ਯਦੈਵ ਗੌਤਮੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਦਾਤਿ ਚ ਜੁਹੋਤਿ ਚ ਤਦੈਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਯਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਨਾਨ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਲੋਕੇ ऽਪਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਵਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ ਹੋਤਾ ਦਾਤਾ ਚ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਸ ਏਵੇਤਿ ਜਨਾ ਵਿਦੁਃ
ਚਾਹੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਪੰਡਿਤ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਭੋਗੀ ਵਜੋਂ ਹੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਃ ਗੌਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਆਪृਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਸ੍ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸਨ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਆਏ।
ਤੇषਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਆਗਤਾਨਾਂ ਸ ਗੌਤਮਃ ਸ਼ਿष੍ਯਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਿਤृਵਤ੍ ਪੋषਕੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਏ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਕਾਮਂ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਯਥਾਨੁਰੂਪਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਮ੍ ਅਕਰੋਨ੍ ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਆਜ੍ਞਯਾ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸਨ੍ਨ੍ ਓषਧ੍ਯੋ ਲੋਕਮਾਤਰਃ ਆਰਾਧਿਤਾਃ ਪੁਨਸ੍ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਗੌਤਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਜਿਹੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਜੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਚ ਤਦੌषਧ੍ਯੋ ਲੂਯਨ੍ਤੇ ਚ ਤਦੈਵ ਹਿ ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਦੋਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਤਪੋਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਓਸ ਸਮੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਓਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਗੌਤਮ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮृਦ੍ਧਯਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਂਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਨੋਗਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਵਕ੍ਤਿ ਵਿਨਯਾਦ੍ ਗੌਤਮਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍
ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੌਤਮ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਵਚ੍ ਛਿष੍ਯਵਚ੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰੇष੍ਯਵਤ੍ ਕਰਵਾਣਿ ਕਿਮ੍ ਪਿਤृਵਤ੍ ਪੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ—ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਜਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਂਗ? ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਵਸਤ੍ਸੁ ਮੁਨਿषੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਆਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਤਤੋ ਵਿਨਾਯਕਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੇ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੌਤਮ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ; ਫਿਰ ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭਰਾ ਤੇ ਜਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਦਨੇ ਮਾਤਰ੍ ਗੀਯਤੇ ਗੌਤਮੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਯਨ੍ ਨ ਸਾਧ੍ਯਂ ਸੁਰਗਣੈਰ੍ ਗੌਤਮਃ ਕृਤਵਾਨ੍ ਇਤਿ
ਮਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਗੌਤਮ ਪੰਡਿਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ: 'ਜੋ ਕੰਮ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।'
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤਪੋਬਲਮ੍ ਸ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ ਚਾਲਯੇਦ੍ ਏਨਾਂ ਮਾਤਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਜਟਾਗਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹਿਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਂ।
ਤਪਸਾ ਵਾਨ੍ਯਤੋ ਵਾਪਿ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਸ ਏਵ ਚ੍ਯਾਵਯੇਦ੍ ਏਨਾਂ ਜਟਾਸ੍ਥਾਂ ਮੇ ਪਿਤृਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਤਪ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹੀ ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ ਤੇ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਨੀਤਿਰ੍ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਾ ਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਯਾਚਯੇਦ੍ ਯਥਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਸ਼ਿਰਸੋ ऽਵਤਰਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ: ਉਹ ਪੰਡਿਤ ਉਸਨੂੰ ਮੰਗੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਸਿਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਜਯਯਾ ਸਹ ਵਿਘ੍ਨਰਾਟ੍ ਜਗਾਮ ਗੌਤਮੋ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰਧਰਃ ਕृਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਭਰਾ ਤੇ ਜਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿੱਘਨ ਰਾਜ ਗੌਤਮ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਤਲਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਸੂਤਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਸਨ੍ ਕਤਿਪਯਾਹਃਸੁ ਗੌਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲੇ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਚ ਵਿਘ੍ਨਰਾਟ੍
ਕੁਝ ਦਿਨ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਿੱਘਨ ਰਾਜ ਨੇ ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਧਿष੍ਠਾਨਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਸ਼ੁਚੀਨਿ ਚ ਪੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਗੌਤਮਾਨ੍ਨੇਨ ਪृਚ੍ਛਾਮੋ ਗੌਤਮਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ; ਗੌਤਮ ਦੇ ਅੰਨ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਾਲੇ ਗਏ ਹਾਂ। ਆਓ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛੀਏ।
ਇਤਿ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਸ ਤਾਨ੍ ਨਿਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਨੇਹਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਮੁਨੀਨ੍ ਪृਥਕ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸਵਿਨਯਮ੍ ਆਸਧ੍ਵਮ੍ ਇਹ ਚੈਵ ਹਿ ਯੁष੍ਮਚ੍ਚਰਣਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕਰੋਮਿ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਬੈਠਾ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੌ ਪੁਤ੍ਰਵਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨੋਚਿਤਮ੍ ਭਵਤਾਂ ਭੂਮਿਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਤਰਸੇਵਨਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੋਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਇਦਮ੍ ਏਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ ਅਲਮ੍ ਅਨ੍ਯੇਨ ਮੁਨਯ ਆਸ਼੍ਰਮੇਣ ਗਤੇਨ ਵਾ
ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਹੀ ਸਭ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਘ੍ਨਕृਤ੍ਯਮ੍ ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਸ ਗਣਾਧਿਪਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਨ੍ਨਕ੍ਰੀਤਾ ਵਯਂ ਕਿਂ ਨੋ ਨਿਵਾਰਯਤ ਗੌਤਮਃ ਸਾਮ੍ਨਾ ਨੈਵ ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਅੰਨ ਖਰੀਦ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਗੌਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਕਦੇ ਹੋ? ਨਰਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਨਾਯਮ੍ ਅਰ੍ਹਤਿ ਦਣ੍ਡਂ ਵਾ ਉਪਕਾਰੀ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਨਿਸਚੈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲੈਣ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਏਤਸ੍ਯ ਤੂਪਕਾਰਾਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ ਸਭ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ,' ਇਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਯਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇਨੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਣਾਧਿਪਃ
ਜੋ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ।
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਗੁਣਰੂਪਂ ਯਦ੍ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ।
ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪੁਨਃ ਮਾਤੁਰ੍ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ ਜਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਆਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਜਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ਵਿਜਾਨੀਤੇ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ ਗੋਰੂਪਧਾਰਿਣੀ ਗਚ੍ਛ ਗੌਤਮੋ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜਾਣ ਨਾ ਸਕੇ; ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਗੌਤਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲੀਨ੍ ਖਾਦ ਵਿਨਾਸ਼੍ਯਾਥ ਵਿਕਾਰਂ ਕੁਰੁ ਭਾਮਿਨਿ ਕृਤੇ ਪ੍ਰਹਾਰੇ ਹੁਂਕਾਰੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਚਾਪਿ ਕਿਂਚਨ ਪਤ ਦੀਨਂ ਸ੍ਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਮ੍ਰਿਯਸ੍ਵ ਨ ਜੀਵ ਚ
ਚੌਲ ਖਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਤੇ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ; ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਡਾਟਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਡਿੱਗ ਪਵੀਂ ਤੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ; ਨਾ ਮਰ, ਨਾ ਜੀਉਂ।