ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਉਮਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯ੍ ਅਭਵਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵਾਭਵਦ੍ ਗਙ੍ਗਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਮਹਾਮਤੇ
ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਉਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਗੰਗਾ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣੀ।
ਮਮ ਦੋषਾਪਨੋਦਾਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਤਦਾ ਉਮਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੇਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ, ਉਮਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸਨ।
ਰਸਵृਤ੍ਤੌ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਰਸਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਰਸਿਕਤ੍ਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੈਣਤ੍ਵਾਤ੍ ਪਾਵਨਤ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਰਸ ਦੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਾਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਭੂਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ ਸੈਵੋਦ੍ਭੂਤਾ ਜਟਾਮਾਰ੍ਗਾਤ੍ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ ਸ ਤੁ ਸਂਗੋਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਜਟਾਗਤਾਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਆਈ, ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਚ ਧृਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਉਮਾ ਤਦਾ ਸੋਢੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ ਜਟਾਜੂਟੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਮਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ।
ਅਮਰ੍षੇਣ ਭਵਂ ਗੋਰੀ ਪ੍ਰੇਰਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ ਨੈਵਾਸੌ ਪ੍ਰੈਰਯਚ੍ ਛਂਭੂ ਰਸਿਕੋ ਰਸਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਗੌਰੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ!' ਪਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਰਸ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਰਸ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਜਟਾਸ੍ਵ੍ ਏਵ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਗੋਪਾਯਨ੍ਤਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸਾ ਵਿਨਾਯਕਂ ਜਯਾਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਰਹੋ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵਿਨਾਇਕ, ਜਯਾ ਤੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨੈਵਾਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਨੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਕਾਮੁਕਃ ਸਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਕਥਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਇਸ਼ਕ ਵਿਚ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਤੇ ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਗੌਰੀ ਚਾਹ ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਦੇਵੈਰ੍ ਨਾਸੁਰੈਰ੍ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਨ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਭਵਤਾਪਿ ਚ ਨ ਰਾਜਭਿਰ੍ ਅਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਵਾ ਨ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਸਿੱਧ, ਨਾ ਤੂੰ ਆਪ, ਨਾ ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਪੁਨਸ੍ ਤਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਥਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਸ੍ ਤਪੋਭਿਰ੍ ਹਤਕਲ੍ਮषੈਃ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਾਂ ਹਿਮਾਵਤ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ।
ਤੈਰ੍ ਵਾ ਜਟਾਸ੍ਥਿਤਾ ਗਙ੍ਗਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਭੁਵਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਜੇ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਗੰਗਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤृਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਘ੍ਨਰਾਟ੍ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਜਯਯਾ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯੇਹ ਚ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਕੰਦ ਤੇ ਜਯਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ।'
ਤਤ੍ ਕੁਰ੍ਮੋ ਮਸ੍ਤਕਾਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਯਥਾ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮੇ ਪਿਤਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਜਾਯਤ
ਆਓ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਐਸਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਰ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਸਮਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਭਯਾਵਹਾ ਤਤੋ ਵਿਨष੍ਟਮ੍ ਅਭਵਜ੍ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਜਗਤ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਡਿੱਗ, ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਨਾ ਤੁ ਗੌਤਮਂ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪੁਰਾ ਪੁਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਤਥਾ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਥਾਵਰ ਤੇ ਜੰਗਮ ਜੀਵ ਰਚਣੀ ਚਾਹੀ, ਤਾਂ—
ਕृਤੋ ਯਜ੍ਞੋ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ ਦੇਵਯਜਨੋ ਗਿਰਿਃ ਮਨ੍ਨਾਮਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰਿਃ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਯੱਗ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੱਗ ਸੀ; ਉਥੇ ਜੋ ਪਰਬਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਦਾਸ੍ਤੇ ਸ ਗੌਤਮਃ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰੌ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਗੌਤਮ ਸਦਾ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਉੱਤੇ ਹੈ।
ਆਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਵਾਪਿ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਵਰ੍षਣਮ੍ ਭਯਸ਼ੋਕੌ ਚ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ
ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਬੀਮਾਰੀ, ਨਾ ਅਕਾਲ, ਨਾ ਸੁੱਕਾ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਗਮ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ ਕਦੇ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਵਿਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਹਵ੍ਯਂ ਵਾ ਕਵ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰ ਤਥਾ ਦਾਤਾ ਹੋਤਾ ਯष੍ਟਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਾ ਹਵਨ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ, ਨਾ ਕੋਈ ਦਾਨੀ, ਨਾ ਯਾਜਕ, ਨਾ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਯਦੈਵ ਗੌਤਮੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਦਾਤਿ ਚ ਜੁਹੋਤਿ ਚ ਤਦੈਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਯਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਨਾਨ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਲੋਕੇ ऽਪਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਵਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ ਹੋਤਾ ਦਾਤਾ ਚ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਸ ਏਵੇਤਿ ਜਨਾ ਵਿਦੁਃ
ਚਾਹੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਪੰਡਿਤ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਭੋਗੀ ਵਜੋਂ ਹੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਃ ਗੌਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਆਪृਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਸ੍ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸਨ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਆਏ।
ਤੇषਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਆਗਤਾਨਾਂ ਸ ਗੌਤਮਃ ਸ਼ਿष੍ਯਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਿਤृਵਤ੍ ਪੋषਕੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਏ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਕਾਮਂ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਯਥਾਨੁਰੂਪਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਮ੍ ਅਕਰੋਨ੍ ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਆਜ੍ਞਯਾ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸਨ੍ਨ੍ ਓषਧ੍ਯੋ ਲੋਕਮਾਤਰਃ ਆਰਾਧਿਤਾਃ ਪੁਨਸ੍ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਗੌਤਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਜਿਹੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਜੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਚ ਤਦੌषਧ੍ਯੋ ਲੂਯਨ੍ਤੇ ਚ ਤਦੈਵ ਹਿ ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਦੋਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਤਪੋਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਓਸ ਸਮੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਓਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਗੌਤਮ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮृਦ੍ਧਯਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਂਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਨੋਗਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਵਕ੍ਤਿ ਵਿਨਯਾਦ੍ ਗੌਤਮਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍
ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੌਤਮ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਵਚ੍ ਛਿष੍ਯਵਚ੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰੇष੍ਯਵਤ੍ ਕਰਵਾਣਿ ਕਿਮ੍ ਪਿਤृਵਤ੍ ਪੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ—ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਜਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਂਗ? ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਵਸਤ੍ਸੁ ਮੁਨਿषੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਆਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਤਤੋ ਵਿਨਾਯਕਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੇ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੌਤਮ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ; ਫਿਰ ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭਰਾ ਤੇ ਜਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।