ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਾਦ੍ ਵਾਮਨਃ ਸਾਮਗਾਯਨਃ ਯਜ੍ਞਵਾਟਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਾਮਨਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡਲਃ
ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਾਮਨ, ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ, ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵਾਮਨ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਮਾਨਸ੍ ਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਵਾਮਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਧਰਂ ਦੇਵਂ ਵਾਮਨਂ ਦੈਤ੍ਯਸੂਦਨਮ੍
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਯਜਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸਰੂਪ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ।
ਦਾਤਾਰਂ ਯਜ੍ਞਤਪਸਾਂ ਫਲਂ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਨ੍ਨ੍ ਅਥੋਵਾਚ ਰਾਜਾਨਂ ਭੂਰਿਤੇਜਸਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਤਾ, ਯਜਨ-ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਫਲ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਜੇਤਾਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਦਾਤਾਰਂ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਧਨਮ੍ ਬਲਿਂ ਬਲਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਖੇ
ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨੀ ਹੈ; ਬਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਯਜਨ ਵਿਚ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜਨ੍ਤਂ ਹਵਿਃ ਪृਥਕ੍ ਤਮ੍ ਆਹ ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪਰਮਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜੋ ਯਜਨ-ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯੋ ऽਸੌ ਤਵ ਮਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਮਨਾਕृਤਿਃ ਨਾਸੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬਲੇ ਸਤ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਵਾਹਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਮਨ-ਸਰੂਪ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬਲੀ; ਉਹ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਯਜਨ-ਵਾਹਕ ਹੈ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਯਾਚਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨੂਨਂ ਦੇਵਹਿਤਾਯ ਹਿ ਮਯਾ ਚ ਸਹ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦੇਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਦਾਨ ਦੇ।
ਬਲਿਸ੍ ਤੁ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਰੋਧਸਮ੍ ਅਰਿਂਦਮਃ
ਬਲੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਨ੍ਯੋ ऽਹਂ ਮਮ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋ ਗृਹਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਯਾਚਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕਿਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ ਅਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਆ ਕੇ ਕੁਝ ਮੰਗਦਾ ਹੈ—ਹੁਣ ਕੀ ਸਲਾਹ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ऽਸੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਚ ਪੁਰੋਧਸਾ ਜਗਾਮ ਯਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਮਨੋ ऽਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੂਜਾਰੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਮਨ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੇਨਾਰ੍ਥਿਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤਾਮ੍ ਵਾਮਨੋ ऽਪਿ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪਦਤ੍ਰਯਮਿਤਾਂ ਭੁਵਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ—'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?' ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੋ।'
ਦੇਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਧਨੇਨ ਕਿਮ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਲਸ਼ਾਨ੍ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਤ੍
ਦੇਵੋ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ; ਧਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਨਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਕਲਸ਼ ਲਿਆਇਆ।
ਵਾਰਿਧਾਰਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਾਮਨਾਯ ਭੁਵਂ ਦਦੌ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ऋषਿਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਚੈਵ ਪੁਰੋਧਸਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ, ਜਦੋਂ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪੂਜਾਰੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਲੋਕਨਾਥੇषੁ ਵਾਮਨਾਯ ਭੁਵਂ ਦਦੌ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘੇषੁ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਿ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ; ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਹੋਈ।
ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤੁ ਵਾਮਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਰਾਜਨ੍ ਸੁਖੀ ਭਵ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸਂਮਿਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਤ੍ਰਿਪਦਾਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਗਮ੍ਯਤੇ
ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਪੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਵੋ, ਇਹ ਜਲਦੀ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ੋ ਯਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਾਮਨਮ੍ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੌ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਮਨ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਜਨ-ਪੁਰਸ਼, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਸੁਰਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਵृਧੇ ਵਿਕ੍ਰਮਾਕृਤਿਃ ਅਨਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਚ੍ਯੁਤੋ ਦੇਵੋ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਕ੍ਰਮਾਕृਤਿਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵਧ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਹ ਹਾਰਦਾ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਵਿष੍ਣੋ ਲੋਕੇਸ਼ ਯਾਵਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਨ੍ਮਯ ਜਿਤਂ ਮਯਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਜਿੰਨੀ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉੱਨੀ ਤੂੰ ਪੈਰ ਰੱਖ। ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਯਜਮਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਰਮਿष੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੈਰ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਵੇਖ ਲੈ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤਂ ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਕ੍ਰਮ ਵਿष੍ਣੋ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਪੈਰ ਰੱਖ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪੈਰ ਰੱਖ!'
ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠੇ ਪਦਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਿਯਜ੍ਞੇ ਪਦਂ ਨ੍ਯਸਤ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤੁ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪੈਰ ਕੁੰਭਕਰਣ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਬਲੀ ਦੇ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਦੂਜੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤृਤੀਯਸ੍ਯ ਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ ਕ੍ਵ ਕ੍ਰਮਿष੍ਯੇ ਭੁਵਂ ਦੇਹਿ ਬਲਿਂ ਤਂ ਹਰਿਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਵਿਹਸ੍ਯ ਬਲਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੀਜੇ ਪੈਰ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਪੈਰ ਰੱਖਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਬਲੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ:
ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਸ੍ਰष੍ਟਾਹਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ ਤ੍ਵਦ੍ਦੋषਾਦ੍ ਅਲ੍ਪਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਰਚਨਹਾਰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰੂਪ!
ਤਥਾਪਿ ਨਾਨृਤਪੂਰ੍ਵਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵਚ੍ਮਿ ਕੇਸ਼ਵ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਮਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਮਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਹਿ ਪਦਂ ਨ੍ਯਸ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਕਰ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਰੱਖ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਯੀਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
'ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਾਹ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਨ ਯਾਚੇ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਨ੍ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਾਲੇ!' ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰਸਾਤਲਪਤਿਤ੍ਵਂ ਚ ਭਾਵਿ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਪਦਂ ਪੁਨਃ ਆਤ੍ਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਹਰਿਰ੍ ਅਵਿਨਾਸ਼ਿ ਯਸ਼ੋ ਵਿਭੁਃ
ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਜਾਣਾ, ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਅਮਰ, ਮਹਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਲੇਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਸੁਤਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਰਸਾਤਲੇ ਹਰਿਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਬਲਿਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਮਰਵੈਰਿਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਹਰੀ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।