ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਸ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਸੁਰਰਾਜ੍ਯਂ ਯਥਾਭਵਮ੍ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪੈਰ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤਤ੍ ਪਦਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਿਤੁਰ੍ ਮਮ ਮਹਾਮਤੇ ਯਤ੍ ਪਦਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਗृਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਵਾਲੇ! ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪੈਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ।
ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਯਚ੍ ਛੁਭਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਦੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮਾਗਤੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਚ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਮਣ੍ਡਲੁਃ
ਹੁਣ ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪੈਰ ਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ? ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਕਮੰਡਲੋ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਵਾਰਿ ਯਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਣਾ ਵਰਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਵਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ, ਵਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ, ਚੰਗਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਂ ਚ ਸ਼ੁਭਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ ਮਾਤृਸ੍ਵਰੂਪਂ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਅਮृਤਂ ਭੇषਜਂ ਸ਼ੁਚਿ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਮਰ ਹੈ, ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਚੀ ਹੈ।
ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਵਨਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਾਵਨਂ ਕਿਂ ਨੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਪੂਜਣਯੋਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕਿੰਨਾ ਵਧੇਰਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ!
ਤਾਦृਗ੍ ਵਾਰਿ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪਯੇ ऽਰ੍ਘਾਯ ਮੇ ਪਿਤੁਃ ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਾਰਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਰ੍ਘਾਯ ਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਸੁੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਅਰਘ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਾਂ', ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਰਘ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਾਦੇ ਤੁ ਪਤਿਤਮ੍ ਅਰ੍ਘਵਾਰਿ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍ ਤਦ੍ ਵਾਰਿ ਪਤਿਤਂ ਮੇਰੌ ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਵ੍ਯਗਮਦ੍ ਭੁਵਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵੇ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੈਵ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਤਥਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਯਤ੍ ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਜਟਾਭਿਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਡਿੱਗਿਆ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਯਤ੍ ਤੁ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍ ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਤਿਤਂ ਯਤ੍ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਜ੍ ਜਲਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਜੋਂ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ऋषਯੋ ਦੇਵਾ ਪਿਤਰੋ ਲੋਕਪਾਲਕਾਃ ਜਗृਹੁਃ ਸ਼ੁਭਦਂ ਵਾਰਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਛ੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਆਪੋ ਵੈ ਲੋਕਮਾਤਰਃ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਪ੍ਰਸੂਤਾਸ੍ ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਲੋਕਮਾਤਰਃ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਣੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਹਨ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਸਂਸ੍ਥਾਃ ਪਰ੍ਵਜਾਤਸ਼ੁਭੋਦਯਾਃ ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਜੰਮੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਗਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਦੇਵ ਯਥਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ ਆਗਤਾ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮੇ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਜੋ ਦੇਵੀ ਕਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਸ੍ਥਾ ਯਾ ਆਪੋ ਦੇਵ੍ਯੋ ਮਹਾਮਤੇ ਤਾਸਾਂ ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਧੋ ਭੇਦ ਆਹਰ੍ਤੁਰ੍ ਦ੍ਵਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੋ ਕਿਸਮ ਦੀ ਵੰਡ ਹੈ, ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੋ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ।
ਏਕਾਂਸ਼ੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਾਤ੍ਰ ਵ੍ਰਤਦਾਨਸਮਾਧਿਨਾ ਗੋਤਮੇਨ ਸ਼ਿਵਂ ਪੂਜ੍ਯ ਆਹृਤੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੌਤਮ ਨੇ ਵਰਤ, ਦਾਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਲਿਆਇਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਅਪਰਸ੍ ਤੁ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣ ਬਲੀਯਸਾ ਆਰਾਧ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦੇਵਂ ਤਪੋਭਿਰ੍ ਨਿਯਮੈਸ੍ ਤਥਾ
ਪਰ ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ।
ਭਗੀਰਥੇਨ ਭੂਪੇਨ ਆਹृਤੋ ऽਂਸ਼ੋ ऽਪਰਸ੍ ਤਥਾ ਏਵਂ ਦ੍ਵੈਰੂਪ੍ਯਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆਇਆ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਮੁਨੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਰੂਪ ਦੋਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਸ੍ਥਾ ਯਾ ਹੇਤੁਨਾ ਕੇਨ ਗੌਤਮਃ ਆਹਰ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣਾਪਿ ਆਹृਤਾ ਕੇਨ ਤਦ੍ ਵਦ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿੜ੍ਹੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆਇਆ, ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਲਿਆਇਆ?
ਯਥਾਨੀਤਾ ਪੁਰਾ ਵਤ੍ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨੇਤਰੇਣ ਵਾ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣਾਹਂ ਵਦਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤਵ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਉਮਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯ੍ ਅਭਵਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵਾਭਵਦ੍ ਗਙ੍ਗਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਮਹਾਮਤੇ
ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਉਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਗੰਗਾ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣੀ।
ਮਮ ਦੋषਾਪਨੋਦਾਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਤਦਾ ਉਮਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੇਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ, ਉਮਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸਨ।
ਰਸਵृਤ੍ਤੌ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਰਸਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਰਸਿਕਤ੍ਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੈਣਤ੍ਵਾਤ੍ ਪਾਵਨਤ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਰਸ ਦੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਾਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਭੂਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ ਸੈਵੋਦ੍ਭੂਤਾ ਜਟਾਮਾਰ੍ਗਾਤ੍ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ ਸ ਤੁ ਸਂਗੋਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਜਟਾਗਤਾਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਆਈ, ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਚ ਧृਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਉਮਾ ਤਦਾ ਸੋਢੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ ਜਟਾਜੂਟੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਮਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ।
ਅਮਰ੍षੇਣ ਭਵਂ ਗੋਰੀ ਪ੍ਰੇਰਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ ਨੈਵਾਸੌ ਪ੍ਰੈਰਯਚ੍ ਛਂਭੂ ਰਸਿਕੋ ਰਸਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਗੌਰੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ!' ਪਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਰਸ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਰਸ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਜਟਾਸ੍ਵ੍ ਏਵ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਗੋਪਾਯਨ੍ਤਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸਾ ਵਿਨਾਯਕਂ ਜਯਾਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਰਹੋ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵਿਨਾਇਕ, ਜਯਾ ਤੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨੈਵਾਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਨੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਕਾਮੁਕਃ ਸਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਕਥਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਇਸ਼ਕ ਵਿਚ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਤੇ ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਗੌਰੀ ਚਾਹ ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਦੇਵੈਰ੍ ਨਾਸੁਰੈਰ੍ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਨ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਭਵਤਾਪਿ ਚ ਨ ਰਾਜਭਿਰ੍ ਅਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਵਾ ਨ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਸਿੱਧ, ਨਾ ਤੂੰ ਆਪ, ਨਾ ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਸਕਦੇ।