। ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।