ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੇਨਾਰ੍ਥਿਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤਾਮ੍ ਵਾਮਨੋ ऽਪਿ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪਦਤ੍ਰਯਮਿਤਾਂ ਭੁਵਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ—'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?' ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੋ।'
ਦੇਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਧਨੇਨ ਕਿਮ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਲਸ਼ਾਨ੍ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਤ੍
ਦੇਵੋ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ; ਧਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਨਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਕਲਸ਼ ਲਿਆਇਆ।
ਵਾਰਿਧਾਰਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਾਮਨਾਯ ਭੁਵਂ ਦਦੌ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ऋषਿਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਚੈਵ ਪੁਰੋਧਸਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ, ਜਦੋਂ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪੂਜਾਰੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਲੋਕਨਾਥੇषੁ ਵਾਮਨਾਯ ਭੁਵਂ ਦਦੌ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘੇषੁ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਿ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ; ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਹੋਈ।
ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤੁ ਵਾਮਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਰਾਜਨ੍ ਸੁਖੀ ਭਵ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸਂਮਿਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਤ੍ਰਿਪਦਾਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਗਮ੍ਯਤੇ
ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਪੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਵੋ, ਇਹ ਜਲਦੀ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ੋ ਯਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਾਮਨਮ੍ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੌ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਮਨ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਜਨ-ਪੁਰਸ਼, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਸੁਰਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਵृਧੇ ਵਿਕ੍ਰਮਾਕृਤਿਃ ਅਨਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਚ੍ਯੁਤੋ ਦੇਵੋ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਕ੍ਰਮਾਕृਤਿਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵਧ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਹ ਹਾਰਦਾ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਵਿष੍ਣੋ ਲੋਕੇਸ਼ ਯਾਵਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਨ੍ਮਯ ਜਿਤਂ ਮਯਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਜਿੰਨੀ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉੱਨੀ ਤੂੰ ਪੈਰ ਰੱਖ। ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਯਜਮਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਰਮਿष੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੈਰ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਵੇਖ ਲੈ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤਂ ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਕ੍ਰਮ ਵਿष੍ਣੋ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਪੈਰ ਰੱਖ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪੈਰ ਰੱਖ!'
ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠੇ ਪਦਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਿਯਜ੍ਞੇ ਪਦਂ ਨ੍ਯਸਤ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤੁ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪੈਰ ਕੁੰਭਕਰਣ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਬਲੀ ਦੇ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਦੂਜੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤृਤੀਯਸ੍ਯ ਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ ਕ੍ਵ ਕ੍ਰਮਿष੍ਯੇ ਭੁਵਂ ਦੇਹਿ ਬਲਿਂ ਤਂ ਹਰਿਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਵਿਹਸ੍ਯ ਬਲਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੀਜੇ ਪੈਰ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਪੈਰ ਰੱਖਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਬਲੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ:
ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਸ੍ਰष੍ਟਾਹਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ ਤ੍ਵਦ੍ਦੋषਾਦ੍ ਅਲ੍ਪਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਰਚਨਹਾਰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰੂਪ!
ਤਥਾਪਿ ਨਾਨृਤਪੂਰ੍ਵਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵਚ੍ਮਿ ਕੇਸ਼ਵ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਮਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਮਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਹਿ ਪਦਂ ਨ੍ਯਸ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਕਰ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਰੱਖ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਯੀਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
'ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਾਹ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਨ ਯਾਚੇ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਨ੍ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਾਲੇ!' ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰਸਾਤਲਪਤਿਤ੍ਵਂ ਚ ਭਾਵਿ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਪਦਂ ਪੁਨਃ ਆਤ੍ਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਹਰਿਰ੍ ਅਵਿਨਾਸ਼ਿ ਯਸ਼ੋ ਵਿਭੁਃ
ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਜਾਣਾ, ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਅਮਰ, ਮਹਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਲੇਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਸੁਤਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਰਸਾਤਲੇ ਹਰਿਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਬਲਿਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਮਰਵੈਰਿਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਹਰੀ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਸ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਸੁਰਰਾਜ੍ਯਂ ਯਥਾਭਵਮ੍ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪੈਰ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤਤ੍ ਪਦਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਿਤੁਰ੍ ਮਮ ਮਹਾਮਤੇ ਯਤ੍ ਪਦਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਗृਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਵਾਲੇ! ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪੈਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ।
ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਯਚ੍ ਛੁਭਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਦੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮਾਗਤੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਚ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਮਣ੍ਡਲੁਃ
ਹੁਣ ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪੈਰ ਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ? ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਕਮੰਡਲੋ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਵਾਰਿ ਯਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਣਾ ਵਰਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਵਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ, ਵਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ, ਚੰਗਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਂ ਚ ਸ਼ੁਭਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ ਮਾਤृਸ੍ਵਰੂਪਂ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਅਮृਤਂ ਭੇषਜਂ ਸ਼ੁਚਿ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਮਰ ਹੈ, ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਚੀ ਹੈ।
ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਵਨਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਾਵਨਂ ਕਿਂ ਨੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਪੂਜਣਯੋਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕਿੰਨਾ ਵਧੇਰਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ!
ਤਾਦृਗ੍ ਵਾਰਿ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪਯੇ ऽਰ੍ਘਾਯ ਮੇ ਪਿਤੁਃ ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਾਰਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਰ੍ਘਾਯ ਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਸੁੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਅਰਘ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਾਂ', ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਰਘ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਾਦੇ ਤੁ ਪਤਿਤਮ੍ ਅਰ੍ਘਵਾਰਿ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍ ਤਦ੍ ਵਾਰਿ ਪਤਿਤਂ ਮੇਰੌ ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਵ੍ਯਗਮਦ੍ ਭੁਵਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵੇ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੈਵ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਤਥਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਯਤ੍ ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਜਟਾਭਿਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਡਿੱਗਿਆ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਯਤ੍ ਤੁ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍ ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਤਿਤਂ ਯਤ੍ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਜ੍ ਜਲਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਜੋਂ ਲੈ ਲਿਆ।