ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ऋषਯੋ ਦੇਵਾ ਪਿਤਰੋ ਲੋਕਪਾਲਕਾਃ ਜਗृਹੁਃ ਸ਼ੁਭਦਂ ਵਾਰਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਛ੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਆਪੋ ਵੈ ਲੋਕਮਾਤਰਃ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਪ੍ਰਸੂਤਾਸ੍ ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਲੋਕਮਾਤਰਃ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਣੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਹਨ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਸਂਸ੍ਥਾਃ ਪਰ੍ਵਜਾਤਸ਼ੁਭੋਦਯਾਃ ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਜੰਮੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਗਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਦੇਵ ਯਥਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ ਆਗਤਾ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮੇ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਜੋ ਦੇਵੀ ਕਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਸ੍ਥਾ ਯਾ ਆਪੋ ਦੇਵ੍ਯੋ ਮਹਾਮਤੇ ਤਾਸਾਂ ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਧੋ ਭੇਦ ਆਹਰ੍ਤੁਰ੍ ਦ੍ਵਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੋ ਕਿਸਮ ਦੀ ਵੰਡ ਹੈ, ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੋ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ।
ਏਕਾਂਸ਼ੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਾਤ੍ਰ ਵ੍ਰਤਦਾਨਸਮਾਧਿਨਾ ਗੋਤਮੇਨ ਸ਼ਿਵਂ ਪੂਜ੍ਯ ਆਹृਤੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੌਤਮ ਨੇ ਵਰਤ, ਦਾਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਲਿਆਇਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਅਪਰਸ੍ ਤੁ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣ ਬਲੀਯਸਾ ਆਰਾਧ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦੇਵਂ ਤਪੋਭਿਰ੍ ਨਿਯਮੈਸ੍ ਤਥਾ
ਪਰ ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ।
ਭਗੀਰਥੇਨ ਭੂਪੇਨ ਆਹृਤੋ ऽਂਸ਼ੋ ऽਪਰਸ੍ ਤਥਾ ਏਵਂ ਦ੍ਵੈਰੂਪ੍ਯਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆਇਆ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਮੁਨੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਰੂਪ ਦੋਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਸ੍ਥਾ ਯਾ ਹੇਤੁਨਾ ਕੇਨ ਗੌਤਮਃ ਆਹਰ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣਾਪਿ ਆਹृਤਾ ਕੇਨ ਤਦ੍ ਵਦ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿੜ੍ਹੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆਇਆ, ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਲਿਆਇਆ?
ਯਥਾਨੀਤਾ ਪੁਰਾ ਵਤ੍ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨੇਤਰੇਣ ਵਾ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣਾਹਂ ਵਦਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤਵ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਉਮਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯ੍ ਅਭਵਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵਾਭਵਦ੍ ਗਙ੍ਗਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਮਹਾਮਤੇ
ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਉਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਗੰਗਾ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣੀ।
ਮਮ ਦੋषਾਪਨੋਦਾਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਤਦਾ ਉਮਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੇਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ, ਉਮਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸਨ।
ਰਸਵृਤ੍ਤੌ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਰਸਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਰਸਿਕਤ੍ਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੈਣਤ੍ਵਾਤ੍ ਪਾਵਨਤ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਰਸ ਦੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਾਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਭੂਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ ਸੈਵੋਦ੍ਭੂਤਾ ਜਟਾਮਾਰ੍ਗਾਤ੍ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ ਸ ਤੁ ਸਂਗੋਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਜਟਾਗਤਾਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਆਈ, ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਚ ਧृਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਉਮਾ ਤਦਾ ਸੋਢੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ ਜਟਾਜੂਟੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਮਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ।
ਅਮਰ੍षੇਣ ਭਵਂ ਗੋਰੀ ਪ੍ਰੇਰਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ ਨੈਵਾਸੌ ਪ੍ਰੈਰਯਚ੍ ਛਂਭੂ ਰਸਿਕੋ ਰਸਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਗੌਰੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ!' ਪਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਰਸ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਰਸ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਜਟਾਸ੍ਵ੍ ਏਵ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਗੋਪਾਯਨ੍ਤਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸਾ ਵਿਨਾਯਕਂ ਜਯਾਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਰਹੋ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵਿਨਾਇਕ, ਜਯਾ ਤੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨੈਵਾਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਨੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਕਾਮੁਕਃ ਸਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਕਥਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਇਸ਼ਕ ਵਿਚ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਤੇ ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਗੌਰੀ ਚਾਹ ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਦੇਵੈਰ੍ ਨਾਸੁਰੈਰ੍ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਨ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਭਵਤਾਪਿ ਚ ਨ ਰਾਜਭਿਰ੍ ਅਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਵਾ ਨ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਸਿੱਧ, ਨਾ ਤੂੰ ਆਪ, ਨਾ ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਪੁਨਸ੍ ਤਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਥਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਸ੍ ਤਪੋਭਿਰ੍ ਹਤਕਲ੍ਮषੈਃ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਾਂ ਹਿਮਾਵਤ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ।
ਤੈਰ੍ ਵਾ ਜਟਾਸ੍ਥਿਤਾ ਗਙ੍ਗਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਭੁਵਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਜੇ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਗੰਗਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤृਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਘ੍ਨਰਾਟ੍ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਜਯਯਾ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯੇਹ ਚ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਕੰਦ ਤੇ ਜਯਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ।'
ਤਤ੍ ਕੁਰ੍ਮੋ ਮਸ੍ਤਕਾਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਯਥਾ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮੇ ਪਿਤਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਜਾਯਤ
ਆਓ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਐਸਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਰ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਸਮਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਭਯਾਵਹਾ ਤਤੋ ਵਿਨष੍ਟਮ੍ ਅਭਵਜ੍ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਜਗਤ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਡਿੱਗ, ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਨਾ ਤੁ ਗੌਤਮਂ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪੁਰਾ ਪੁਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਤਥਾ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਥਾਵਰ ਤੇ ਜੰਗਮ ਜੀਵ ਰਚਣੀ ਚਾਹੀ, ਤਾਂ—
ਕृਤੋ ਯਜ੍ਞੋ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ ਦੇਵਯਜਨੋ ਗਿਰਿਃ ਮਨ੍ਨਾਮਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰਿਃ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਯੱਗ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੱਗ ਸੀ; ਉਥੇ ਜੋ ਪਰਬਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਦਾਸ੍ਤੇ ਸ ਗੌਤਮਃ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਿਰੌ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਗੌਤਮ ਸਦਾ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਉੱਤੇ ਹੈ।
ਆਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਵਾਪਿ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਵਰ੍षਣਮ੍ ਭਯਸ਼ੋਕੌ ਚ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ
ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਬੀਮਾਰੀ, ਨਾ ਅਕਾਲ, ਨਾ ਸੁੱਕਾ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਗਮ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ ਕਦੇ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਵਿਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਹਵ੍ਯਂ ਵਾ ਕਵ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰ ਤਥਾ ਦਾਤਾ ਹੋਤਾ ਯष੍ਟਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਾ ਹਵਨ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ, ਨਾ ਕੋਈ ਦਾਨੀ, ਨਾ ਯਾਜਕ, ਨਾ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।