ਪੁਨਸ੍ ਤਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਥਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਸ੍ ਤਪੋਭਿਰ੍ ਹਤਕਲ੍ਮषੈਃ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਾਂ ਹਿਮਾਵਤ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ।
ਤੈਰ੍ ਵਾ ਜਟਾਸ੍ਥਿਤਾ ਗਙ੍ਗਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਭੁਵਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਜੇ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਗੰਗਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤृਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਘ੍ਨਰਾਟ੍ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਜਯਯਾ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯੇਹ ਚ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਕੰਦ ਤੇ ਜਯਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ।'
ਤਤ੍ ਕੁਰ੍ਮੋ ਮਸ੍ਤਕਾਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਯਥਾ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮੇ ਪਿਤਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਜਾਯਤ
ਆਓ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਐਸਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਰ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਸਮਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਭਯਾਵਹਾ ਤਤੋ ਵਿਨष੍ਟਮ੍ ਅਭਵਜ੍ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਜਗਤ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਡਿੱਗ, ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਨਾ ਤੁ ਗੌਤਮਂ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪੁਰਾ ਪੁਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਤਥਾ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਥਾਵਰ ਤੇ ਜੰਗਮ ਜੀਵ ਰਚਣੀ ਚਾਹੀ, ਤਾਂ—
ਕृਤੋ ਯਜ੍ਞੋ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ ਦੇਵਯਜਨੋ ਗਿਰਿਃ ਮਨ੍ਨਾਮਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰਿਃ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਯੱਗ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੱਗ ਸੀ; ਉਥੇ ਜੋ ਪਰਬਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਦਾਸ੍ਤੇ ਸ ਗੌਤਮਃ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰੌ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਗੌਤਮ ਸਦਾ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਉੱਤੇ ਹੈ।
ਆਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਵਾਪਿ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਵਰ੍षਣਮ੍ ਭਯਸ਼ੋਕੌ ਚ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ
ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਬੀਮਾਰੀ, ਨਾ ਅਕਾਲ, ਨਾ ਸੁੱਕਾ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਗਮ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ ਕਦੇ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਵਿਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਹਵ੍ਯਂ ਵਾ ਕਵ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰ ਤਥਾ ਦਾਤਾ ਹੋਤਾ ਯष੍ਟਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਾ ਹਵਨ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ, ਨਾ ਕੋਈ ਦਾਨੀ, ਨਾ ਯਾਜਕ, ਨਾ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਯਦੈਵ ਗੌਤਮੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਦਾਤਿ ਚ ਜੁਹੋਤਿ ਚ ਤਦੈਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਯਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਨਾਨ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਲੋਕੇ ऽਪਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਵਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ ਹੋਤਾ ਦਾਤਾ ਚ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਸ ਏਵੇਤਿ ਜਨਾ ਵਿਦੁਃ
ਚਾਹੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਪੰਡਿਤ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਭੋਗੀ ਵਜੋਂ ਹੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਃ ਗੌਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਆਪृਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਸ੍ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸਨ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਆਏ।
ਤੇषਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਆਗਤਾਨਾਂ ਸ ਗੌਤਮਃ ਸ਼ਿष੍ਯਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਿਤृਵਤ੍ ਪੋषਕੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਏ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਕਾਮਂ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਯਥਾਨੁਰੂਪਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਮ੍ ਅਕਰੋਨ੍ ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਆਜ੍ਞਯਾ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸਨ੍ਨ੍ ਓषਧ੍ਯੋ ਲੋਕਮਾਤਰਃ ਆਰਾਧਿਤਾਃ ਪੁਨਸ੍ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਗੌਤਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਜਿਹੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਜੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਚ ਤਦੌषਧ੍ਯੋ ਲੂਯਨ੍ਤੇ ਚ ਤਦੈਵ ਹਿ ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਦੋਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਤਪੋਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਓਸ ਸਮੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਓਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਗੌਤਮ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮृਦ੍ਧਯਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਂਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਨੋਗਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਵਕ੍ਤਿ ਵਿਨਯਾਦ੍ ਗੌਤਮਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍
ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੌਤਮ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਵਚ੍ ਛਿष੍ਯਵਚ੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰੇष੍ਯਵਤ੍ ਕਰਵਾਣਿ ਕਿਮ੍ ਪਿਤृਵਤ੍ ਪੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ—ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਜਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਂਗ? ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਵਸਤ੍ਸੁ ਮੁਨਿषੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਆਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਤਤੋ ਵਿਨਾਯਕਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੇ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੌਤਮ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ; ਫਿਰ ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭਰਾ ਤੇ ਜਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਦਨੇ ਮਾਤਰ੍ ਗੀਯਤੇ ਗੌਤਮੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਯਨ੍ ਨ ਸਾਧ੍ਯਂ ਸੁਰਗਣੈਰ੍ ਗੌਤਮਃ ਕृਤਵਾਨ੍ ਇਤਿ
ਮਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਗੌਤਮ ਪੰਡਿਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ: 'ਜੋ ਕੰਮ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।'
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤਪੋਬਲਮ੍ ਸ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ ਚਾਲਯੇਦ੍ ਏਨਾਂ ਮਾਤਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਜਟਾਗਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹਿਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਂ।
ਤਪਸਾ ਵਾਨ੍ਯਤੋ ਵਾਪਿ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਸ ਏਵ ਚ੍ਯਾਵਯੇਦ੍ ਏਨਾਂ ਜਟਾਸ੍ਥਾਂ ਮੇ ਪਿਤृਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਤਪ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹੀ ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ ਤੇ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਨੀਤਿਰ੍ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਾ ਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਯਾਚਯੇਦ੍ ਯਥਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਸ਼ਿਰਸੋ ऽਵਤਰਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ: ਉਹ ਪੰਡਿਤ ਉਸਨੂੰ ਮੰਗੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਸਿਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਜਯਯਾ ਸਹ ਵਿਘ੍ਨਰਾਟ੍ ਜਗਾਮ ਗੌਤਮੋ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰਧਰਃ ਕृਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਭਰਾ ਤੇ ਜਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿੱਘਨ ਰਾਜ ਗੌਤਮ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਤਲਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਸੂਤਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਸਨ੍ ਕਤਿਪਯਾਹਃਸੁ ਗੌਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲੇ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਚ ਵਿਘ੍ਨਰਾਟ੍
ਕੁਝ ਦਿਨ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਿੱਘਨ ਰਾਜ ਨੇ ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਧਿष੍ਠਾਨਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਸ਼ੁਚੀਨਿ ਚ ਪੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਗੌਤਮਾਨ੍ਨੇਨ ਪृਚ੍ਛਾਮੋ ਗੌਤਮਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ; ਗੌਤਮ ਦੇ ਅੰਨ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਾਲੇ ਗਏ ਹਾਂ। ਆਓ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛੀਏ।
ਇਤਿ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਸ ਤਾਨ੍ ਨਿਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਨੇਹਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਮੁਨੀਨ੍ ਪृਥਕ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸਵਿਨਯਮ੍ ਆਸਧ੍ਵਮ੍ ਇਹ ਚੈਵ ਹਿ ਯੁष੍ਮਚ੍ਚਰਣਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕਰੋਮਿ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਬੈਠਾ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੌ ਪੁਤ੍ਰਵਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨੋਚਿਤਮ੍ ਭਵਤਾਂ ਭੂਮਿਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਤਰਸੇਵਨਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੋਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।